Reportage \/ CSI in Zutphen<\/p>\n
Zelden zoveel fout geparkeerde auto\u2019s gezien als op het overvolle parkeerterrein van de Politieacademie in Zutphen. Omdat het me onverstandig lijkt om te midden van al deze potenti\u00eble bonnenschrijvers ook mijn auto illegaal te stallen, kom ik uiteindelijk terecht op de meest afgelegen parkeerplaats van het complex: vlak bij een stormbaan en een stuk bos waarin her en der roodwitte plastic linten hangen met de tekst \u2018niet betreden \u2013 politie\u2019 erop. Er staan maar drie andere auto\u2019s op deze niet-geplaveide autoweide.<\/p>\n
Het is nog een aardige wandeling naar het hoofdgebouw van het academiecomplex. Uit een opvallend onopvallende auto, die onderweg langs het pad geparkeerd staat, klinkt het geluid van een politieradio. Groepjes mannen met snorren en notitieblokken komen me pratend tegemoet. Als er twee ge\u00fcniformeerde agentes voorbij fietsen, reageren de mannen jolig.<\/p>\n
In de ontvangsthal siert de tekst van artikel 1 van de Grondwet een gehele muur: \u2018Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.\u2019 Op de deur van het toilet hangt een affiche van de campagne \u2018DNA en opsporing\u2019, met de aanmoedigende tekst \u2018Handel DNA-bewust!\u2019<\/p>\n
Ik ben hier eerder geweest. In oktober vorig jaar was het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs hier te gast om inzicht te krijgen in de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van forensische onderzoekstechnieken. We kregen toen onder meer de gelegenheid om onze eigen vaardigheden te testen op een paar speciaal voor onderwijsdoeleinden ingerichte PD\u2019s (afkorting van de vakterm \u2018Plaats Delict\u2019). Dat leverde hilarische momenten op, bijvoorbeeld toen auteur Jac. Toes bij het betreden van zo\u2019n \u2018crime scene\u2019 met een ontspannen gebaar zijn jasje over een stoel wierp, waarna een geschrokken docent hem vroeg of hij het betreffende kledingstuk misschien ergens anders zou kunnen ophangen. Op diezelfde stoel lag namelijk een van de sporen (een kogelhuls) die we nodig hadden voor het oplossen van de misdaad die hier had plaatsgevonden. Het \u2018oeps\u2019 van Toes is die dag nog vaak herhaald.<\/p>\n
Net als op die oktoberdag is ook nu hoofddocent Jos van der Kolk onze gastheer. Hij is een rustige, aimabele man, die in 1975 in dienst trad bij de politie Haarlem. In 1987 stapte hij over naar Epe, waar hij naast zijn gewone diensten een deeltijdbaan kreeg bij de technische recherche. Na een reorganisatie kwam hij terecht bij de regionale recherche Noord-Oost Gelderland, waarbij hij deelnam aan diverse grote onderzoeken, zoals dat naar de moord op het Meisje van Nulde. Toen hij daar achttien jaar gewerkt had, werd hem gevraagd om docent te worden aan de Politieacademie. Forensisch Technische Opsporing is zijn vakgebied.<\/p>\n
Jos van der Kolk schudt de verslaggever en de fotograaf de hand en stelt voor dat we de middag beginnen met het drinken van een kop koffie. \u2018Wat olie is voor de motor, is koffie voor de smeris,\u2019 zegt hij bijna verontschuldigend. Op weg naar de koffiekamer vertel ik over de vele foutparkeerders op het politieparkeerterrein. Dat levert een grijns van herkenning op bij de docent: \u2018Op de een of andere manier eigent de gemiddelde diender zich meer rechten toe dan de gemiddelde Nederlander. Daar heb ik altijd moeite mee gehad. Ook in mijn uniformtijd heb ik wel eens een collega beboet, omdat die het nodig vond om op zondagmorgen met zijn racefiets door een rood licht te rijden, terwijl alle kerkgangers daar netjes stonden te wachten. Zoiets doe je niet.\u2019<\/p>\n
Oude patronen<\/p>\n
