Kan van de Schrijversvak\u00adschool iets goeds komen? Oftewel: kun je schrijven en dichten leren? Het voor de hand liggende en juiste antwoord: niet als je geen talent hebt. Maar wie er gevoel voor heeft, kan er heus wel wat wijzer worden. Technische kneepjes leren, misplaatste hebbelijkheden afleren en vooral: naar andere dichters kijken. De afgelopen jaren zijn er ook wel echte dichters vandaan gekomen, voorop Anne Vegter, en verder Co Woudsma, Francie van den Hurk en recentelijk nog Froukje van de Ploeg. Geen rijke oogst, maar ook niet helemaal niks.<\/p>\n
Ook Ester Naomi Perquin, zojuist gedebuteerd met Servetten halfstok, komt van de Schrijversvakschool en dat merk je. Ze komt binnenzetten met vakbekwame, welgevormde po\u00ebzie, maar het oogt ook ietwat ouwelijk voor een vrouw van zesentwintig en na een tijdje miste ik zelfs de onbezonnenheid van een pure beginneling.<\/p>\n
Of dat laatste aan de schrijfopleiding ligt of aan haar eigen temperament, weet ik niet, opvallend is het wel: elke wildheid ontbreekt. Perquin schrijft smaakvol, ze denkt goed na, er komen aardige beelden boven drijven, ze hanteert een toegankelijk maar niet ondiep taalgebruik, zo nu en dan elliptisch maar nooit hermetisch, persoonlijke gewaarwordingen worden afgewisseld met ietwat algemenere of abstraherende observaties. Het zijn kortom nogal gemiddelde, nette verzen.<\/p>\n
Dat hoeft overigens niet direct een nadeel te zijn in dit klimaat van teugelloze en soms heilloze probeersels. Deze dichteres voelt zich overduidelijk thuis in de vertrouwde omgeving van Rutger Kopland en Judith Herzberg, Willem van Toorn, Marjoleine de Vos. Ze is zeker geen kloon, daarvoor zijn haar observaties te particulier, bijvoorbeeld in het gedichtje \u2018Volle maan\u2019:<\/p>\n
Ik kan hem zien, silhouet van<\/p>\n
een man in zijn badkamerraam.<\/p>\n
Hij blijft maar bezig bij dat licht<\/p>\n
smeert hij zeep over zijn kaken<\/p>\n
en snijdt dan met een mes<\/p>\n
de wolf van zijn gezicht.<\/p>\n
Maar grosso modo verloochent ze haar invloeden toch ook geenszins. Meestal is het meer de geest dan de letterlijkheid die haar verraadt als een nakomelinge uit de school van klein geluk en klein verdriet, verpakt in treffende observaties. Maar soms laat ze zich op heterdaad betrappen. In het gedicht \u2018Winter\u2019 bijvoorbeeld waarin ze het gevoel van lente verafschuwt, schrijft ze \u2018ik kan geen lammetjes verdragen\u2019 en dat lijkt me toch iets te veel op Koplands \u2018Jonge sla\u2019. En in het gedicht \u2018Meisjes\u2019, over lieve meisjes in het gras met aan het eind een aardige dreiging van jongens op brommers, rieken de openingsregels wel heel erg naar Philip Larkins befaamde \u2018An Arundel tomb\u2019: \u2018Zo handig in hun alledaagse praten \/ rusten zij aan zij, een rij van jonge huid \/ en zachte haren in die al te hete zon.\u2019 Mooi maar geleend.<\/p>\n
Ook verder weinig echt nieuws. Het zoeken naar het eigen ik, het verloren paradijs van de jeugd, alles is al duizendmaal eerder bedicht en ook Perquin waagt zich eraan en stuit, ook als zovelen, op de feitelijke onbeschrijfbaarheid van het levensgeheim en het raadsel van het dichtende ik dat alles toch wil vastleggen, zoals in \u2018De notulist\u2019: \u2018Het is een steno dat geen mens herkent \/ en dat hem steeds afzijdig houdt. \/\/ Hun leven valt niet uit te praten.\u2019 Ja ja.<\/p>\n
Een enkele keer offert ze, als een kunstschaatster die even zin heeft in hardschaatsen, aan een vulgairder effect, bijvoorbeeld een heel gedicht opgetrokken in straattaal, \u2018Buurvrouw\u2019: \u2018Ja zij van de overkant heb twee vriendjes tegelijk gehad\u2019 of een opzichtig taalgrapje, \u2018maar hier willen ze van staal noch steken weten\u2019. Uitglijders, zullen we maar zeggen, maar in het algemeen kunnen haar verzen niet veel kwaad. Het sterkste effect bereikt Perquin in sommige slotregels, als ze het ietwat brave, voorspelbare gevoel van een jonge, zoekende vrouw, vol verlangens en melancholische terugblikken op een idyllische jeugd, op subtiele wijze de nek omdraait. Een karakteristiek voorbeeld is het gedicht \u2018Kortom\u2019 met enigszins voorspelbaar gewandel en gezoek naar wezenlijke gevoelens in een besneeuwd Praag door twee geliefden, dat grappig eindigt met een variant van die mop over Rotterdam: \u2018We gingen niet.\u2019 En ook het gedicht \u2018Over de minnaar\u2019 eindigt wat onverwacht:<\/p>\n
Je zou kunnen blijven,<\/p>\n
bijvoorbeeld morgen is een<\/p>\n
hele goede dag om te blijven,<\/p>\n
de zon schijnt en misschien<\/p>\n
kunnen we regen spelen.<\/p>\n
en koffie onder de dekens,<\/p>\n
een zachtgekookt ei of een<\/p>\n
bord met zalm en muziek<\/p>\n
of niets; alleen honger naar,<\/p>\n
verlangen naar, en vraag.<\/p>\n
Maar ook kun je weggaan,<\/p>\n
bijvoorbeeld vandaag.<\/p>\n
Zo\u2019n lichte draai redt het gedicht wat mij betreft van de al te brave mediocriteit die bij deze po\u00ebzie wel degelijk op de loer ligt.<\/p>\n
Een debuut als Servetten halfstok demonstreert dat er te midden van al die dichterlijke podiumtijgers, effectbejagers en genreverbreders (met cd) ook bij debutanten en jongeren nog wel plek is voor een meer traditionele po\u00ebzie, waarin de dichter, om het maar eens eenvoudig te zeggen, de dingen des levens een extra glans geeft door ze treffend te formuleren of een beetje boven zichzelf uit te tillen.<\/p>\n
Ester Naomi Perquin. Servetten halfstok. Uitgeverij G.A. van Oorschot, 60 pagina\u2019s, \u20ac 14,50<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kan van de Schrijversvak\u00adschool iets goeds komen? Oftewel: kun je schrijven en dichten leren? Het voor de hand liggende en juiste antwoord: niet als je geen talent hebt. Maar wie er gevoel voor heeft, kan er heus wel wat wijzer worden. Technische kneepjes leren, misplaatste hebbelijkheden afleren en vooral: naar andere dichters kijken. De afgelopen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-117831","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Rob Schouten","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117831","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=117831"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117831\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Rob Schouten","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=117831"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=117831"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}