Interview \/ TV-producent Monica Galer<\/p>\n
; SPECIAL DETECTIVE & THRILLERGIDS 2007<\/p>\n
‘Ik ben niet de grootste, w\u00e9l de producent met de meest succesvolle programma’s van de laatste jaren. Naar Boer zoekt vrouw keken 3,7 miljoen mensen. Een kwart van de bevolking!’<\/p>\n
Z\u00f3. Dat is eruit. En Monica Galer, doorgaans nogal bescheiden, doet geen moeite haar tevreden lach te verbergen.<\/p>\n
Galer, in zwart truitje en pantalon waaronder ravissante miu-miu-muiltjes, is managing director van Blue Circle, dochter van FremantleMedia en leverancier van kijkcijferhits als De zwakste schakel, Barend & Van Dorp, Idols, X Factor, RTL Boulevard, Lama gezocht, Joling & Gordon over de vloer, Rat van Fortuin, Bouwval gezocht en de telenovela Lotte. Op Nederland 3 loopt Dragon’s Den (waarin jonge starters investeerders moeten overtuigen van hun prachtidee) gepresenteerd door Jort Kelder en later dit jaar trekt Yvon Jaspers er voor het derde seizoen opuit om boeren aan de vrouw helpen.<\/p>\n
Ze ontvangt me thuis, in haar smaakvol ingerichte bovenhuis aan de Amstel.<\/p>\n
Hier praten we rustiger dan op kantoor, zegt ze en ze klinkt bijna verontschuldigend. ‘In Hilversum is het een beetje druk, omdat ik even twee dagen per week interim-directeur in Parijs ben. FremantleMedia France zat omhoog. De leiding was weg, de rust binnen het bedrijf moest hersteld. Er moet een profiel voor een nieuwe directeur komen. Zeg maar de voortgang veiligstellen.’<\/p>\n
Op het eerste gezicht denk je: een Fran\u00e7aise. Dan: misschien toch Spaans? Maar de kleine fr\u00eale verschijning, die haar verzorgde Nederlands met zangerig zuidelijke tongval spreekt, komt oorspronkelijk uit C\u00f3rdoba, Argentini\u00eb. De liefde bracht haar in 1971 naar Nederland. Meer in het bijzonder naar Rotterdam, waar zij een jaar later solliciteerde naar een baan bij het net opgerichte International Film Festival Rotterdam. ‘Ze zochten een gastvrouw en ik was bezeten van film. Als kind al. Mijn vader had in Argentini\u00eb een van de eerste filmclubs opgezet. Op de middelbare school was ik lid van de filmliga geweest. Film is nog steeds mijn liefste medium. Wat mijn favorieten waren, wilde toenmalig IFFR-directeur Huub Bals weten. Ik had net Macbeth van Polanski gezien, die vond ik indrukwekkend. Hij was het niet met me eens. Ik werd niet aangenomen, maar mocht wel andere klusjes doen. En een Argentijnse regisseur, die alleen Spaans sprak, begeleiden. Ik sprak toen nog geen Nederlands. Bals kreeg het met financi\u00eble steun van de Rotterdamse Kunststichting voor elkaar het festival jaarlijks te organiseren en daarnaast films te distribueren. In Utrecht was hij bezig met het opbouwen van cultureel centrum ‘t Hoogt. Hij had daar ook nog een “uitkrantje”. Of ik zijn assistente wilde worden. Ik was zes maanden zwanger, maar Bals, zelf nogal dik, zag het niet. Drie weken voor ik van Jason beviel, heb ik het hem verteld. Hij was een beetje boos, maar tien dagen na de bevalling was ik weer present. Ik ging al snel op reis, omdat ik wilde mee selecteren. In die tijd, ver voor de komst van video, dvd en internet, moest je om een festival te organiseren veel reizen om films te kunnen zien. Naar Parijs, Londen, waar je een zaaltje huurde, viewings regelde. Later kwamen daar de grote buitenlandse festivals bij. Ik ging als eerste van ons twee\u00ebn naar Amerika, waar Bals toen nog huiverig voor was.<\/p>\n