Tijdens de koffie praat Jos van der Kolk ons bij over de academie, die op dit moment bezig is het niveau van de docenten en het onderwijs te verhogen. \u2018We krijgen mensen van universitair en HBO-niveau toegevoegd om ons onderwijs en onderzoek te spiegelen aan dat niveau. Dat is prima. Als ik naar mezelf kijk: ik vind het prachtig om mijn vakkennis over te brengen, maar ben al wel twee en een half jaar uit de praktijk weg. Dus begin ik te merken dat bepaalde forensisch-technische normen om sporen veilig te stellen en te bemonsteren in de tussentijd veranderd zijn. Begrijp me goed, daar sta ik voor open, hoor! Ik ben niet zoals sommige collega\u2019s die zich met dertig jaar ervaring vastklampen aan hun oude patronen.\u2019<\/p>\n
Er is de afgelopen jaren veel veranderd in het onderwijs aan de voormalige rechercheschool. Dat kwam onder meer door de nasleep van de commissie-Posthumus, die gerechtelijke dwalingen signaleerde in met name de zogeheten Schiedammer parkmoord, waarin door aanwijsbare onderzoeksfouten een onschuldige veroordeeld was.<\/p>\n
Op de vraag wat er aan aanwijsbare veranderingen hebben plaatsgevonden in het onderwijs over onderzoeksmethodiek, antwoordt Jos van der Kolk vlot: \u2018Het hele VOV-traject \u2013 dus de klassieke opeenvolging van vaststelling, opsporing en vervolging \u2013 wordt stap voor stap veel beter geregistreerd. Je moet transparant zijn in je onderzoek en nauwkeurig registreren wie wat gedaan heeft. Als niet alles geregistreerd wordt, kan de waarheidsvinding soms in het gedrang komen; en dat is het meest cruciaal, of het nu wel of niet voor de verdachte pleit. Aan de hand van videobeelden kunnen de onderzoekende rechercheurs ook worden gewezen op onderdelen die verbeterd kunnen worden. Dan word je soms geconfronteerd met dingen waarvan je later zegt: had ik dat maar nooit gedaan. Een voorbeeld? Je krabt op het PD met handschoenen aan je hoofd en bent vervolgens met het slachtoffer bezig: van zulke fouten kun je je maar beter bewust zijn.\u2019<\/p>\n
Vervolgens legt hij uit dat niet iedere politieman (m\/v) zich zomaar kan inschrijven voor een cursus aan de Politieacademie: de opleiding is post-initieel, dus kunnen studenten hier pas na hun basisopleiding terecht. En op basis van hun POP (persoonlijk ontwikkelingsplan) wordt bepaald of ze meer geschikt zijn voor de tactische recherche (die het algemene onderzoek uitvoert), de forensisch-technische recherche of bijvoorbeeld de digitale recherche. Al dient bij dat laatste specialisme wel te worden aangetekend dat digitale fraude en oplichting \u2013 waarin jaarlijks miljarden omgaan \u2013 bij gebrek aan menskracht en technische hulpmiddelen puur uit een kosten\/baten-analyse alleen grote zaken worden aangepakt. \u2018In de praktijk is de digitale recherche vooral bezig met het uitlezen van gsm\u2019s, zodat we verdachten kunnen linken aan diverse PD\u2019s. Op die manier kunnen we criminelen het leven behoorlijk zuur maken.\u2019<\/p>\n
De koffie is op, de rondleiding over het terrein kan beginnen. \u2018We hebben hier tegenwoordig ook onze eigen bodyfarm!\u2019 vertelt Van der Kolk enthousiast. Als hij onze verbaasde gezichten ziet, voegt hij er lachend aan toe: \u2018Niet met mensenlijken, hoor, maar met varkens. Biggen, eigenlijk. Nee, die kunnen we niet bezichtigen, want die hebben we allemaal zorgvuldig begraven, zodat de studenten er bij het begin van de nieuwe cursus, in augustus, meteen mee aan de gang kunnen. Met verfijnde hulpmiddelen brengen ze dan alle verstoringen van de bodemstructuur in kaart. Tja, de Neus \u2013 onze oud-collega die lijken al op een afstand kon ruiken \u2013 is er niet meer, dus moeten ze het van technische methoden hebben, h\u00e8? Aankomend rechercheurs weten dat ze in hun werk elke dag met een graf geconfronteerd kunnen worden. En hier zien ze hoe ze daarmee moeten omgaan, met goed omschreven, dadergerichte procedures. Dus moeten ze graven. Zo leren ze het, met een kwast en een lepeltje. Dat is allemachtig leuk!\u2019<\/p>\n
