Evelien keek in de spiegel. Ze voelde zich niet lekker. Maar ze zag er goed uit. Dat klopte natuurlijk niet. Er moest iets mis zijn. Ze pakte een pincet en trok een haar uit haar wenkbrauw. Er was altijd \u00e9\u00e9n haar die moeilijk deed in haar linkerwenkbrauw. Het uittrekken van die haar gaf altijd een kleine sensatie, een klein, prettig pijntje. Ze trok er nog eentje uit. \u2018Wat is er schat?\u2019 vroeg ze aan zichzelf.<\/p>\n
Goeie vraag.<\/p>\n
Wat was er? Ze voelde zich zo boos de laatste tijd. Maar ze had geen idee waar ze boos op was. Ze was in ieder geval niet boos op de meiden. En eigenlijk ook niet op Harko. Laatst had ze nog een leuk, klein Volvootje van hem gekregen. Belachelijk natuurlijk, maar ook erg leuk. Zoveel mannen waren er niet die hun vrouw een auto gaven. Dat gebeurde in films. Nou ja, ook niet zo vaak. Wanneer was ze trouwens voor het laatst naar de film geweest? Ze kon het zich niet herinneren. Zou ze gewoon lekker vandaag alleen naar de film gaan? Fijn zwijmelen bij George Clooney.<\/p>\n
Maar die boosheid.<\/p>\n
Ja, die boosheid. Ze was natuurlijk boos op zichzelf. Ze voelde zich, eerlijk is eerlijk, waardeloos. Ze had twee meiden opgevoed en die konden nou wel voor zichzelf zorgen. Wat nu? Dat was waar het om draaide. Het liefst zou ze verhuizen. De stad uit. Ergens buiten wonen. Ze had het er een keer met de meiden over gehad. Die wisten niet wat ze hoorden. \u2018Verhuizen? Wij? Mam, we blijven altijd hier, in Amsterdam.\u2019 Ok\u00e9, nog een paar jaar wachten dus, dan kon ze met Harko vertrekken. Dan woonden de meiden op kamers.<\/p>\n
\u2018Kom op meid,\u2019 zei ze \u2013 en ze stak haar tong uit.<\/p>\n
Maar er kwam niets. Ze stond verlamd voor de spiegel. Misschien moest ze dan toch eindelijk gaan werken. Harko had het er ook al een paar keer over gehad. Maar ze moest er niet aan denken. Werken. Bah. En wat voor werk? Ze wilde in ieder geval niet voor een baas werken. Een winkel. Misschien moest ze een zaak beginnen. Kon Harko ook leuk wat geld in steken. Maar wat voor zaak? Laatst was ze tegen een winkeltje opgelopen waar je kleren en sieraden voor de hond kon kopen. Zoiets dus. Ze hadden geen hond, maar ze was toch naar binnen gegaan. De vrouw in de zaak bleek ze te kennen, van vroeger op het schoolplein. Ze vertelde dat het een succes was, haar winkeltje. En jammer dat Evelien geen hond had. Zoiets dus, of een esoterisch boekwinkeltje, of iets met lingerie.<\/p>\n
Ze ging op bed liggen.<\/p>\n
Hoofdpijn. Een vrouw van veertig met hoofdpijn. Het moest niet gekker worden. Belachelijk voelde ze zich. Misschien moest ze gaan sporten. Gewoon iedere dag een uur hardlopen. Of op zo\u2019n sportschool aan gewichten trekken. Maar ze zag er prima uit. Ze had geen problemen met haar lijn, ook nooit gehad. Ze kon kan natuurlijk veel gaan snacken, dan kreeg je die problemen vanzelf, en zou ze wel in actie komen. Misschien ook wel niet, dan werd ze gewoon een gezellig dikkerdje. Het was toch om te huilen, wat ze hier lag te bedenken. \u2018Laat ik naar de kapper gaan,\u2019 zei ze. Haar stem klonk schril in de stille slaapkamer.<\/p>\n
De kapper.<\/p>\n
Ze kon het niet eens opbrengen om de kapper te bellen. Ze was er beslist slecht aan toe. Zou ze Harko bellen? Misschien wilde hij wel thuis komen. Seks zou helpen. Ze hadden het al twee weken niet gedaan. En deze week werd het ook niets, want ze zat tegen haar ongesteldheid aan. Dat was het, waarom ze zich zo ellendig voelde. Of zat ze in de overgang? Ze schoot in de lach. Voor de overgang was ze nog te jong. Die ellende moest ook nog komen. Ja, het leven was een feest. Zou ze overspannen zijn? Een burn-out? Ze kon het zich niet voorstellen, maar zou ze naar de dokter gaan? Ze hadden een leuke huisarts, met een mooie bos haar. Gewoon lekker een uurtje uithuilen bij de huisarts. Daar was zo\u2019n man toch voor? Maar ze bleef liggen natuurlijk, op de dekens, en niet eronder. Onder de dekens, dat was een stap te ver, dan mankeerde je echt wat. \u2018Ik ben depressief,\u2019 sprak ze op ernstige toon tegen zichzelf. Dat hielp. Ze was helemaal niet depressief. Ze had gewoon even geen zin.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Evelien keek in de spiegel. Ze voelde zich niet lekker. Maar ze zag er goed uit. Dat klopte natuurlijk niet. Er moest iets mis zijn. Ze pakte een pincet en trok een haar uit haar wenkbrauw. Er was altijd \u00e9\u00e9n haar die moeilijk deed in haar linkerwenkbrauw. Het uittrekken van die haar gaf altijd een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116019"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=116019"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116019\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=116019"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=116019"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=116019"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}