De Wouter Tapes<\/p>\n
Het is 22 februari 2007. In zijn kamer op het departement spreekt Wouter Bos, minister van Financi\u00ebn en vice-premier in het vierde kabinet-Balkenende, de memorecorder in: \u2018Anderhalf jaar geleden ben ik begonnen met het inspreken van dit dagboek. Toen koerste ik af op de beslissing dat ik premier wilde worden. Het is nu drie maanden na de verkiezingen. Ik ben g\u00e9\u00e9n premier geworden, w\u00e9l vice-premier. Ik ben een vat vol tegenstrijdige gevoelens. Ik heb het idee dat ik een enorme klus geklaard heb, terwijl die nog moet beginnen.\u2019<\/p>\n
Moe, maar vol goede moed kijkt hij in de camera van VPRO\u2019s Tegenlicht.<\/p>\n
\u2018Misschien ben ik gelukkiger in d\u00e9ze rol dan wat ik anderhalf jaar geleden voor ogen had.\u2019<\/p>\n
Heel sportief<\/p>\n
In het voorjaar van 2005 voorspelden de politieke barometers meer dan zestig zetels voor de Partij van de Arbeid als er dan verkiezingen zouden worden gehouden. De documentairemakers Rudi Boon en Kees Brouwer zochten de politiek leider van de PvdA op. Ze hadden Bos tijdens de sensationeel verlopen campagne voor de verkiezingen van 22 januari 2003 (waarbij de sociaal-democraten van drie\u00ebntwintig naar twee\u00ebnveertig zetels sprongen) een aantal maanden gevolgd en dachten nu: wat een kans zou het zijn om zijn verdere tocht naar het leiderschap te kunnen filmen.<\/p>\n
Brouwer: \u2018Bos was de gedoodverfde nieuwe premier. Iedereen rekende daarop. Kom op, zeiden Rudi en ik tegen elkaar: laten we dat stoute voorstel doen. Na de zomervakantie, toen Bos zijn boek Dit land kan zo veel beter had geschreven en hij zelf al wist dat hij premier wilde worden, zijn we serieus in gesprek geraakt. Een film in de sfeer van \u201cThe Making of a Prime Minister\u201d stond ons niet voor ogen. We waren meer psychologisch ge\u00efnteresseerd, in zaken als: hoe gaat hij ermee om? Hoe en waar vandaan leent hij de ingredi\u00ebnten die hem helpen om straks voorbereid te zijn op het premierschap.\u2019<\/p>\n
Net als bij de documentaire Wouter (maart 2003) werd afgesproken dat de makers vrij konden filmen, behalve in Bos\u2019 priv\u00e9leven. Dat was priv\u00e9. In de eindmontage kreeg Bos de film te zien en konden bij zwaarwegende bezwaren sc\u00e8nes worden geknipt.<\/p>\n
\u2018De vorige keer was dat goed bevallen. Ieder van ons had ruimte en vrijheid en Bos bleek ook achteraf heel sportief. Dit keer, wisten we, zou het werk een lange periode beslaan. We konden onmogelijk overal bij zijn. Dus stelden we hem voor een dagboek in te spreken en ons dat te mailen. Ooit, toen hij net staatssecretaris van Financi\u00ebn was \u2013 onder Zalm, ja, ik ben al heel lang met Bos bezig! \u2013 heb ik hem voor een verslag van Prinsjesdag een dictafoon meegegeven. Dat had wonderwel gewerkt en ook nu vond hij het meteen een goed idee. Het dagboek was in het begin vooral bedoeld voor bij onverwachte gebeurtenissen. Rond kranteninterviews, bij plotse commoties en Haagse heibel. Het bleek een goede oplossing. Bos stuurde dan weer eens heel veel, dan weer dagen niet, maar altijd heel open en eerlijk. Het dagboek werd steeds dragender. We hadden afgesproken hem om de paar maanden in een caf\u00e9 bij hem op de hoek te interviewen. Dat is ook gebeurd, maar dat was zo\u2019n andere vorm en had zo\u2019n andere toon dat we die opnamen niet hebben gebruikt. Dat dagboek werd de rode draad. Het perspectief lag nu bij Wouter Bos. En zo kregen we dingen die we zelf niet hadden kunnen bedenken.\u2019<\/p>\n
Draaikont<\/p>\n
Vanaf het eerste beeld van het tweeluik De Wouter Tapes zit de kijker de politicus dicht op de huid. \u2018Vreemd genoeg,\u2019 zegt hij tegen het apparaat, in de stilte van zijn werkkamer, \u2018merk ik dat ik aanhik tegen het doorhakken van de knoop. (…) Hoe zeg je in hemelsnaam dat je premier wilt worden?\u2019 Hij \u00eds bereid. Maar het is ook een point of no return.<\/p>\n
Van die weifel is amper een maand later, op 10 december 2005, niets te merken tijdens zijn toespraak \u2018Ik zie een land…\u2019 op het partijcongres in Utrecht.<\/p>\n
Spannend zijn de brainstormsessies met de Mercurius-groep, vrienden die Bos sinds jaar en dag bijstaan op zijn politieke missie. Weekenden lang leggen zij hem het vuur na aan de schenen met harde vragen over zijn drijfveren, dromen en visie. Bokswedstrijden, met zijn allen tegen \u00e9\u00e9n.<\/p>\n
Met de AOW-discussie begint het incasseren op alle fronten. Bos tuimelt omlaag in de populariteitspolls, Balkenende geldt ineens als degelijk en integer.<\/p>\n
Dan valt het kabinet. De vreugde is van korte duur, want al meteen aan het begin van de verkiezingscampagne slaat Balkenende toe: hij noemt Bos een draaikont. Precies waar diens vrienden hem voor gewaarschuwd hebben. De lessen in dirty campaigning weet hij niet goed in praktijk te brengen, zijn omgeving wordt nerveus. \u2018Desnoods moet ik over alles heen stappen en onder Balkenende dienen,\u2019 zegt hij tegen zijn Mercurius-vrienden. De verkiezingsdag nadert. Tegen de memorecorder: \u2018Er gaat van alles mis. Mijn intu\u00eftie laat me in de steek. Daar maak ik ook fouten.\u2019<\/p>\n
Tegenlicht bleef ook na de verkiezingsnederlaag in zijn buurt. En Bos bleef trouw aan zijn dagboekbelofte. Hij zag de documentaire en had, aldus de makers, nauwelijks aanmerkingen. Dat siert hem. Want welke politiek leider heeft de durf zich z\u00f3 kwetsbaar te laten zien? Hulde ook aan de VPRO, die met De Wouter Tapes w\u00e9\u00e9r geschiedenis schrijft.<\/p>\n
\u2018De Wouter Tapes\u2019<\/p>\n
Deel I: \u2018Krankzinnig vak eigenlijk\u2019, maandag 19 maart 20.55 uur, Nederland 2<\/p>\n
Deel 2: \u2018Een verschrikkelijke ervaring\u2019, maandag 26 maart, 20.55 uur, Nederland 2<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Maandenlang mochten de documentairemakers Rudi Boon en Kees Brouwer Wouter Bos volgen op zijn campagne. Uiteindelijk bleken zijn op een memorecorder ingesproken berichten het interessantst. \u2018Desnoods moet ik over alles heen stappen en onder Balkenende dienen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[171,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118769"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=118769"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118769\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=118769"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=118769"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=118769"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}