Baksteen<\/p>\n
We komen aan bij een laagbouwpandje waarin de eerste PD is ge\u00ebnsceneerd. Jos van der Kolk laat ons even rustig rondkijken en wijst dan: \u2018Er is hier duidelijk sprake van inbraak, gezien dat kapotte raam en die baksteen. Van dat horloge op de grond moet je je als onderzoeker afvragen of het van de aangever is of van de verdachte. En van de baksteen moet je te weten zien te komen of die al dan niet afkomstig is uit de omgeving. Om nog geursporen van die baksteen te kunnen halen, moet het misdrijf heel kort geleden hebben plaatsgevonden, anders kan zelfs de beste politiehond er niets meer mee.\u2019<\/p>\n
De docenten richten de PD\u2019s in met steeds nieuwe facetten. \u2018We hebben allerlei verschillende scenario\u2019s waarop we de studenten los kunnen laten,\u2019 vertelt Van der Kolk. \u2018Je moet dan als docent heel strak omschrijven wat je wilt dat ze vinden en vervolgens de sporen echt uitzetten, dat luistert nauw. Want je moet ervoor zorgen dat ze zich bekwamen in de technische waarheidsvinding. Die kleine dingen waaraan je een zaak kunt ophangen, die zijn het mooist!\u2019<\/p>\n
Op weg naar de volgende locatie komen we langs een stuk bos waarin gedeelten zijn afgezet. Van der Kolk legt uit dat dit oefenterreinen zijn voor het herkennen van sporen op onverharde paden. \u2018Het nadeel bij zulk soort sporen is dat ze onderhevig zijn aan weer en wind. Het is lullig als je \u2019s avonds sporen hebt uitgezet voor de volgende dag en er gaat \u2019s nachts een bui regen of zelfs sneeuw overheen. Maar dan kun je je er als docent altijd nog achter verschuilen dat zulke tegenvallers zich in de praktijk ook voordoen.\u2019<\/p>\n
Bij een rijtje garageboxen staan wat stoeptegels tegen een deur. Als de fotograaf ernaar vraagt, antwoordt Van der Kolk: \u2018Dat is nu het leuke van onderwijs. We hadden hier een PD ge\u00ebnsceneerd met een dodelijke schietpartij, waarna de verdachten hadden geprobeerd om de sporen uit te wissen. Toen een van onze studenten vroeg of het dan toch nog mogelijk was om zulke bloedsporen zichtbaar te maken, konden we hen ter plekke laten zien dat zoiets met een chemische bewerking inderdaad mogelijk is. Heel leerzaam!\u2019<\/p>\n
Bij de garage staan een Opel, een Porsche, een Mercedes en een Volkswagen Polo geparkeerd. \u2018Dat zijn DNA-auto\u2019s,\u2019 zegt Van der Kolk. \u2018Daar zitten injectienaalden en ander DNA-houdend materiaal in verstopt,\u2019 legt hij uit. \u2018Studenten moeten daar met de grootst mogelijke voorzichtigheid mee omgaan. Jullie zullen begrijpen dat ik je die auto\u2019s niet van binnen laat zien.\u2019<\/p>\n
We passeren ook de auto die ik op de heenweg heb zien staan. Nu is de politieradio uitgeschakeld. Van der Kolk vertelt dat zulke auto\u2019s gebruikt worden bij het lesgeven in het plaatsen van bakens. \u2018Stel dat een crimineel een Mercedes heeft, dan huur je als korps eerst een auto van precies datzelfde type om er een zwakke plek in te zoeken. Er zit tegenwoordig zoveel kunststof aan de onderkant van auto\u2019s, dat je niet meer automatisch een baken met een kleefmagneet op een willekeurige plek eronder kunt plakken. Je moet precies weten hoe je in \u00e9\u00e9n snelle handeling een baken onder zo\u2019n auto kunt plaatsen, zodat we de crimineel in kwestie kunnen uitpeilen. En dan niet zoals dat recentelijk gebeurde in een van de grote steden. Een crimineel ging daar in een restaurant eten en de politiemensen controleerden niet eerst het parkeerterrein voordat ze een baken plaatsten. Toen de crimineel terugkwam, zei iemand die in een andere auto had zitten bellen tegen hem dat er een paar mensen bij zijn auto waren geweest en er iets onder gedaan hadden. Dus wat doet die figuur? Hij haalt het baken onder zijn auto vandaan en plakt het onder een andere auto. Weg mooi opgezet project!\u2019<\/p>\n
