Reportage \/ Hoe Radio Bergeijk televisie wordt<\/p>\n
Twee mannen sjorren een doorleefde Oisterwijker driezitter uit de vrachtwagen. Bijpassende salontafel en fauteuil staan al buiten. De auto bergt een ware schat aan muffe woningvreugd en gedateerde wanddecoratie. \u2018Ja, marktplaats.nl is een ideale bron voor deze productie,\u2019 zegt decorontwerper Jan Willem Dey olijk, het zweet van zijn voorhoofd wissend. Even later staan de spullen achter in de loods van Schram Studio\u2019s in Amsterdam-Noord. Klaar om te transformeren tot Huize Guus en Elly van Diezen te Bergeijk.<\/p>\n
Het eiken keuken- en kamerinterieur is binnenkort te zien op Nederland 3, als reporter Peer van Eersel van Radio Bergeijk het ultra-katholieke echtpaar een interview komt afnemen. Het madonnabeeld in hun huiskamer dat jaren tranen plengde en talloze pelgrims en toeristen naar het Brabantse plaatsje deed afreizen, is plotseling aan het vloeken en tieren geslagen. Om van andere narigheid maar te zwijgen.<\/p>\n
Het is een van de sc\u00e8nes uit de (voorlopig) achtdelige \u2018real life documentaire\u2019 televisieserie van Pieter Verhoeff over het ook landelijk bekende radiostation Bergeijk, levenswerk van ankerman Toon Spoorenberg (Pieter Bouwman) en diens \u2018beste kennis\u2019 Peer van Eersel (George van Houts), facilitair ondersteund door de immer zwijgende en onzichtbare technicus Tedje van Lieshout. Het VPRO-radiofeuilleton loopt sinds april 2001 en behelst de verwikkelingen van een plaatselijke radiozender in het zuiden des lands. Bouwman en Van Houts verzorgden, puur improviserend en met behulp van een keur aan gastspelers, inmiddels meer dan zeshonderd uitzendingen \u2013 tot nu toe een record op de vaderlandse radio in het genre radiodrama. In elke aflevering staat de lokale, zo nu en dan provinciale, problematiek centraal. De optiek is die van \u2018de kleine man\u2019. De creaties van Bouwman en Van Houts zijn bevlogen radioamateurs van onbestemde leeftijd wier wereld doortrokken is van vreemdelingenangst, orthodoxie, vrouwonvriendelijkheid en afkeer van homo\u2019s. Radio Bergeijk is, hoe kan het anders, satire, met de grove overdrijving als stijlmiddel. Vintage VPRO, met een vaste schare luisterfans en razend populair onder podcasters en downloaders.<\/p>\n
Al na het eerste seizoen werden de makers benaderd met het verzoek er een televisieserie van te maken. Geen denken aan, zeiden ze. Het zou de verbeelding van de luisteraars maar schaden. Elke luisteraar moest zijn eigen Peer en Toon kunnen visualiseren. Toch werden de voorbije jaren in alle stilte een paar pogingen gedaan om het radiodrama naar televisie te v ertalen. Ze mislukten, vooral omdat Bouwman en Van Houts halsstarrig weigerden zelf \u2018als typetjes\u2019 op het scherm te verschijnen. Toen ze dat zelfopgelegde gebod loslieten en filmmaker Pieter Verhoeff op het idee kwam het wel en wee van Radio Bergeijk quasi-documentair te volgen, raakten ze enthousiast.<\/p>\n
Lege jeneverflessen<\/p>\n