Als het Rotterdams Film Festival achter de rug was, viel je even een paar weken in een zwart gat, maar daarna was het meteen weer druk. De distributie voor de filmhuizen kwam erbij. Dan was het tijd voor het festival in Berlijn, in mei naar Cannes, het werd drukker en drukker. Met regelen, onderhandelen, een goed netwerk opbouwen. Ik had meer affiniteit met mensen uit zuidelijke landen, Huub meer met Noord-Europa. We hadden wel dezelfde smaak en een hechte relatie. Toen ik na bijna twaalf jaar wegging, was Bals niet blij. Het is nooit meer goed gekomen tussen ons.<\/p>\n
Ik wilde m\u00e9\u00e9r. Samen met Kees Kasander, die de distributie bij Film International deed, heb ik in 1981 een film van Raoul Ruiz geproduceerd, Dak van de walvis. Toen heb ik de magie van het ontstaan, het cre\u00ebren ontdekt. De camera loopt, everything goes. Ruiz, een Chileen, kenden we uit de begintijd van het festival. Het was een van Huubs dromen te participeren, producties mogelijk te maken in moeilijke landen. Maar \u00edk moest bij h\u00e9m blijven. De film was klaar en draaide in Veneti\u00eb. Huub zei er niets over. Dat heb ik hem altijd kwalijk genomen.’<\/p>\n
Filmproducent Kees Kasander (onder andere Kruistocht in spijkerbroek en de films van Peter Greenaway) herinnert zich: ‘Het was de eerste film die we produceerden. Allebei waren we het wiel aan het uitvinden. We waren niet professioneel, maar het was een geweldige ervaring. Monica was de linker- \u00e9n rechterhand van Huub. De motor. Ze was erg belangrijk voor het festival. Zette screenings op in het buitenland, was gastvrouw, bewaakte het fort. Huub wilde in het donker zitten. Monica regelde alles, haalde binnen en had contacten. Ze zat vijfentwintig uur per dag aan de telefoon en kreeg het voor elkaar. Met haar gevoel voor film, talenkennis, intelligentie en charme, niet te vergeten. Binnen vijf jaar groeide het festival van niks naar vijftigduizend bezoekers. Haar kracht werd wel onderschat, vind ik. Toen ze overstapte naar Pieter Goedings van The Movies en Classic Films in Amsterdam, Bals’ aartsvijand, was dat te vergelijken met een Feyenoord-Ajax-transfer.’<\/p>\n
Eind jaren vijftig, Monica was elf, verhuisde het gezin Galer van Buenos Aires naar Gen\u00e8ve, waar vader een functie kreeg op het hoofdkwartier van de International Labour Organization (ILO). Ze doorliep er de middelbare school en ging studeren.<\/p>\n
‘Argentini\u00eb bleef trekken,’ zegt ze, ‘dus ik ben teruggegaan, naar opa en oma. Maar ik was “anders” geworden. Ik voelde me er niet meer thuis. Wel onzeker. Ik wilde tolk worden, architect, maar het werd de studie geschiedenis. Toen wilde ik naar Peru. Eenmaal daar dacht ik: Parijs. Daar heb ik niets uitgevoerd. Ik was toch al niet zo’n studiebol, nooit geweest ook. Na mei 1968 was alles reuze interessant. Onderzoek doen in Latijns-Amerika leek me ook wel wat. Daar lag immers mijn natuurlijke identiteit? Maar in Argentini\u00eb hoorde ik er toch niet echt bij. Met mijn toenmalige geliefde zou ik naar India. Onderweg strandden we in Eilat, echt een hippie place. En daar kwam ik mijn latere eerste echtgenoot tegen.<\/p>\n
Ik hoor waar ik woon. Je verliest een bepaald gevoel van toebehoren, maar dat geeft ook extra vrijheid. Ik ben deel van mijn familie en van de mensen die ik gekozen heb. Het maakt niet uit waar. Misschien ben ik gewoon kosmopoliet. Als ik over mijn leven denk, zie ik dit beeld voor me: ik sta op de hoek van een straat en iemand roept naar me: h\u00e9, waarom ga je niet naar links? Ja, waarom niet? Zo is het altijd gegaan.’<\/p>\n