Opengezaagde kluis<\/p>\n
Op het volgende PD is ook een ruit ingeslagen en ligt een opengezaagde kluis op de grond. \u2018Waar kan die gestaan hebben?\u2019 vraag ik me hardop af, terwijl ik rondkijk. \u2018Zoiets hoort een student zich hier inderdaad af te vragen,\u2019 beaamt Jos van der Kolk. \u2018Zoals deze kogelinslag \u2013 of kogelgat, in de volksmond \u2013 ook de nodige vragen oproept. Op basis van de plek van inslag en het gat in de ruit kunnen we in ieder geval een kogelbaanlezing uitvoeren om de positie van de schutter te bepalen.\u2019<\/p>\n
Terwijl de fotograaf wat plaatjes schiet, vraag ik de docent of hem bij het bekijken van televisieseries of films veel methodologische fouten in het politieonderzoek opvallen. Van der Kolk grijnst. \u2018Ja, vooral algemene dingen, h\u00e8. Als iemand neergeschoten is met een 9 mm-pistool en er liggen dan liters bloed bij het lijk of er zit een enorm gat in het hoofd, dan weet ik dat je zulke effecten alleen bereikt met grote of speciale kalibers. Of als een lijk na vier dagen nog steeds rigor mortis \u2013 lijkverstijving, dus \u2013 vertoont, dan denk ik: sla daar nu toch even een boekje op na! Naar Baantjer kijk ik niet meer. Dat is de nachtmerrie voor iedere forensische onderzoeker: alles en iedereen loopt daar maar over de PD, zodat ze zorgen voor een enorme vermenging van sporen. Bovendien bepaalt de tactische recherche daar alles, zonder enige samenwerking met de technische recherche. De arts moet direct zeggen wanneer iemand is overleden en komt hooguit aan het eind van het programma nog een keer terug om als een soort deus ex machina te verklaren hoe alles in elkaar steekt. Kromme tenen, meneer!<\/p>\n
Nee, dan liever CSI. Daar is de complete methodiek aanwezig, inclusief mondlapjes en de benodigde procedures. Natuurlijk is ook dat programma geromantiseerd, want zo\u2019n zaak moet nu eenmaal in een uurtje worden opgelost, maar het geeft wel een veel adequater beeld van de politiewerkelijkheid. En het levert ons enthousiaste forensische studenten op: aan het eind van het televisieseizoen zit de forensische afdeling van de Hogeschool Amsterdam helemaal vol!\u2019<\/p>\n
En boeken? \u2018Zelf lees ik graag Patricia Cornwell en Mo Hayder, waarin goed aandacht besteed wordt aan het technische onderzoek, maar mijn familieleden hebben daar minder voeling mee. Ik lees puur voor de ontspanning, al kijk ik natuurlijk wel of het klopt en ben ik benieuwd hoe zo\u2019n geval nu weer wordt opgelost. Maar afgezien van computerboeken kom ik eigenlijk alleen in de vakanties aan lezen toe. Voor komende zomer heb ik wat boeken van Nederlandse misdaadschrijvers klaarliggen.\u2019<\/p>\n
We zijn inmiddels aangekomenland bij een moderne klassieker onder de ge\u00ebnsceneerde PD\u2019s: het te onderzoeken appartement van een terrorist. In oktober deden de misdaadschrijvers hier vrijwel alles fout. Ons groepje vond toen ter plekke een uitgeschakelde computer, een zak kunstmest, flacons zoutzuur en andere chemische middelen die gebruikt kunnen worden bij de fabricage van bommen, plus de nodige handboeken. Ook troffen we USB-sticks aan in een doos met horlogebandjes. Tot hilariteit van de toekijkende docenten onderzocht iemand echter een vaasje, om dat vervolgens onverrichter zake terug te plaatsen op het onderzettertje \u2013 waarna bleek dat het onderzettertje een computerschijfje vol belastende informatie was. Als vrijwel letterlijke klap op de vuurpijl begon vervolgens ook nog eens een sirene te loeien. \u2018Nu zijn jullie allemaal dood,\u2019 meldde de begeleidende docent laconiek. \u2018Een van jullie heeft kennelijk zijn mobiel aan laten staan en daardoor is nu een explosief geactiveerd.\u2019<\/p>\n