Het is dinsdag 30 januari, de tweede dag van de tweede en laatste opnameweek in de kille loods aan het IJ. Toon Spoorenberg, een zweterige bebrilde kettingrokende man in beige pak, de broek iets te lang, het hemd groezelig, de groene das morsig, zet zich aan de presentatietafel van de radiostudio. Peer van Eersel beent onrustig heen en weer. Zijn rechterhand is opgezet vanwege een slecht geheelde brandwond, op zijn bovenlip korrelt koortsuitslag. Het doffe grijze haar verraadt een alcoholistische leefstijl. De motieven in zijn fantasietrui zijn bijna weer hip. In de deuropening verschijnt, in camouflagepak, Jan van Peren (een rol van Peter Drost), bekend van het Bergeijkse amateurtoneelgezelschap Speeltijd benevens verwoed verzamelaar.<\/p>\n
Te midden van de deprimerende bruine rotzooi, lege jeneverflessen, bierblikjes, volle asbakken en stapels oude huis-aan-huisbladen praat regisseur Verhoeff de sc\u00e8ne door met de drie acteurs en het camerateam. Van Peren neemt plaats tussen Toon en Peer, voor een interview over zijn ondraaglijk geworden verzamelwoede. Alles moet weg. De oude theezakjes, de vele touwsoorten, afbeeldingen van inheemse groenten, de dertien scheepsmotoren, achtendertig vouwfietsen, glasscherven, andere stukken glas van verschillende dikten, bajonetten, en zo gaat hij door, minutenlang. Ankerman Toon kan er niet tussen komen. Alles gratis af te halen: bonboekjes, binnenbandjes, stukjes stof en landkaarten van niet meer bestaande landen. Als Van Peren even ademhaalt, grijpt Spoorenberg hard in en kondigt \u2018een van de regelmatig terugkerende reportages van Radio Bergeijk\u2019 aan. Maar de tijd is op. Peer, de toegewijde buitenverslaggever, raakt buiten zinnen van teleurstelling en woede. Er vallen klappen. De studiodeur knalt achter hem dicht.<\/p>\n
De geluidsman van de filmploeg zit, net buiten het decor, in dik jack, muts en koptelefoon op, te schokken van plezier. Verhoeff is tevreden, maar wil de sc\u00e8ne toch een keer overdoen. En daar gaan ze weer, met Van Perens glazen van over de hele wereld, de lapjes Trevira 2000, vergeelde nylon en andere \u2018hoe heb ik dat leuk kunnen vinden?\u2019 ouwe meuk.<\/p>\n
Meteen na take 2 zet de ploeg zich voor de monitor om de oogst te bekijken. Lachsalvo\u2019s klateren op. Mooi, zegt Verhoeff. En meteen daarop trekt het gezelschap weer door het getimmerde nepgangetje van de radiostudio voor de volgende sc\u00e8ne: een \u2018oproepertje\u2019. Van Peren stapt in de met eierdozen behangen telefooncel met hangmicrofoon, de geluidscabine van Radio Bergeijk. Voor de voorstelling Een trouwring mag niet knellen zoekt hij meubels en attributen uit de Belle Epoque. En opnieuw kost het ankerman Spoorenberg grote moeite zijn woordenstroom te stuiten. Pfff, puft Drost als hij uit de cel stapt. \u2018Ik ben helemaal leeg.\u2019 De regie-assistente klokt tevreden: alles bij elkaar twaalf minuten gemaakt.<\/p>\n
Verhoeff wrijft in zijn handen, kijkt op zijn horloge: lunchtijd!<\/p>\n
De stemming aan de rij aaneengeschoven tafels in de eetkeet is opgeruimd, de trek gezond. Bouwman, een kleine eter, vermaakt het gezelschap met zwartgallige grappen. Van Houts kijkt geamuseerd toe. Dan verdwijnt hij met meester-grimeur Leendert van Nimwegen naar het schminkhok om Louis Lathouwers te worden, een onvermoeibare goededoelenman. Het haar wordt keurig grijs, de oogleden een tikje droef teneer geplakt. \u2018Een nette, smetvrezige man,\u2019 zegt Van Houts, genietend van het beeld in de spiegel.<\/p>\n