Zo kwam ze ook terecht op het labyrintische kantoor van het Amsterdamse filmbedrijf The Movies, waar Pieter Goedings en Haig Balian haar aanstelden als Directeur Classic Films: aankopen en verhuren aan de filmhuizen. Met enige g\u00eane vertelt ze: ‘Bij Film International had ik tien jaar aangekocht, maar nooit geweten wat de opbrengsten waren. Dat was niet belangrijk. Je had een budget om te kopen. Daarna gingen de films de distributie in. We leefden er niet van. Elk jaar kwam er wel weer subsidie. Goedings runde gewoon een bedrijf. Ik moest calculeren, winstmarges berekenen. Handelen. Dat proces kende ik niet. En vond het ook een beetje een vies woord, toen. Nee, dat heb ik niet goed gedaan. Goedings en Balian waren geduldig met mij, maar na anderhalf jaar was het over en uit. Ik was in Amsterdam gaan wonen, had twee kinderen in de puberteit, mijn huwelijk was voorbij. Ik pakte van alles aan, wel in en met film, maar zonder veel perspectief.’<\/p>\n
Filmproducent en distributeur Haig Balian, tegenwoordig directeur van dierentuin Artis, daarnaast bestuurslid van het Nederlands Fonds voor de Film en mede-eigenaar van een aantal bioscopen: ‘Pieter Goedings en ik waren partners en flink aan het pionieren met artfilms. We wilden een volgende stap zetten: aan tv verkopen, Nederlandse films ontwikkelen, naar het buitenland. We kenden Monica van de markt. Ze hield van film, kwam uit de arthoek, was internationaal geori\u00ebnteerd en had ambitie. Helaas: het ging niet. We waren een los verband, ieder had zijn eigen taak en verantwoordelijkheid. Monica was, denk ik, gewend om in een strak kader te werken en had moeite met de vrijheid die ze kreeg. Jammer. Maar het verbaast me niet dat ze het nu goed doet.’<\/p>\n
Galer: ‘Weer door toeval – tv-regisseur Nico Knapper introduceerde mij – kwam ik bij John de Mol terecht. De serie Medisch Centrum West was in de maak en de format-industrie begon net op te komen. Hij nam me meteen aan en in september 1989 heb ik de Internationale Afdeling van John De Mol Producties opgezet. Bij de televisie heerste een cultuur die ik niet kende. Tussen de middag zat iedereen in de kantine. Mensen die samen aan programma’s werkten, aten ook met elkaar. Ik werkte alleen, was verlegen en voelde me, zeker die eerste tijd, opgelaten. Mijn eerste MIP (de internationale televisiebeurs in Cannes – IH) was een maand later. In mijn koffertje had ik MCW en Popformule. Die moest ik zien te verkopen. Daar liep ik, in een nieuwe wereld. Cheers was toen erg populair. De producent in het festivalpaleis had de beroemde bar nagebouwd, de kopers stonden in de rij. Voor het format Popformule kon ik wel gegadigden vinden, maar MCW, een serie die je moest nasynchroniseren, was niet interessant. Toen ik terugkwam zei ik: “Het is een beetje moeilijk om MCW te verkopen.” “Onmogelijk?” vroeg John. “Dat niet,” zei ik flink. Later is MCW wel verkocht en in Duitsland nagemaakt. De handel in formats, de hele rechtenindustrie, daar ben ik in meegegroeid. Ik was een van de spelers, ik kwam uit Nederland en zat bij John de Mol. Nederland was een belangrijk land voor formats. Je had het zuilensysteem, tussen de omroepen heerste concurrentie. Men was gewend om competitief te produceren. En toen de commerci\u00eble televisie begon, moest iedereen nog harder vechten. Mijn taak was: kijken wat er in de rest van de wereld gebeurde, scouten en verkopen. Dat lukte best. Ik ging op reis, onze programma’s laten zien. Bouwde een goed netwerk op. Scandinavi\u00eb was als eerste ge\u00efnteresseerd, Duitsland kwam snel daarna. Love Letters en All you need is love waren onze grootste klappers. Wat John en Endemol doen, wordt in andere landen nog steeds scherp gevolgd. Maar de tijden van de grote voorsprong zijn voorbij.’<\/p>\n