\u2018Ja, de gsm-bom!\u2019 Jos van der Kolk herinnert zich het voorval. \u2018Jullie waren niet de eersten die daar het slachtoffer van werden, hoor! Zo\u2019n mobiel geeft regelmatig een peilsignaal af, en dat kan een beetje slimme terrorist gebruiken om zijn appartement op een radicale manier mee te beveiligen. Zoals jullie ook gemist hadden dat de computer dan wel uit stond, maar dat er bovenop de monitor een IP-camera stond waarmee onze terrorist jullie wereldwijd kon horen en zien. Om zo\u2019n ding uit te schakelen, moet je er echt een kooi overheen zetten, anders ben je in plaats van de jager ineens de prooi.\u2019<\/p>\n
Zelf bommen maken<\/p>\n
We zitten nu middenin zijn vakterrein, want Van der Kolk verzorgt onder meer de opleiding \u2018medewerker explosieven en explosies\u2019. In tien cursusweken, met gemiddeld \u00e9\u00e9n cursusdag per werkweek, leert hij studenten niet alleen hoe ze kunnen zien dat de schade in een woning is aangebracht door een handgranaat, maar ook hoe ze zelf bommen kunnen maken.<\/p>\n
We kijken hem ongelovig aan. \u2018Dat wisten jullie niet, h\u00e8?\u2019 Hij lacht. \u2018We hebben met terrorisme wel niet zoveel ervaring als de Britten met de IRA en de Duitsers met de Rote Armee Fraktion, maar we moeten er wel mee leren omgaan. Daarom laat ik mijn cursisten in de huid van een terrorist kruipen: stel dat je Balkenende wilt opblazen, hoe zou je dat aanpakken? Explosieven bestellen op internet? Mooi niet! Je kunt wel Anfo kopen, een soort kunstmest met een hoog stikstofgehalte en andere middelen om een IED (Improvised Explosive Device) te maken. Hoe dat moet, kun je in veel talen downloaden uit het Handboek voor de terrorist. En vervolgens gaan ze op locatie voorbereidingen plegen voor de aanslag.<\/p>\n
Inmiddels zijn al vierentwintig van mijn studenten in den lande bezig geweest met het maken van detailfoto\u2019s en ander voorwerk voor terroristische aanslagen in prominente gebouwen. Geen van hen is opgepakt of zelfs maar ondervraagd! Daar maak ik me toch ernstig zorgen over. Terrorismebestrijding is heel wat meer dan opletten of iemand ergens een tasje neerzet of een zak kunstmest meeneemt. Terwijl we toch overal dome-camera\u2019s en andere geavanceerde surveillancemiddelen hebben! Maar goed, dat zijn beleidszaken. Wij hebben binnenkort weer de einddag van een cursus, waarop de studenten zelf hun IED binnen veilige kaders tot ontploffing brengen. Dat is mooi vuurwerk. Dan zie je dat er weinig dingen meer bevrediging geven dan het laten ontploffen van je eigen creatie.\u2019<\/p>\n
Het onderwerp heeft duidelijk zijn warme belangstelling. Eenmaal weer buiten, vertelt hij: \u2018Als ik zo\u2019n groep studenten het een en ander heb bijgebracht over brandsnelheid, laat ik ze altijd een fragment zien uit een van Bruce Willis\u2019 Die Hard-films, waarin de boeven denken te ontsnappen met een vliegtuig dat kerosine lekt. Willis steekt dan een sigaret aan, zegt iets als \u201cHasta la vista, suckers!\u201d en gooit zijn Zippo in de plas kerosine, waarna het vuur het vliegtuig inhaalt en b\u00e1\u00e1\u00e1m! Dan vraag ik mijn studenten wat er niet klopt. Nou, simpel: de brandsnelheid van kerosine is zo\u2019n 1 meter per seconde, terwijl zo\u2019n vliegtuig al gauw 350 meter per seconde maakt om op te stijgen. Simpel! Zoals in een ook maar enigszins geventileerde keuken zelfs vier openstaande gaspitten nog niet voor een explosief mengsel kunnen zorgen, hoewel ze je in films graag anders willen doen denken. Ik laat ze dan rustig even in zo\u2019n keuken zitten, met al die gaspitten aan, en kom na een poosje weer terug om te vragen of iemand een vuurtje voor m\u2019n sigaret heeft. Dan moet je ze zien zweten, terwijl ze toch beter zouden moeten weten!\u2019<\/p>\n