Ondertussen zitten de anderen tekenplaten in te kleuren. Nodig voor de sc\u00e8ne waarin Lathouwers naar de studio komt met de uitslag van de \u2018wedstrijd kleurplaten voor kinderen van ouders die wegens prostitutie in de gevangenis zitten\u2019. Weer zo\u2019n \u2018misstand die te vaak achter het nieuws blijft liggen\u2019. De actievoerder is niet te spreken over de inzet van zijn jonge dorpsgenoten, dat wil hij Toon, \u2018richtsnoer voor het leven, met uw radiostation\u2019 graag vertellen. Rommel is het, huizen blauw, een paard groen, gras rood! Dus dat zijn eigen kinderen met hun nette werk de prijzen toebedeeld krijgen, is niet meer dan eerlijk.<\/p>\n
Meteen na het terugkijken (\u2018Prima!\u2019) moet Van Houts ervandoor. Vanavond speelt hij met Tom de Ket en Manou Kersting hun voorstelling Kamikaze in Schouwburg De Kring in Roosendaal.<\/p>\n
Een mooie gelegenheid om een reeks stille shots van een rommelende, luisterende, boze, drinkende, neuri\u00ebnde en vermoeide Toon Spoorenberg op te nemen.<\/p>\n
Improvisatieklik<\/p>\n
De makers van Radio Bergeijk werken zonder scripts of repetities. Alles komt voort uit improvisatie. Bouwman, die ooit met Hans Teeuwen voor de VPRO-radio de rubriek Mannen van de radio maakte, is er een meester in. Toen cabaretduo Van Houts & De Ket hem eind jaren negentig vroeg hun volgende voorstelling te regisseren, ontdekten Van Houts en Bouwman al snel dat zij samen een \u2018goede improvisatieklik\u2019 hadden.<\/p>\n
Bouwman:\u2018Later vroeg de zenderco\u00f6rdinator van het wankele Radio 5 de omroepen om voorstellen voor radiodrama, ter versterking van de zender. Wim Noordhoek, die ook Mannen van de radio had binnengehaald, dacht: h\u00e9! Die jongens hebben ooit iets gedaan over een lokaal radiostation. Is dat geen goed idee? Het lag voor de hand om George te vragen. George en ik konden elkaar makkelijk opkloten, opfokken, n\u00e9t verder tikken. We luisteren als de ander en gaan in alles met elkaar mee.\u2019<\/p>\n
Drie jaar maakten ze elke werkdag een kwartier, daarna verhuisde Radio Bergeijk naar Radio 1, teruggebracht tot een halfuur per week. De vermindering in zendtijd kwam niet ongelegen: het moordende tempo had de heren behoorlijk uitgeput.<\/p>\n
Vanaf minuut \u00e9\u00e9n stonden de personages Peer van Eersel en Toon Spoorenberg hun duidelijk voor ogen. Van Houts: \u2018Van Eersel is een heel bange, zeer verongelijkte, kwaad in het leven staande zielige figuur, die dat zelf niet weet. Als je Van Eersel vraagt wie hij is, zegt hij (schiet meteen in zijn rol): \u201cIk ben iemand die zijn hele leven geeft aan wat Toon Spoorenberg ooit begonnen is, Radio Bergeijk. Omdat ik vind dat de gemeente te weinig luistert naar de gewone man in Bergeijk. Wij worden ondergesneeuwd en ondergeschoffeld.\u201d\u2019<\/p>\n
Bouwman als Spoorenberg: \u2018Peer wordt kwaad voor de kleine man die niet kwaad kan worden.\u2019<\/p>\n
Van Eersel: \u2018Niet iedereen is zo begiftigd om radio te maken. Ik heb een stem. Toon Spoorenberg wordt niet zo gauw kwaad. Ik stap meer op de dingen af. Toon zegt het overzicht meer te kunnen bewaren.\u2019<\/p>\n
Spoorenberg: \u2018Ik heb meer de verantwoordelijkheid ook.\u2019<\/p>\n
Van Eersel: \u2018Terwijl ik de frontsoldaat ben. Ik ga de loopgraven in. Als ik dan een veldslag win, gaat h\u00edj ineens met het banier in de lucht dat hij het heeft bedacht.\u2019<\/p>\n
