De zon scheen en Evelien zat zich in de tuin te ergeren aan de kinderen van de overburen, twee kleine jongetjes die een hoop herrie maakten, terwijl hun moeder onverstoorbaar zat te bellen. Hoe was het toch mogelijk dat je je als ouder zo weinig van je kinderen aantrok? En had dat mens niet in de gaten dat haar buren ook van het mooie weer wilden genieten? Nu haar eigen kinderen pubers waren, ergerde Evelien zich steeds vaker aan andermans kleine kinderen, en meer nog aan ouders die alles maar pikten onder het mom van \u2018moet kunnen\u2019. Of was ze vroeger zelf ook zo geweest? Ze kon het zich niet meer herinneren. Regina en Ju\u00adlia waren nooit zulke drukke kinderen, ook.<\/p>\n
Ze bladerde zo goed en zo kwaad als het ging door een paar oude tijdschriften. Er was eigenlijk niets dat haar interesseerde, behalve een artikel over \u2018de nieuwe bimbo\u2019: dat was een vrouw die zich heel erg bewust was van haar seksuele aantrekkingskracht, alles deed om mooi en aantrekkelijk te blijven en in bed vaak het voortouw nam. Er waren zelfs dames die paaldansen als een soort sport zagen. \u2018Misschien moet ik ook gaan paaldansen,\u2019 zei Evelien hardop tegen zichzelf. De woorden waren haar mond nog niet uitgefloept, of ze realiseerde zich met een schok dat het eventjes doodstil om haar heen was \u2013\u00a0die rotkinderen zaten even aan de limonade \u2013 en dat de buurvrouw schaterend lachte.<\/p>\n
Waarom?<\/p>\n
Evelien voelde zichzelf blozen. Zou dat wijf haar gehoord hebben? Jezus. Of lachte ze om iets dat haar door de telefoon werd verteld? En toen schoot ze zelf in de lach. Ze zag zichzelf al aan zo\u2019n glimmende paal hangen. Nog leuker: er stiekem eentje bestellen op het internet, en Harko verrassen. In een leuk speelpakje, benen wijd en zwaaien maar. Midden in de woonkamer. Ook leuk voor Regina en Julia. Weg met de preutsheid.<\/p>\n
De zon was warm. De rotjochies hadden nu allebei een stok waar ze mee op een groot stuk plastic sloegen. Door de rododendrons kon Evelien hun bellende moeder zien zitten. Het kwam natuurlijk ook omdat het jongens waren. Die moesten ravotten. Dat was nu eenmaal zo. Meisjes waren rustiger. Wat dat betreft was Evelien blij dat ze geen jongen had. Ok\u00e9, voor Harko was het leuk geweest. Die had zich dan ongetwijfeld ook met de opvoeding bemoeid. Zaterdag met de jongen naar het voetbal, samen vissen, of naar het auto\u00adracen kijken. Van die mannendingen. Nu had hij eigenlijk weinig met zijn dochters, behalve dat hij ze graag verwende.<\/p>\n
Waar waren ze eigenlijk?<\/p>\n
Regina was ongetwijfeld met haar vriendje op stap, al zei ze dat ze bij haar boezemvriendin was. Julia zat verderop in de straat bij iemand op te passen. Daar verdiende ze wat geld mee. Was haar eigen idee geweest om een briefje op te hangen bij de Albert Heijn. Ze miste de meiden. Dat was raar de laatste tijd. Ze had er vaker last van. Het hele idee van kinderen was natuurlijk dat ze op een dag uit moesten vliegen, maar nu de dag in zicht kwam, zou Evelien ze toch het liefst bij zich houden. Of was dat sentimentele onzin? Ze kende wel van die moeders die beste vriendinnen met hun dochters waren. Was dat de toekomst? Of moest ze ophouden met piekeren en een hobby zoeken? Dat was nog eens andere koek dan een baan. Een hobby? Wat een giller zeg. Tuinieren? Golf? Ze zag zichzelf al. Of toch dat paaldansen? Misschien moest ze een minnaar nemen. Dat was lang geleden. Daar had ze soms weleens zin in. Een jonge gozer. Lekker sterk en fris. Zou ze nog aantrekkelijk zijn voor iemand van vijfentwintig? Weet je wat, dacht ze, ik neem een glaasje ros\u00e9.<\/p>\n
Ze stond op en liep de keuken in. Het was drie uur, zag ze op de klok. Veel te vroeg om aan de wijn te gaan. Maar ze pakte de fles uit de koelkast, zette hem in een koeler, pakte een glas en ging weer naar buiten. Heel dom om in de zon te gaan zitten drinken. Maar je leeft maar \u00e9\u00e9n keer. En altijd maar de fatsoenlijke burgertrut uithangen was ook niet alles. Een bimbo moest ze worden. Ze schonk zichzelf in. \u2018En nou mag het wel wat stiller worden, hoor!\u2019 riep ze met luide stem naar de buren. En verdomd, de buurvrouw trad op, en de rest van de middag kon Evelien zich in stilte min of meer bedrinken.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De zon scheen en Evelien zat zich in de tuin te ergeren aan de kinderen van de overburen, twee kleine jongetjes die een hoop herrie maakten, terwijl hun moeder onverstoorbaar zat te bellen. Hoe was het toch mogelijk dat je je als ouder zo weinig van je kinderen aantrok? En had dat mens niet in […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117479"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=117479"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117479\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=117479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=117479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=117479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}