We komen aan in het gebouw waarin de collegeruimte de Hanzezaal is gevestigd. Daarachter is het appartement nagebouwd van de Playstation-moord in Rotterdam: destijds had de rechter dat verordonneerd en na de rechtszaak is deze realistische PD naar Zutphen verhuisd voor instructieve casu\u00efstiekbehandeling.<\/p>\n
Onder de Hanzezaal bevindt zich een kelder die ooit als schietbaan dienstdeed, maar tegenwoordig gebruikt wordt voor bloedspattenonderricht. Hier worden met wiskundige zekerheid de spatpatronen en de uitloop van bloedspatten gemeten en ge\u00efnterpreteerd. Aan de hand van de bloedspatten kan met touwtjes worden uitgelijnd op welke plek de fatale klap is uitgedeeld. Wanneer op die manier onomstotelijk is vastgesteld dat het slachtoffer de laatste klap opving terwijl zijn hoofd nog geen halve meter boven de grond was, wordt de getuigenis van de man met de honkbalknuppel dat het om louter zelfverdediging ging een stuk minder aannemelijk.<\/p>\n
Met luminol kunnen forensische onderzoekers ook bloedsporen en ander DNA-materiaal zichtbaar maken dat een dader heeft geprobeerd op te ruimen met bijvoorbeeld schoonmaakmiddelen. Standaardluminol laat dat slechts heel even zien, de zogeheten reco-luminol heeft een langer oxidatieproces en kan de sporen langere tijd zichtbaar maken. Met gedempt licht wordt zo getoond dat op een van de muren ooit \u2018I was here\u2019 met bloedletters moet zijn geschreven. Van der Kolk laat het allemaal zien en toont ook de volgelaatsmaskers die verplicht zijn bij het gebruik van luminol: \u2018Je moet je luchtwegen beschermen. Of het nu om voorwerpen of bloed gaat, dat je onderzoekt: je eigen veiligheid staat bij ieder onderzoek voorop.\u2019<\/p>\n
Snijwonden<\/p>\n
Achterin de kelder is de \u2018torture crimescene\u2019 opgezet: een luguber tableau-mort van een grotendeels ontklede mannelijke etalagepop die in een stoel zit vastgebonden en een plastic zak over zijn hoofd heeft. Van der Kolk gaat naast het slachtoffer staan. \u2018Wat doe je met mensen die gegijzeld zijn of gemarteld? Eerst ga je kijken of ze het wel of niet zelf gedaan hebben. Hier zien we aangetrokken tie-wraps, wat het onwaarschijnlijk maakt dat deze meneer zelf aan de gang is geweest. Ook kijk je naar de snijwonden op bijvoorbeeld zijn benen: als die allemaal parallel zouden lopen, zou dat je in ieder geval op het idee kunnen brengen dat hij het zelf gedaan z\u00f3\u00fa kunnen hebben. Studenten treffen dit aan en kunnen in combinatie met de bloedspatten in de hoek en de stroomrichting van het bloed op de armen van de man constateren dat hij al eerder geslagen is. Dan kunnen ze dus de eventueel al aanwezige daderwetenschap vertalen in het effect daarvan op het slachtoffer. Ja, inderdaad: of hij het gedaan heeft e n hoe, als je dat liever hoort.\u2019<\/p>\n
We gaan naar boven met een lift waarin een affiche hangt met de afbeelding van een politiepet en de tekst \u2018We zoeken mensen die van oppakken weten\u2019. Boven is in de gang een museumpje ingericht van uitstalkasten met inbrekersgereedschap. Aan de andere muur iets vergelijkbaars voor dactyloscopische hulpmiddelen, klassieke werktuigen voor het nemen van vingerafdrukken, zoals de lijkenlepel (waarin de vinger van een lijk wordt gelegd om een afdruk te kunnen nemen) en de vingerstrekker (voor het uitstrekken van de verkromde vinger van een verstijfd lijk).<\/p>\n