‘Film en televisie waren verschillende netwerken, nu lopen ze meer door elkaar. Op de MIP moest je mensen ontmoeten, leren kennen. Ik was heel gedreven, gaf visitekaartjes uit, hield mensen aan. Ik spelde de vakbladen. Ik vond het boeiend, dat handelen. Je weet je prijs, de grenzen zijn bekend, tussen de twee- en vijfduizend voor een prime time format. Het is een soort verleidingsspel, een flirt. Jij gelooft erin, hij heeft nodig wat jij hebt. Het is niet altijd lastig. Inkopers moeten zo veel uren vullen. Die zijn minder moeilijk te overtuigen dan een bioscoopeigenaar .<\/p>\n
Toen ik begon, had John de Mol internationaal nog geen naam. In het tweede jaar dat ik naar Cannes ging, had ik de trucs geleerd. In de internationale deelnemersgids bestudeerde ik wie ik wilde spreken en van tevoren boekte ik afspraken. Als ik ergens in mijn eentje naar toe moet, intimideert me dat vreselijk. Nog steeds. Het ontmoedigt me op een rare manier om alleen te zijn. D\u00e9 aanpak om daar geen last van te hebben, is je agenda vol plannen. Wat ik doe, wil ik goed doen. Daarbij spaar ik mezelf niet. Alle energie die ik heb en soms ook n\u00ed\u00e9t heb, stop ik daarin.’<\/p>\n
Toen De Mol en Joop den van Ende in 1994 fuseerden, was de Internationale Afdeling het enige echt gefuseerde onderdeel van het nieuwe bedrijf. Het idee was: de verkoop van formats koppelen aan het zelf in den vreemde produceren. Portugal werd het eerste land waar Endemol een eigen productiebedrijf opzette, met mensen uit de regio. Galer leerde er w\u00e9\u00e9r iets bij. Twee jaar na de fusie stapte ze op. Of dat te maken had met de verschillende culturen (de mensen van ‘Joop’ en de medewerkers van De Mol)? Galer zegt de dingen liever diplomatiek: ‘Ik was een John-mens. Ik heb nooit iemand ontmoet die zakelijk z\u00f3 slim is als hij. Dat produceren in het buitenland deden wij v\u00f3\u00f3r de Amerikanen. John heeft me de industrie van televisie leren ontdekken. Industrie \u00fcberhaupt. Zijn manier van onderhandelen: ik heb met hem aan tafels gezeten. Hij was tien kilometer verder dan de anderen, z\u00f3 snel in zijn denken. Ik heb er veel goed werk gedaan en een gek leven gehad. Altijd onderweg.’<\/p>\n
‘Stuur Monica met een partij van drieduizend linkerschoenen op pad en ze verkoopt ze nog ook,’ zei haar oud-werkgever ooit.<\/p>\n
Vrienden zijn ze niet, De Mol en Galer, maar haar Blue Circle produceert wel programma’s voor Tien. De tweehonderdvijfenveertig afleveringen van de telenovela Lotte waren ‘een prestatie van formaat’, zegt Tien-woordvoerder Thomas Notermans.<\/p>\n
All American Fremantle, een Amerikaanse producent met een dikke catalogus aan titels, haalde haar naar Londen. Formats verkopen en productiemaatschappijen opzetten in Europa. ‘Ik had een appartement in Londen, mijn vriend, kinderen en thuis waren in Amsterdam. Ik pendelde en reisde voornamelijk. Ik herinner me een trip naar Mexico voor \u00e9\u00e9n dag. Ik kwam alleen even in mijn hotelkamer om te douchen. Toen All American samenging met het Britse Pearson ben ik weggegaan. Ik ben niet zo compatible met Engelsen.’<\/p>\n
Ze kwam niet terug naar Nederland, het werd Parijs: T\u00e9l\u00e9mage. Een internationaal distributiebedrijf voor documentaires en kinderprogramma’s. ‘Daar gaf ik voor het eerst leiding, aan tien mensen. Het was weer een ander netwerk, maar w\u00e9l in mijn geliefde Parijs! Ik zat er vijf dagen in de week en reisde praktisch niet. Ik was er heel gelukkig, maar vond het leven ingewikkeld worden. Het continue switchen tussen Parijs en Amsterdam beviel niet zo.’<\/p>\n
