Ik ben geen acteur. Dat kan ook niet want ik stotter. Maar ik wil het ook niet zijn, want ik hou er niet van dat een ander mij vertelt wat ik moet doen. Toch kwam het vrijdag zo ver: ik werd acteur en ik deed wat een ander wou.<\/p>\n
Een televisiemaker vroeg mij of ik vrijdag met hem mee wou naar Meaux waar Sarkozy ging spreken. Ik ben nieuwsgierig naar dat ventje, en zei ja. Ik dacht er niet aan dat het vrijdag de dertiende was, en ik vroeg mij niet af waarom hij mij mee wou.<\/p>\n
Dat werd snel duidelijk toen ik vrijdagmiddag bij het caf\u00e9 kwam aanlopen waar we afgesproken hadden. De televisiemaker zat op het terras met een cameraman en een geluidsman. De camera was op mij gericht. \u2018Loop nog een keer hiernaartoe,\u2019 zei mijn gastheer. Ik keek verbaasd. \u2018Dat oversteken deed je zo leuk.\u2019 Ik keerde om en stak weer over naar het terras. \u2018Niet in de camera kijken!\u2019 hoorde ik. \u2018Liever niet langs onze auto,\u2019 wees de geluidsman. Ik lachte. \u2018Niet lachen,\u2019 zei de regisseur.<\/p>\n
We stapten in. Ik zat achterin naast de geluidsman. Mijn gastheer stuurde met naast zich de cameraman. Ik protesteerde tegen de opnamen bij het caf\u00e9. De regisseur zei: \u2018We gaan een uitzending maken over Hoe Ziet Een Hollander Onze Verkiezingen? en hij maakte duidelijk dat ik een buitenlander moest spelen zonder enig vooroordeel over Sarkozy. \u2018Ik heb over hem wel een oordeel, gebaseerd op zijn verleden, zijn uitspraken en zijn stijl,\u2019 zei ik, maar de regisseur antwoordde: \u2018Dat hebben wij ook. Speel de verbaasde buitenlander!\u2019<\/p>\n
Dat deed ik die avond braaf. Nooit van mijn leven heb ik iemand ge\u00efnterviewd, laat staan voor de televisie, nu deed ik vier interviews, alle vier bejubeld door de regisseur, maar ik weet heus wel dat een regisseur zelf acteert.<\/p>\n
Meaux is een plaatsje waar nog nooit iets gebeurt. Bij een feestgebouw stonden vierhonderd ge\u00fcniformeerde agenten en een onbekend aantal onge\u00fcniformeerde maar stevige mannen. We gingen bij de twintig andere televisieteampjes staan.<\/p>\n
Om halfzeven reed Sarkozy voor. Hij werd luid toegejuicht door de paar honderd mensen die de zaal niet meer in konden. Omdat ik geen apparaat hoefde vast te houden en omdat ik in de hitte de enige was met een jasje aan, stapte hij op mij af en wilde mij de hand drukken. Dat wou ik niet, en hij gaf me met een vriendelijke grijns een stomp in mijn borst.<\/p>\n
Ik interviewde een dametje dat zei absoluut op Sarkozy te gaan stemmen omdat hij de rust zou terugbrengen. Ze woonde in Meaux en gaf toe dat ze daar nooit onrust had ervaren. Ik interviewde een meneer die beweerde dat hij Sarkozy goed kende, van toen die burgemeester van Neuilly was. Ik zag dat hij loog, maar zei niets. Met moeite vond ik twee jongens waarvan er een Chinees was. \u2018Wij gaan extreem-links stemmen,\u2019 durfden ze te verklaren. Van de twaalf partijen die meedoen, zijn er zes extreem-links. Er is geen ander land ter wereld waar vier trotskistische partijtjes bestaan.<\/p>\n
De pers had de rede van Sarkozy gekregen en die sprak hij krachtig uit. Hij wil de strafbare leeftijd van achttien naar zestien verlagen, want \u2018als een zestienjarige u vermoordt, dan moet hij toch zeker levenslang krijgen?\u2019 Hoe het met een jongen van vijftien zat, kwam bij niemand op. Hij wil dat de belasting op erfenissen wordt afgeschaft. Welke belasting dat moet compenseren, zei hij niet.<\/p>\n
Na afloop liet de regisseur mij vier keer de zaal uitlopen tot ik het goed deed. Ik schaam mij niet, maar ik ben blij dat u geen Franse televisie ziet en ik zal zelf ook niet kijken.<\/p>\n
bchugo@gmail.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik ben geen acteur. Dat kan ook niet want ik stotter. Maar ik wil het ook niet zijn, want ik hou er niet van dat een ander mij vertelt wat ik moet doen. Toch kwam het vrijdag zo ver: ik werd acteur en ik deed wat een ander wou. Een televisiemaker vroeg mij of ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Piet Grijs","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117779"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=117779"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117779\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Piet Grijs","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=117779"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=117779"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=117779"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}