In een van de lokalen staan bakken opgesteld met verschillende soorten ondergrond, waarin studenten gipsafgietsels (Van der Kolk: \u2018Wij zeggen liever gipsafvormingen. Benamingen moeten specifiek zijn\u2019) kunnen nemen van schoenafdrukken. In het vingerafdrukoefenlokaal leren aankomende rechercheurs vingerafdrukken te nemen van zeer uiteenlopende voorwerpen. \u2018Zoals dit cognacglas,\u2019 zegt de docent. \u2018Dat is bolvormig, dus moet je werken met niet te grote stukken folie. En dan lekker bezig zijn met chemicali\u00ebn: dat vinden studenten leuk. Hier geldt, net als bij andere vormen van forensisch sporenonderzoek: wat houd ik over als ik dit gedaan heb? Je moet weten wat voor keuzen je maakt, anders sluit je ander veredelingsonderzoek misschien voortijdig uit.<\/p>\n
Bij het onderzoeken van een vuurwapen kun je bijvoorbeeld voor de keus komen te staan: beperk ik me tot dactylo en kruitsporen, of geef ik ook geur \u2013 de speurhonden dus \u2013 een kans?\u2019<\/p>\n
Babypopjes<\/p>\n
Weer een nieuw lokaal, veel klinischer ditmaal. \u2018Een van de speerpunten van de academie is op dit moment huiselijk geweld,\u2019 vertelt Jos van der Kolk. \u2018Verkrachtingen, mishandeling van kinderen en baby\u2019s: dat is ingrijpend. De laatste jaren zijn veel kinderen overleden door huiselijke geweld, dus spelen we in op een maatschappelijk proces. Dat dient een doel. Maar dan is het wel van belang dat men het soort letsel juist weet in te schatten. Huisartsen hebben daar minder ervaring mee \u2013 al geven we hier tegenwoordig ook voor hen cursussen letselherkenning \u2013 maar forensische artsen kunnen met behulp van een forensische lichtbron ook onderhuids, oud letsel laten zien. Als een vrouw dan getuigt dat ze alleen maar gevallen is, werpt dat toch wel vragen op.\u2019<\/p>\n
Hij haalt twee babypopjes, een jongetje en een meisje, uit een doos in de gang. \u2018Hier proberen we zulke situaties te simuleren door bij deze realistische poppen \u2013 afkomstig uit de medische wereld en even groot en zwaar als echte kinderen \u2013 aangebracht letsel en verkleuringen te simuleren met siliconenrubber. Dat is heel wat levensechter dan die krakkemikkige etalagepoppen waar we tot nog toe mee werkten!<\/p>\n
Wacht, ik zal ook nog even een kind van drie pakken.\u2019 Uit dezelfde doos komt nu een grotere versie. \u2018Allerlei verwondingen, ook sneden en verwurgingen, kunnen hier heel realistisch op worden aangebracht, ook al omdat er uitwisselbare delen zijn, die je desgewenst kunt vervangen. Daarmee accentueren we voor studenten heel instructief de verschillende manieren waarop iemand om het leven is gebracht.\u2019 En hij kijkt ons bijna triomfantelijk aan.<\/p>\n
We zijn wat stilletjes als Van der Kolk ons naar de uitgang brengt. Bij het afscheid zegt hij: \u2018Je hebt wel kans dat veel toekomstige studenten van ons nu jullie Detective & Thrillergids gaan aanschaffen als voorinformatie. Maar als ze denken daarmee extra punten te scoren, werkt dat toch averechts. Want ze zullen hier toch alles zelf moeten doen. En ze worden op alle onderdelen individueel getest.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hoe maak je criminelen het leven zuur? Dat leren aankomende rechercheurs op de Politieacademie in Zutphen. Een rondleiding langs realistische oefenplaatsen-delict aan de hand van een docent forensisch technische opsporing. Opengezaagde kluizen, het appartement van een terrorist, de \u2018torture crimescene\u2019 en de babypopjes: \u2018Allemachtig leuk. Heel leerzaam.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ed van Eeden","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116757"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=116757"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116757\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ed van Eeden","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=116757"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=116757"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=116757"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}