En opnieuw kwam er iemand op haar pad, Jean-Charles de Keyser, grote man van CLT, het moederbedrijf van RTL. En deze zei: waarom kom je niet naar ons, om inhoudelijk leiding te geven aan de RTL-zenders? Galer: ‘Ik had nog nooit voor zenders gewerkt, dat leek me interessant. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Holland Media House, een slapende productiemaatschappij, volledig eigendom van RTL. RTL zat toen nog vast aan de veelbesproken outputdeal met Endemol, dus zelf maakte het bijna niets. Ik meen Veronica’s 1-1-2-Weekend en Formule 1. Ik ben er najaar 2000 gekomen, toen werkte er een man of twaalf. Het is nu een mooi bedrijf, met honderdvijftig mensen in dienst.’<\/p>\n
De zwakste schakel was haar eerste succes. ‘Iedereen wilde het, ik kreeg het,’ straalt ze. ‘Ik had de relaties. Colin Jarvis, directeur BBC Worldwide, kende ik nog en ik ben gewoon naar hem toe gegaan. Ik m\u00f3\u00e9st ook iets hebben. Matthijs van Nieuwkerk tipte Chazia Mourali voor de presentatie. Het was een geweldig succes. En een visitekaartje voor het bedrijf. Je wordt sneller ontvangen, mensen komen naar je toe. Idols was weer raak en RTL Boulevard is onze dagelijkse klapper.’<\/p>\n
‘Mochten we in het begin alleen voor de RTL’s produceren, drie jaar geleden is het bedrijf helemaal losgemaakt van RTL en een honderd procent dochter van FremantleMedia geworden met de naam Blue Circle. We mochten voor iedereen werken, maar niemand wilde ons. Nu zijn we een interessante partij, ook voor de publieke omroep, vooral bij de KRO en BNN. Het mirakel begon met Boer zoekt vrouw. Dat was onze entree bij de publieken.’<\/p>\n
Bert van der Veer (onder meer regisseur van Barend & Van Dorp, nu Pauw & Witteman) leerde haar kennen als producent van Barend & Van Dorp. ‘Dat deed ze prima. Je zag haar nooit en zo hoort het ook. Ze faciliteerde buitengewoon bekwaam. Zelf is ze geen groot formatbedenker, maar heeft ongelooflijk veel contacten en weet de juiste mensen aan zich te binden. Ze heeft altijd goed opgelet en goed gekocht. Ze heeft RTL Boulevard op de rails gezet en weet dat scherp te houden. Knap. Ik vind haar de Iron Lady, de Thatcher van de Nederlandse tv. Ze is tough en staat voor de dingen die ze doet. Ze kan zich ook flink opwinden over de andere kant van de tafels, de zenders met al hun onbenulligheden en laat daarbij haar emoties de vrije loop. Het grappige is, als je priv\u00e9 met haar praat, heeft ze het het liefst over obscure films uit Paraguay.’<\/p>\n
Dick van der Graaf (nu commercieel directeur Endemol), was algemeen directeur van de Holland Media Groep, de Nederlandse RTL’s: ‘Monica werd binnengehaald om tegenwicht te bieden aan het zogeheten wurgcontract met Endemol. Toen ik in 2003 vertrok, had ze dat Holland Media House van niets tot een middelgrote speler gemaakt, met zo’n vijftien programma’s die stonden als een huis. Het aardige is dat zij haar afzetgebied fors heeft weten te verbreden. De helft van haar programma’s verkoopt ze aan RTL en de rest aan anderen.’<\/p>\n
Toen Monica nog maar net bij Holland Media House werkte, vertelt hij, overkwam haar een verschrikkelijk drama. Haar dochter overleed plotseling. Van der Graaf: ‘Ik zat in vergadering in het Hilton, in Amsterdam. De telefoon. Ik ben meteen naar haar huis gereden. Daar hebben we een paar minuten met de armen om elkaar heen gestaan. Ze heeft een heel harde kant, toen heb ik haar heel zachte kant meegemaakt. Ze ging al snel weer aan de slag en stortte zich volledig op het werk. Dat werk, waar ze ontzettend veel van houdt, is volgens mij ook een uitlaatklep om dat grote verlies te dragen.’<\/p>\n
