Schrijver<\/p>\n
Bint, van F. Bordewijk, was de eerste klap. Het behouden huis van W.F. Hermans gaf de definitieve dreun. Deze boeken leerden mij dat woorden meer betekenen dan er staat. Ik kreeg het gevoel: ja, zo is het. Ik was zestien, zeventien. Toen wist ik dat ik zelf schrijver was. Daarvoor had ik wat gerommeld op een oude Remington Standard, die ik nog steeds heb.<\/p>\n
Bordewijk en Hermans gaven mij de schok der herkenning, zoals Gomperts dat noemde. Voor Reve was het Nescio, voor Baudelaire Poe, voor Hermans Multatuli. Hermans is de zoon van Multatuli. Ik ben de zoon van Hermans, hij is mijn literaire vader.<\/p>\n
Op mijn zeventiende schreef ik Bordewijk een brief. Hij ontving mij op zijn kantoor in Schiedam. Ik had een tas bij me met al zijn boeken. Hij droeg een driedelig pak, was zeer vormelijk. Hij vond het wel vreemd, zo\u2019n jonge vent. \u201cVraagt u maar,\u201d zei hij. Ik vroeg hem waarom zijn personages zulke rare namen hadden. Daar ging hij niet op in: \u201cZomaar.\u201d Hij wilde maar \u00e9\u00e9n boek signeren. Ik koos Tijding van ver, dat was het mooist uitgegeven. Achteraf kon ik mij wel voor mijn kop slaan, ik had natuurlijk Bint moeten kiezen.<\/p>\n
Een paar jaar geleden begon ik met voorlezen uit mijn werk voor het VPRO-radioprogramma Music Hall, in een studio aan de Amstel. Ik had plankenkoorts. Schuin boven het podium hing een foto van Hermans. Ik dacht dat ik hem zag knipogen. Op dat moment was de koorts voorgoed verdwenen.<\/p>\n
In 2003 kreeg ik de Bordewijkprijs voor mijn boek Nestor. Dat betekende een enorme omslag voor mij. Daarna gingen critici zorgvuldiger om met mijn werk. Al die jaren daarvoor heb ik mijn m\u00e9tier uitgeoefend in strikt isolement. Volgens Jeroen Brouwers was ik de meest verwaarloosde schrijver van Nederland. Toch wil je gelezen worden. Het ging allemaal stroef. Er is een tijd geweest dat het wel leek alsof mijn bundels al bij verschijnen op de lopende band werden gelegd om meteen in de pulpmachine te verdwijnen. Op de ontwikkeling van mijn oeuvre heeft dat geen invloed gehad. Je moet wel uit het goede hout gesneden zijn om gewoon door te gaan.<\/p>\n
Mijn laatste boek, De verering van Quirina T., is genomineerd voor de Librisprijs 2007. Daarin is, net als in Nestor, Victor van Gigch mijn alter ego. Hij is leraar Engels aan een Haarlems gymnasium en schrijver onder het pseudoniem L.H. Wiener. Van Gigch raakt in de ban van de zeventienjarige leerlinge Quirina. Zij heeft op hem dezelfde aantrekkingskracht als vijfenveertig jaar tevoren de moeder van een jeugdvriend in Zandvoort, de prachtige maar fatale Catharina van Nyenbeek. Catharina heeft, in zijn herinneringen, ook een rol gespeeld in de vernedering van zijn vader. Was Catharina een heks? En is Quirina degene die Victor definitief zal vernietigen? De zee, de duinen en de vogels vormen de achtergrond van het boek. Victor zoekt na al die jaren Catharina op in haar huis in Zandvoort om zich op haar te wreken. De vader speelt daar ook een belangrijke rol in. Wordt de confrontatie een veldtocht of een pelgrimage? Of een poging om een nieuw leven te beginnen?<\/p>\n
Aanvankelijk schreef ik agressiever. Mijn hoofdpersonen waren belust op wraak en parano\u00efde. Ik was al heel vroeg een misantroop. In de loop der jaren zie je dat de pogingen om wraak te nemen mislukken. Er komt een zekere berusting in mijn werk.<\/p>\n
Dat culmineert in De verering van Quirina T. Daarin komen al mijn thema\u2019s samen: de vader, vrouwen, de duinen, de zee, geilheid en seks. Het is een catharsis, maar anders dan mijn alter ego Victor had gedacht. Hij stopt tijdig met zijn wraak op de oude vrouw, zijn moordlust ebt weg. Hij had haar al klem gezet. Nog meer winst zou in verlies verkeren. Herinneringen kunnen je op een vreemde manier parten spelen, merkt hij. En misschien bestaat er toch redding, in de vorm van de reine begeerlijkheid van Quirina.<\/p>\n
De eerste zin van het boek luidt: \u201cIk ben geboren als de zoon van een vermorzelde vader, als de verloren zoon van een voor eeuwig voortvluchtige man.\u201d Als Victor dertien is, vertelt zijn moeder hem het trauma van zijn vader. Hij was joods. Z\u00edjn vader, moeder en broer pleegden zelfmoord. Op 11 mei 1940, in de Cliostraat 29 in Amsterdam, een dag na de inval van de Duitsers. Victors vader koos niet voor zo\u2019n einde en dook onder bij Nellie, de vrouw die Victors moeder werd. De vader heeft nooit met een woord over deze tragedie gesproken.<\/p>\n