Spoorenberg:\u2018Iemand moet op het huis passen. Peer is te ongedurig daarvoor. Die moet buiten spelen. Dus zeg ik: doe jij voortaan de meeste reportages. Ik doe de centrale presentatie.\u2019<\/p>\n
Vleselijke verlangens<\/p>\n
Elke dag is weer anders in en rondom het muffe radiostation.<\/p>\n
Terwijl de werkster (een van de vele Bergeijk-creaties van Margot Ros) woedend in de weer is om de ergste viezigheid op te ruimen, dient zich een sollicitante aan voor de functie van secretaresse en algemeen medewerkster. De keurige dame (Ottolien van Boesschoten) slaat zich moedig door het schofferende verhoor.<\/p>\n
Intussen wordt in de kantinekeet een hoek opgetuigd tot Bergeijks Telefonische SOS Dienst, waar Peer straks op reportage komt. De drie vrijwilligsters krijgen nonstop de gruwelijkste verhalen te verstouwen. Nee, achter de vrolijke vitrages van het Brabantse dorp is het alles behalve carnaval. Maar reporter Van Eersel heeft vooral oog voor de jongste der telefoonengelen.<\/p>\n
Hoogzwangere Anniek Pheifer (bij Jiskefet-liefhebbers bekend als het zustertje uit De Hubertusberg) zit, gekleed in een krap Belgisch kostschooluniform, de K3-vlechtjes brutaal omhoog, klaar voor haar optreden als de Lommelse Lieve Goesting van de schoolkrant. Het interview, even later in de radiostudio, valt Toon zwaar. Hij kan zijn hoofd er bijna niet bij houden, overmand als hij is door vleselijke verlangens. Als Peer onverwacht binnenkomt (jaloers!), loopt de situatie bijna lelijk uit de hand.<\/p>\n
Aan het eind van de middag hangt iedereen moe maar niet ontevreden nog even bijeen in de kantine. Alleen de stille man die steeds en overal op de achtergrond aanwezig is, is nog geconcentreerd bezig, met papieren, een draagbare cd-speler en dozen met cd\u2019s. Het is VPRO\u2019s Jan Vermaas, eindredacteur van het radioprogramma met zijn mobiele Bergeijk-archief. Daarmee brengt hij spelers en gastacteurs ter voorbereiding even terug in de sfeer van de te verfilmen radiosketches. De redacteur \u2018humor en aanverwante zaken\u2019 begeleidde ethersuccessen als Bor\u00e1t (verre voorloper van Jiskefet) en (latere televisiehit) Ronflonflon met Jacques Plafond van Wim T. Schippers. Die hem, zo zien we nu, raak betitelde als \u2018programmachef A.J. Broekema\u2019. Vermaas, een lachje om de lippen: \u2018De man met de behoefte en sterke neiging orde te scheppen in de chaos. Wat nooit vermocht te lukken, natuurlijk. Ha! Hartstikke leuk. Van Schippers heb ik veel geleerd. De makers moeten los kunnen raken, maar binnen de chaos heb je een ordenend principe nodig. Anders is het een muur van geluid en dat mag niet. Mannen van de radio (1995-1997) was simpel. Teeuwen en Bouwman kletsten thuis bandjes vol, ik monteerde ze en zond ze uit. Bij Radio Bergeijk ben ik weer meer programmachef. Geluidskunstenaar Mat Wijn heeft de geluidswereld van Radio Bergeijk gecre\u00eberd, het pseudo-professionele geluidsdecor van een lokaal radiostation. Uit het lood hangend, n\u00e9t ernaast zittend. Het klinkt amateuristisch, maar \u00eds het niet.\u2019<\/p>\n