‘Ja, Olivia,’ zegt ze zacht. ‘Ze had zo’n noodzaak om te weten. Ze was tegendraads. Moeilijk voor mij, als moeder. Maar we hadden een diepe, eerlijke verbondenheid. Ze had altijd haast, alles moest snel. Ze wilde kinderboekenschrijfster worden. Drie\u00ebntwintig jaar. Ze was ziek, was opgenomen geweest, maar de artsen hadden niet gezien wat ze had. Daar ben ik, met mijn advocaat, nog steeds mee bezig. In het ziekenhuis zijn, mijns inziens, fouten gemaakt.<\/p>\n
Olivia woonde op zichzelf, net als Jason. Ze hadden die avond bij mij gegeten. Op straat is ze in elkaar gezakt. Een hartinfarct, bleek later. De ambulance is gekomen en op de eerste hulp in het ziekenhuis heeft ze een tweede infarct gekregen. Dat heeft ze niet overleefd. De volgende dag werd ik gebeld door de verantwoordelijke arts, die er niet bij was. Ik ben te laat gewaarschuwd, zei hij. Verschrikkelijk. Je begrijpt: als ik iets mankeer, ga ik naar het buitenland. Ik wil niets met de Nederlandse gezondheidszorg te maken hebben.<\/p>\n
Het jaar daarop ben ik met Jason naar Buenos Aires gevlogen. Mijn ouders waren daar weer gaan wonen toen de dictatuur voorbij was en mijn vader staatssecretaris voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid in de eerste gekozen regering werd. Met ons vieren zijn we op reis gegaan naar het gebied waar mijn voorouders, Russische joden, vluchtelingen, begin vorige eeuw terecht waren gekomen. In de provincie Santa Fe had Baron Hirsch daar een idealistische landbouwnederzetting gesticht. We hebben er nog sporen van familie gevonden en steentjes verzameld voor Olivia’s graf.<\/p>\n
De procedure tegen de artsen heeft lang geduurd. We zijn er bijna. Maar in het verlies van Olivia zal ik nooit kunnen berusten.’<\/p>\n
Ze kijkt uit het raam, over de Amstel, vraagt dan: ‘Nog een Spa?’<\/p>\n
Eenmaal terug van de koelkast zegt ze, opgewekt: ‘Ik ben opgegroeid in een intellectueel milieu waarin hoge cultuur centraal stond. Bij de televisie ontmoet ik mensen met een heel andere intelligentie. Als je mij een paar jaar geleden de naam Gordon had genoemd, zou ik misprijzend kijken, maar nu wij Joling & Gordon over de vloer maken, zeg ik: Gordon, met zijn woordsnelheid, vind ik een bijzondere en grappige man.’<\/p>\n
‘Natuurlijk, film is nog steeds mijn grote liefde, en op televisie kijk ik graag naar goede series. Verhalen, verteld in film, dat is voor mij het mooiste dat er is. In tv-fictie vind ik The Sopranos van HBO een hoogtepunt. Ik heb alle zes series gezien. Het is als televisie bijna even goed als Scorcese, met die psychiater. Ik kijk ook wat de concurrentie doet en uiteraard naar de eigen programma’s. Wat ik doe, moet goed gedaan zijn. Mijn grote ambitie is met Blue Circle meer fictie te ontwikkelen. En ik zou graag een geslaagde stap in multimedia meemaken. Met internet bereik je de hele wereld. Met televisie niet.<\/p>\n
Ik zie de publieke omroepen in Europa een nieuwe rol ontdekken. Na de concurrentie met de commerci\u00eblen gaan ze richting nationale identiteit. Publieke omroep staat voor het land waar je bent. Aan de vooravond van de Franse presidentsverkiezingen zond de publieke televisie een debat tussen de twee kandidaten uit. Twintig miljoen kijkers! Dat wil zeggen: u bent een volk.<\/p>\n