Victor, alias L.H. Wiener, schrijft vele jaren later: \u201cDoor mij nooit te zeggen wie hij was, kan ik niet weten wie ik ben. En daarom moet ik hem verzinnen, met terugwerkende kracht, de man die hij was, opdat ik eindelijk de man kan worden die ik ben.\u201d Met dit boek is de cirkel rond. De vader is voor altijd tot leven gebracht. In de literatuur. Maar: literatuur is per definitie fictie, ook de autobiografische.<\/p>\n
De achternaam van Victor, Van Gigch, is de meisjesnaam van de moeder van mijn vader. Zij kwam uit een joodse advocatenfamilie. Ikzelf, Lodewijk Henri Willem Wiener, werd op mijn dertiende door de informatie van mijn moeder behoorlijk door elkaar geschud. Daardoor accepteerde ik het niet dat mijn vader bleef zwijgen. Ik wist dat ik er ooit over zou schrijven. Ik debuteerde op mijn twee\u00ebntwintigste. Ik ben er trots op dat ik dit thema heb laten liggen tot ik er rijp voor was. Het was te groot, daar mag je niet zomaar aankomen. Toen ik veertig was, ben ik voor het eerst naar de Cliostraat gegaan en heb daar alleen de deurknop aangeraakt. Heel langzaam heb ik het verleden daarna een plaats gegeven in mijn verhalen. Daar is een zekere mate van verwerking voor nodig geweest. In Nestor en De verering van Quirina T. is dit thema afgerond.<\/p>\n
Tegen Catharina zegt Victor: \u201cIk werk aan een oeuvre dat in zijn geheel een literaire kroniek vormt van mijn leven. Ieder verhaal een stukje glas, op maat gesneden en vervolgens ingelegd in een veelkleurig moza\u00efek, dat langzaam zijn voltooiing nadert.\u201d<\/p>\n
De Libris-commissie belde mij op met de mededeling dat ik op maandag 26 maart zou horen of De verering van Quirina T. tot de zes genomineerden zou behoren. Ik gaf die dag les. Om tien uur geen telefoon, om elf uur niet. Om twaalf uur niets. Ik had een uur pauze, fietste naar huis en ging in de tuin zitten. Niet zeuren, hield ik mij voor, niet hakketakken, wees blij dat je twee kinderen gezond zijn. Weer op school werd er om twee minuten voor twee op de deur geklopt: \u201cMeneer Wiener, we hebben een presentje voor u.\u201d Ik moest me helemaal omschakelen. Nova maakte een filmpje in mijn lokaal. Ik was in hoger sferen.<\/p>\n
In mijn nieuwe verhalenbundel, Eindelijk volstrekt alleen, die eind dit jaar verschijnt, wil Victor van Gigch weg. Hij keert L.H. Wiener de rug toe. Hij slaat de deur dicht en eist dat L.H. Wiener z\u00e9lf de schrijver wordt van zijn obsessies. Victor heeft zijn functie gehad.<\/p>\n
Uitgeverij Contact heeft onlangs mijn tien verhalenbundels in twee delen herdrukt. Mijn oeuvre is er weer. Dat is heerlijk. Tien jaar lang lag het onder de grond. Dat was afschuwelijk. Maar ik ben altijd blijven schrijven. Ik kan niet anders. Ik zou het gevoel krijgen dat ik mijzelf geestelijk zou amputeren.<\/p>\n
L.H. WIENER<\/p>\n
1945Geboren in Amsterdam<\/p>\n
1964-1965Psychologie GU Amsterdam<\/p>\n
1966-1975MO-A en MO-B Engels<\/p>\n
1968-hedenLeraar Engels<\/p>\n
1967 Debuut Seizoenarbeid, verhalen<\/p>\n
1967-1999Tien verhalenbundels<\/p>\n
2002Nestor<\/p>\n
2003Bordewijkprijs voor Nestor<\/p>\n
2003-2004De verhalen I en II, uitgeverij Contact<\/p>\n
2006 De verering van Quirina T.<\/p>\n
2007 De verering van Quirina T. genomineerd voor de Libris Literatuurprijs<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
L.H. Wiener is met De verering van Quirina T. genomineerd voor de Libris-prijs, die op 7 mei wordt uitgereikt. \u2018Er is een tijd geweest dat het wel leek alsof mijn bundels al bij verschijnen op de lopende band werden gelegd om meteen in de pulpmachine te verdwijnen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118031"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=118031"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118031\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=118031"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=118031"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=118031"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}