Radio Bergeijk, aldus Vermaas, steunt op twee pilaren: \u2018De improvisaties en het geluidsdecor. De rest is facilitair: begeleiden, sturen, toegevoegde professionaliteit. Voor de radio-opnamen komen de jongens binnen en improviseren er vrijelijk op los. Die ruwe opnamen monteer ik voor, worden door Mat Wijn vormgegeven en vervolgens worden uitzendingen samengesteld. We zijn een team, met zijn vieren. Professioneel \u00e9n emotioneel. Als een van ons wegvalt, is het op. Ik waak over die toevallig ontstane, gezegende toestand. Ik herken het en koester het. Scherm de jongens af voor het omroepgedoe. Al zeseneenhalf jaar werken we samen. Met dank aan Wim Noordhoek, mijn leermeester, ook in de intermenselijke sfeer. Hij leerde me: wees gericht op de toekomst, de voortgang, n\u00ed\u00e9t op het eigen gelijk. Die gerichtheid en houding zijn goed van pas gekomen bij onze lange zoektocht naar een geschikte televisievorm. Mede daardoor is het doel bereikt: Radio Bergeijk op de radio \u00e9n op de televisie. Mooi toch?\u2019<\/p>\n
Last van Peer<\/p>\n
Radio Bergeijk groeide uit tot zo\u2019n honderd karakters. Een aantal dorpsgenoten speelt het centrale duo zelf. Zo hult Bouwman zich met overgave in het eerder troost vragende dan brengende personage Jan Beeks, eigenaar van Grand Caf\u00e9 Beeks, plaatsvervangende huiskamer van Toon en Peer en de immer boze Sjef \u2018Het is verschrikkelijk!\u2019 van Buul.<\/p>\n
Van Houts wisselt het angstige en agressieve van Van Eersel graag af met een figuur als Harry Heesters. \u2018Ook dom, maar vrolijk, niks aan de hand, nergens over nadenken. Het zijn twee uitersten die natuurlijk allebei in mij zitten. Ik wankel daartussen in. Ik kan de Peer van Eersel in mij los laten, maar ook de Harry Heesters.\u2019<\/p>\n
\u2018Jij had last van Peer,\u2019 werpt Bouwman op.<\/p>\n
\u2018Het eerste jaar heb ik het daar moeilijk mee gehad, ja.\u2019<\/p>\n
Bouwman: \u2018Om het samen te vatten: hij wist niet dat er zo veel vuil in hem zat.\u2019<\/p>\n
Van Houts: \u2018Ik schrok van mezelf dat ik dat zo makkelijk kon laten gaan. Om zo\u2019n duivel van onder de putdeksel vandaan te zien komen.\u2019<\/p>\n
Die deksel stond onder hoge druk, weet Bouwman.<\/p>\n
\u2018Toen Pieter Van Houts & De Ket regisseerde, boorde hij iets bij mij aan. Peuterde hij dingen los die ik zelf nog niet losgepeuterd had. Het rafelige.\u2019<\/p>\n
Bouwman: \u2018Ik neig meer naar de welwillende domheid, het schuldloos de ergste dingen zeggen. Mijn figuren zijn vaak de zachtere, onschuldige, niet van die rabiate. Wel doortrapt, soms. Ik heb het vuil er waarschijnlijk al uitgegooid bij Mannen van de radio, met Hans Teeuwen.\u2019<\/p>\n
Ze zijn blij dat Pieter Verhoeff hen overhaalde voor de televisieserie.<\/p>\n
Het mocht \u2018g\u00e9\u00e9n Koefnoen, g\u00e9\u00e9n Lama\u2019s, niet lachen met pruikjes en brillen\u2019 worden. Van Houts: \u2018Het is niet lollig. Wij spelen het drama van Toon en Peer, twee mannen die wanhopig iets in de lucht proberen te houden.\u2019<\/p>\n
Pieter Verhoeff, met een staat van dienst als documentaire- en speelfilmmaker, was enthousiast luisteraar van de radioserie. \u2018Die mengeling van een raar soort realisme en absurdisme; de storingen in de hersens van die figuren. Dat geweldig jongleren met taal. Dat station met die krankzinnige geluiden van Mat Wijn! Ik liep al langer met het idee iets filmisch met hen te doen. Vorig jaar zijn we serieus in gesprek geraakt.<\/p>\n