De nieuwe televisiegeneratie gaat aansluiting zoeken bij de inventiviteit van internet. Second Life, YouTube, Hyves: het zijn wondere nieuwe werelden. Serge Daney, hoofdredacteur van Cahiers du Cin\u00e9ma, schreef een mooi stuk over de televisie. Eerst was het ons venster op de wereld. Nu is het de spiegel van degene die kijkt. Die naar erkenning zoekt, niet naar buiten gericht is. Met hem denk ik: mensen kijken televisie uit een soort narcisme. Wij hebben Idols en X Factor. Het ene belooft je een ster te maken, het andere belooft ongeveer hetzelfde, alleen kan een grotere groep mensen meedoen. De kandidaten zijn ook anders. Ze willen geen popster worden, maar slagen in hun zangcarri\u00e8re, met blues of ballads. Idols werd ontwikkeld door Simon Fuller, die ook de Spice Girls bedacht. “Ik heb iets bijzonders voor jou,” zei hij. Ik zag er eerst niet zoveel in, maar hij was z\u00f3 bezeten dat ik hapte. Het w\u00e1s een gouden idee. Idols heeft het tij in televisieamusement gekeerd.’<\/p>\n
Relativerend: ‘Een goed idee ontstaat ongeveer tegelijkertijd op vele plaatsen. De eerste die het op zender krijgt, heeft gewonnen. Ik ben nu in discussie met een publieke zuil over een programma dat ik ga maken. Er zijn kapers op de kust. We zullen zien wie het eerst op zender gaat. De concurrentie is groot en de nieuwe besluitvorming van publiek Hilversum niet zo helder. Ik sprak altijd met omroepen, zijn het voortaan de netmanagers? De oude zendgemachtigden zijn nu ook productiehuizen geworden. Als ik met iemand aan tafel zit, vraag ik me wel eens af: is het een concurrent of een ge\u00efnteresseerde? We produceren programma’s van anderen, maar het is interessanter om een format te verkopen. Stel: ik stuit op een mooi buitenlands plan. Dan neem ik een optie en verwerf een halfjaar het recht om het in eigen land te verkopen. Daarvoor moet ik op zoek naar een zender. Vind ik die, dan koop ik het recht tot produceren. Dat kost vijf tot tien procent van de productiebegroting. De zender betaalt dat. Ik produceer en de marge is mijn winst. Ik laat onze formats uiteraard niet door derden produceren. Nee, over omzetcijfers mag ik niet praten. De markt is enorm competitief. Zenders willen successen van elders en die hebben wij.’<\/p>\n
Twee weken na ons gesprek bel ik haar om een afspraak voor de fotograaf te maken. ‘Excuseer me, maar ik zit in een open auto, waar ik een enorme hekel aan heb. Ik rijd door Parijs, ben onderweg naar de studio. Morgen vlieg ik naar New York, kun je me daar bellen?’<\/p>\n
Galer was net benoemd tot Pr\u00e9sidente van FremantleMedia France. Blue Circle gaat ze niet verlaten, verzekerde ze.<\/p>\n
In Vrij Nederland 26 mei 2007:<\/p>\n
HERSTEL
foto\u2019s monica Galer Per abuis stonden er geen fotocredits bij de twee zwart-witfoto\u2019s van Monica Galer in haar IFFR-periode (Interview met tv-producente Monica Galer, VN 19-05-07, pagina 40-41). De maker van die foto\u2019s is Pieter van der Meer, jarenlang vaste fotograaf van het IFFR.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Haar bedrijf Blue Circle produceerde de succesvolste televisieprogramma\u2019s van de laatste jaren. Managing director Monica Galer over haar grillige carri\u00e8re, haar kosmoplitische bestaan, de charme van Gordon en de handel in formats. \u2018Het is een soort verleidingsspel, een flirt.Jij gelooft erin, hij heeft nodig wat jij hebt.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[399,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117193"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=117193"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/117193\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=117193"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=117193"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=117193"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}