Ex-single sex<\/p>\n
Het is examentijd in Oxford. De bibliotheek van St Hilda\u2019s College biedt dezelfde aanblik als iedere andere bibliotheek in deze tijd van het jaar: volgestouwd met laatstejaars. Met bleke smoeltjes zitten ze achter grote stapels boeken, omringd door een slotgracht aan pennen, flesjes water en proppen papier. Toch is er \u00e9\u00e9n groot verschil: in deze bibliotheek zitten louter meisjes. Sinds de oprichting in 1893 is St Hilda\u2019s een wome only-college, gewijd aan de verbetering van de maatschappelijke positie van vrouwen.<\/p>\n
Vroeger waren alle colleges in Oxford single sex. Pas in de jaren zeventig van de vorige eeuw openden grote mannenbolwerken als St John\u2019s, Christ Church en Merton hun deuren voor vrouwen. Daarop lieten de vijf vrouwencolleges in Oxford ook mannelijke studenten en professoren toe \u2013 op St Hilda\u2019s na. Een harde kern idealistische docenten wist een verandering van de statuten steeds tegen te houden. Tot vorig jaar. Toen stemde het bestuur van St Hilda\u2019s met tweederde meerderheid voor de toelating van mannen. \u2018We hadden de afgelopen jaren steeds meer moeite om goede docenten te vinden, met name op het gebied van de exacte wetenschappen,\u2019 zegt Lady English, principal van St Hilda\u2019s en aanstichter van de revolutie. In haar fraai gelambrizeerde studeerkamer legt ze uit waarom het college uiteindelijk overstag ging. In feite, zegt Lady English, komt het neer op geld. Door het ingewikkelde financieringssysteem in Oxford en de strenge gelijke kansen-wetgeving in het Verenigd Koninkrijk, werd het behoud van de vrouwelijkheid onbetaalbaar.<\/p>\n
Maar er is nog iets: de veranderende tijdgeest. \u2018Je moet de realiteit onder ogen zien,\u2019 zegt Lady English. \u2018Meisjes van zeventien willen vandaag de dag helemaal niet meer naar een vrouwencollege toe.\u2019 St Hilda\u2019s heeft binnen de Universiteit van Oxford nooit een sexy imago gehad: de weinig flatteuze bijnaam van de collegedames luidt al sinds jaar en dag \u2018hildabeasts\u2019. Maar als enig overgebleven vrouwenbolwerk kelderde de beurswaarde van St Hilda\u2019s in de jaren negentig wel erg snel. In male chauvinist Oxford worden ze gezien als, op zijn best, een verzameling wereldvreemde feministen, en op zijn slechtst als een sekte humorloze lesbiennes (\u2018humorloos\u2019 is in Engeland een afgrijselijk stigma).<\/p>\n
Binnenkort, verzucht Lady English, is dat allemaal voorbij. In de kerstvakantie mogen de eerste jongens langskomen voor toelatingsgesprekken. En in oktober 2008 zal de eerste mannelijke \u2018hildabeast\u2019 het college binnenwandelen. Eigenlijk hoeft er niet zo gek veel te gebeuren voor die tijd. Op \u00e9\u00e9n ding na dan: \u2018We hebben geen rugbyveld. Daar moeten we iets op vinden.\u2019<\/p>\n
Thijs Niemantsverdriet<\/p>\n
We schoten! Ze waren dood<\/p>\n
Zondagochtend. Orthodox klokgebeier tuimelt door mijn open raam naar binnen. Het kerkje (gouden koepel) is de architectonische trots van deze wijk. Halverwege Oorlog en Vrede kunt u lezen hoe alles hier in lichterlaaie stond. Twintig meter links van mijn schrijftafel staat een moskee. Ook deze heeft de beroemde Napoleontische brand overleefd. Als de lui van de Indonesische ambassade achter mijn woonkazerne het op hun heupen hebben \u2013 en dat hebben ze vaak \u2013 vullen mijn oren zich soms simultaan met een akoestische soep: orthodox klokgebeier, Allah-gezang en gamelanmuziek. Met in mijn kop het doofstomme gespartel van een protestante jeugd met joodse trekken.<\/p>\n
Ik stap de straat op. De moskee laat ik links liggen. Ik groet de gelovigen. Ze kennen inmiddels mijn gezicht. In de Grote Tatarenstraat zien we meteen de instelling: \u2018Een gezonde ruggengraat!\u2019 Het aantal ongezonde ruggengraten in dit land is erg hoog. Er staat altijd een rij. De uitbater is een massage\u00adartiest. Ga ik naar links, kom ik daar het Huis der honing tegen. Men heeft er honderden soorten nectar. Van vloeibaar goud tot bakjes met een soort kaarsvet. De excursie zet zich voort. Jugendstil-panden. Zeventiende-eeuwse koopmanshuizen. Moskouse kitsch. En wat een mensen! Er is veel bedrijvigheid. Een handelsstad. Bij een ander kerkje ligt een kluwen dronken zwervers. Let er bij het bekijken van hun zwerende hoofden op dat u niet van de sokken wordt gereden door een blondine van achttien in een limousine. Een onmenselijke stad ook.<\/p>\n