Pieter en George, dat zag ik ook wel, moeten alle vrijheid hebben om te improviseren. Ze moeten elkaar kunnen verrassen. De netmanager had voor de pilot een uitgeschreven scenario nodig. Dat is gemaakt. Toen wilde hij een actors\u2019 mood. Daar had ik nog nooit van gehoord. Het kwam erop neer: dat u iets doet met die mensen. Hoe ze het op beeld doen. Ik heb hen tijdens de radio-opnamen in Studio Desmet gefilmd. Een openbaring. Daar z\u00e1g ik hoe komisch ze op elkaar werken, hoe ze elkaar uitdagen en overrompelen.\u2019<\/p>\n
Toen de proefaflevering eenmaal klaar was, wachtte nog de test door een kijkerspanel van KLO-Kwalitatief (Dienst Kijk en Luister Onderzoek van Publieke Omroep). Het duurde een eeuwigheid tot eindelijk het ja van boven kwam. Toen moest de serie ook meteen gemaakt.<\/p>\n
Verhoeff: \u2018Ok\u00e9, zei ik: nu gaan we rock\u2019n\u2019<\/p>\n
rollen. Ik had gezorgd voor een topcrew. Met de meeste mensen werk ik al jaren. Ze zijn me vertrouwd. Een kleine crew, om zo mobiel mogelijk te zijn. Twee camera\u2019s in de studio, ikzelf opnameleider. Met als motto: durven lelijk te filmen. Maar w\u00e9l perfect. Je moet je rol als regisseur niet overschatten in zo\u2019n geheel. Al druk ik natuurlijk wel mijn stempel, maar het gaat erom de jongens maximaal de ruimte te geven. Het is altijd het moment. Dat is hun kracht. Ik bewonder ze om wat ze kunnen. Niet slaafs, ik luister goed, kijk goed. Als je, zoals ik, enige decennia ervaring hebt, is het gevaar groot dat je wel denkt te weten hoe het moet. Daarom vind ik het leuk om in iets te stappen waar zoveel onzeker is. Bij andere producties ben ik een soort dirigent van mijn eigen partituur, helemaal als ik zelf het scenario heb geschreven. Hier sta ik te zwaaien als voor een jazzband. Z\u00edj geven de inhoud aan, blazen de solo\u2019s. De montage wordt nog een hele kluif, omdat er geen format is. Het is g\u00e9\u00e9n verzameling sketches. Ook dat is een avontuur. \u2019<\/p>\n
Niet in Bergeijk<\/p>\n
Vrijdag 2 februari. De laatste studiodag. Ook vandaag moet in flink tempo doorgewerkt worden. Vanochtend krijgt Peer, in de reeks Hoog Bezoek, Von Hunst\u00e4dt (weer een heel andere Bouwman), te gast. De \u2018oud-ambassadeur in ruste van onze Duitse vrienden\u2019 heeft een heel eigen inburgeringsexamen ontwikkeld. Ook Tonnie van de Mortel van partij Bergeijk Terug komt even langs. De robuuste populist, in het dagelijks leven uitbater van een worsten- en zurenkraam (specialiteit: natte slappe witte Duitse zure worst) weet de onvrede van de gewone man over het zittende dorpsbestuur treffend te verwoorden. Collega\u2019s en kenners van het culturele vergadercuit zullen nog opkijken van deze Hans van Beers (directeur Amsterdams Conservatorium, onder meer ex-VPRO, ex-Raad van Bestuur Publieke Omroep, ex-Stedelijk Museum).<\/p>\n
W\u00e9\u00e9r sneller dan verwacht \u2013 de meeste sc\u00e8nes worden in \u00e9\u00e9n of twee takes opgenomen \u2013 beginnen de voorbereidingen voor het spektakel met de duivelse madonna van het echtpaar Van Diezen. Windmachines worden opgesteld, vitrages opgehangen, lichteffecten uitgetest. Buiten staat een forse teil namaakbraaksel klaar.<\/p>\n
Het is over vieren als de sc\u00e8ne er eindelijk goed op staat. Reporter Van Eersel, van top tot teen bezoedeld en vies, snelt naar de schmink. Even later beent de altijd tot in de puntjes verzorgde Van Houts naar zijn auto. Hij moet als een razende naar Theater De Lawei in Drachten.<\/p>\n