Ik nader mijn metrostation: Tretjakovskaja. Als u naar het gelijknamige museum wilt \u2013 Repin hangt er \u2013 moet u tweehonderd meter verder. Dan zie ik hem: de soldaat in camouflage\u00adkleding. Hij speelt op een gitaar. En zingt met rauwe stem over de oorlog in Tsjetsjeni\u00eb. Dit land is \u00adaltijd wel ergens in oorlog. Net als het fraaie Amerika. Voor ons, Hollanders, is oorlog nog altijd wennen. Ik luister naar zijn lied: \u2018We liepen door de bergen. De smiechten kwamen eraan. We schoten! Ze waren dood. We gingen weer drinken en zingen!\u2019 Roebels vallen in zijn hoed. Hij is een held. Ik denk aan de jongens in Uruzgan. Stel, ze komen terug. En stel dat eentje van hen op de Dam zou gaan zingen: \u2018De Taliban kwam eraan. We schoten! Ze waren dood. We gingen weer drinken en zingen!\u2019 Worden euro\u2019s dan zijn deel? Of wordt hij als krankzinnige opgepakt en afgevoerd? Zo wandel ik door mijn buurtje. In toverachtig Moskou. Denkend aan mijn onbegrijpelijke vaderland.<\/p>\n
Pieter Waterdrinker<\/p>\n
Pimp je rollator<\/p>\n
\u2018Een onbekende vrouw fietste mij tegemoet. Haar stuur was versierd met felgekleurde plastic bloemen. Het zien van deze vrouw op haar vrolijke fiets maakte mij enorm blij. Ik lachte haar toe en zij lachte naar mij.\u2019 De volgende dag zag ze w\u00e9\u00e9r zo\u2019n fleurige fiets, en w\u00e9\u00e9r moest ze glimlachen. Ze voorzag haar eigen fiets van een slinger van rode rozen, kleurige bloemen en een heleboel groen. \u2018Sindsdien lijkt het alsof de zon altijd schijnt als ik fiets.\u2019<\/p>\n
De Amsterdamse Saskia Hoogendoorn was verbaasd over het effect op anderen. Zij is freelancer in communicatie en marketing en bedacht www.hetblijefietsenplan.nl Op die site staan tips hoe je je stuur het beste versiert, waar viooltjesslingers te vinden en hoe ze te bevestigen: \u2018Met ijzerdraad en tie-wraps.\u2019 \u2018Verras een ander stiekem met een versierde fiets,\u2019 luidt een oproep, \u2018en stuur jouw fietsfoto op.\u2019 Gezien het foto\u00adalbum op de site liep het storm. Een maand na de introductie van het plan meldde Metro dat de sierfiets \u2018als eendenkroos\u2019 woekert door de binnenstad.\u2019 Het Blijefietsenplan staat na een halfjaar in de Gadget Top 3 van Zwitserlevengevoel.<\/p>\n
Het idee sloeg aanvankelijk vooral aan bij scholieren, en verspreidde zich razendsnel over het hele land. Onder het motto Pimp Your Bike staat op www.scholieren.com een enthousiast stukje. Wil jij ook een vrolijke fiets? Neem eerst je spaken onderhanden \u2013 \u2018zilveren spaken zijn z\u00f3\u00f3\u00f3 2005, tegenwoordig rijdt half Nederland met gekleurde wielen rond.\u2019 De truc: gekleurde rietjes eromheen. Bloemen aan je fiets kost minder tijd, vervolgt het stukje. Een tip: bij Xenos en Blokker zijn veel nepbloemen te koop, voor een schijntje, net als in tuincentra. \u2018Gaap,\u2019 schrijft een scholier in een reactie. \u2018Niet cool.\u2019<\/p>\n
Een jaar later is de vrolijke fiets, of beter, de vrolijke damesfiets, niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Studentes, jonge moeders en vrouwen van middelbare leeftijd toeren rond met bonte slingers om hun stuur, met fleurige kratjes en mandjes voorop, en ook kinderzitjes en bagagedragers zijn voorzien van klimopranken en margrietjes.<\/p>\n
De rek is er nog lang niet uit. In de Amsterdamse rivierenbuurt is onlangs de eerste versierde rollator gesignaleerd: een oude dame op pantoffeltjes liep blijmoedig achter haar rollator, het mandje opgetuigd met een sliert knalrode papavers. Veel glimlachjes vielen haar ten deel. Gezien het hoge rollatorgehalte in die buurt, zal ook \u2018pimp your rollator\u2019 binnenkort aan een zegetocht beginnen.<\/p>\n
Martje Breedt Bruyn<\/p>\n
Poker is een kansspel<\/p>\n
Ze wisten dat er op ze gelet werd, maar wat er uiteindelijk gebeurde, hadden ze niet kunnen verzinnen. Sinds die woensdagavond liggen ze nachten wakker. Waarom moest het zo?<\/p>\n
In 2005 gaat het niet goed met caf\u00e9 De Viersprong in Bussum. Op sommige dagen moet de zaak zelfs dicht omdat er niemand meer komt. Jan Blaas heeft het caf\u00e9 al dertig jaar, maar denkt aan sluiten. Zijn zoon Richard ziet de pokerhype in zijn vriendenkring en zegt tegen zijn vader dat hij pokertoernooitjes zou kunnen organiseren. Vanaf dat moment heeft Jan met enige regelmaat zijn caf\u00e9 weer vol. Het begint met vrienden van Richard en vrienden van vrienden, maar groeit uit tot een vaste pokeravond voor een man of vijftig. Voor een tientje voor de pokerpot, \u00e9\u00e9n gratis drankje en de borrelhappen waar Jan mee rondgaat, heeft iedereen een mooie avond en Jan een leuke omzet. Dat gaat een jaar goed.<\/p>\n
Dan leest Richard op een poker\u00adforum dat justitie wil gaan ingrijpen bij \u2018illegale\u2019 pokertoernooien. Op de website van justitie leest hij: \u2018Blijkens een arrest van de Hoge Raad van 3 maart 1998 moet poker worden gezien als een kansspel in de zin van de Wet op de kansspelen. Op grond van artikel 1 van de Wet op de kansspelen is het verboden zonder vergunning gelegenheid te geven tot deelname aan kansspelen.\u2019 Een vergunning aanvragen heeft geen zin. Holland Casino mag als enige die pokertoernooien organiseren.<\/p>\n
Om toch door te kunnen, richt Richard een kaartclub op. De deur van De Viersprong is voortaan op slot op woensdagavond en mensen komen alleen binnen als ze zich hebben aangemeld als lid. Richard heeft advies ingewonnen bij advocaat Peter Plasman – zelf een pokerfanaat – en regelt alles zo dat volgens de wet gesproken kan worden van \u2018een besloten gelegenheid\u2019.<\/p>\n
Dan is er op een woensdagavond ineens een hoop lawaai buiten. Jan ziet dat ze zijn deur willen inbeuken en komt aanrennen met de sleutel, maar de politie wil per se met geweld naar binnen. Vijftig mannen in kogelvrije vesten stormen naar binnen met getrokken pistolen en blaffende honden. Ze nemen tafels, kaartspelen, pokerchips en administratie in beslag, bekeuren iedereen zonder legitimatie en gooien Jan en Richard twee nachten in de cel.<\/p>\n
Het caf\u00e9 is gesloten tot Jan twee weken later bij de burgemeester een papier ondertekent dat hij geen gelegenheid meer zal geven voor illegale activiteiten. In alle dagbladen is dan al geschreven over de \u2018witwaspraktijken\u2019 bij caf\u00e9 De Viersprong. De in beslag genomen auto\u2019s van Jan en zijn vrouw komen na zes weken terug. Het OM heeft niet kunnen vaststellen dat ze zijn gekocht met zwart geld. Maar het caf\u00e9 is nu ten dode \u00adopgeschreven en zoon Richard wordt nog steeds verdacht van het overtreden van de Wet op de kansspelen. Een mogelijkheid om zichzelf te verdedigen, krijgt hij niet. Advocaat Plasman wil door tot aan de Hoge Raad, maar het OM heeft geen haast.<\/p>\n
Marie-Jos\u00e9 Kleef<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eindelijk een mannelijke \u2018hildabeast\u2019 \/ Een fijn rauw lied over Tsjetsjeni\u00eb \/ Zo\u2019n rollator kan echt veel vrolijker \/ De bestorming van een pokercaf\u00e9<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn, Thijs Niemantsverdriet, Pieter Waterdrinker, Marie Jose Kleef","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116789"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=116789"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116789\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn, Thijs Niemantsverdriet, Pieter Waterdrinker, Marie Jose Kleef","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=116789"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=116789"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=116789"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}