In de loods is het afbreken dan in volle gang. Het licht is al weg. De decors gaan naar de opslag. Een verhuurbedrijf komt de telefooncel ophalen.<\/p>\n
De pruiken gaan in de dozen. De kleding in grote tassen. In de keet zet cateraarster Karin snacks en dranken klaar.<\/p>\n
Na het weekend strijken cast & crew nog een paar dagen neer in het Brabantse Lage Mierde, voor buitenopnamen.<\/p>\n
Niet in Bergeijk zelf. Het gemeentebestuur van het plaatsje deelde de bevolking al rap na de lancering van Radio Bergeijk mee zich te distanti\u00ebren van de volledig aan de fantasie van de makers ontsproten dorpsperikelen. Dat was niet helemaal waar. Het huis-aan-huisblad De Eyckelberg is nog altijd een bron van inspiratie.<\/p>\n
In opdracht van de netco\u00f6rdinator liet KLO-Kwalitatief de proefaflevering van Radio Bergeijk testen door een kijkerspanel uit de \u2018beoogde\u2019 doelgroepen van Nederland 3: Tolerante Wereldburgers, Zorgeloze Spanningzoekers en Ambitieuze Pleziermakers.<\/p>\n
Het programma scoorde het hoogst onder de Zorgeloze Spanningszoekers, minder bij de Tolerante Werelburgers en het minst bij de Ambitieuze Pleziermakers. Alle achttien (geworven in een straal van liefst zestig kilometer rond Hilversum) reageerden negatief op het aandeel vloeken en schelden. Ook het overvloedige gebruik van alcohol (jenever) kreeg kritiek. Met name de groep Tolerante Wereldburgers was niet te spreken over de personages Spoorenberg (\u2018viezige, boerse domkop\u2019) en Van Eersel (\u2018een zielige figuur\u2019). Het panel was voorts van mening dat het een programma is voor een \u2018beperkt publiek, dat van absurdistische en grove humor houdt\u2019 en geschikt \u2018voor een late uitzendtijd\u2019.<\/p>\n
De waarderingscijfers varieerden van 1 tot 8, waardoor het uiteindelijke rapportcijfer uitkwam op 5,4. Een forse deviatie, in de vertrouwde traditie van de VPRO. Dus: voor de liefhebber!<\/p>\n
Ge\u00efnspireerd en gesterkt door de welgemeende op- en aanmerkingen gingen de makers in volle vaart aan de slag. De eerste uitzending was gepland voor medio maart 2007, maar n\u00e9t na de laatste draaidag kregen de makers te horen dat \u2018voortschrijdend inzicht\u2019 en een golf van voetbalavonden netco\u00f6rdinatie en VPRO hadden doen besluiten de serie later te starten. Een dompertje, maar nu is het dan zover.<\/p>\n
Radio Bergeijk, vanaf maandag 30 april wekelijks om circa 23.00 uur op Nederland 3<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sinds zes jaar zijn de verwikkelingen rond het plaatselijke radiostation Radio Bergeijk wekelijks op de radio te volgen. Pieter Verhoeff maakte nu een achtdelige \u2018real life documentaire\u2019 over het levenswerk van ankerman Toon Spoorenberg (Pieter Bouwman) en diens \u2018beste kennis\u2019 Peer van Eersel (George van Houts). Vintage VPRO, vanaf 30 april ook op televisie. Een verslag van achter de schermen \u2013 achter de schermen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117651"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=117651"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117651\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=117651"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=117651"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=117651"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}