Reportage \/ Talent van de straat<\/p>\n
Er verdwijnen wel eens wat computers, maar opleidingsinstituut Ish zal geen camera\u2019s ophangen en de deur blijft wijd open staan. En binnenlopen doen ze. Het is druk in de tot \u2018Het Onderpand\u2019 omgedoopte voormalige Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Amsterdam-Osdorp. Uit alle lokalen klinkt muziek en het gepiep van sportschoenen op een stroeve vloer. Jongeren leren elkaar breakdancemoves, saltosprongen en trucs met een basketbal, en in een klein studiootje achterin het gebouw wordt onder leiding van de zeventienjarige Edje elektronische muziek gecomponeerd voor rapbattles. De geuren uit de kantine, waar net als iedere dinsdagavond weer ruim honderd jongeren een warme maaltijd hebben gegeten, worden langzaam verdreven door de geur van zweet. In alle zalen wordt getraind, door eigen studenten en alles wat verder is komen aanwaaien, uit de wijk en van veel verder. Iedereen is welkom. Alleen Abdel even niet. \u2018Wat doe je hier nog Abdel?\u2019 vraagt mentor Honey Sas. \u2018Je bent ziek. Je moet je bed in.\u2019 \u2018Nog even iets doornemen voor zondag,\u2019 antwoordt een drijfnatte Abdel. \u2018Nog drie kwartier, goed?\u2019<\/p>\n
Ook in de broeierige weken van juni maken de studenten van Ish lange dagen. Op vrijdagochtend is er van tien uur \u2019s morgens tot de lunch om \u00e9\u00e9n uur les in unarmed stage & screen combat. Een groepje atletisch gebouwde jongens speelt een sc\u00e8ne waarin een slachtoffer wordt vastgehouden door drie bruten die een lange stok onder zijn armen hebben gestoken om hem in bedwang te houden. Een vierde belager dreigt hem met een mes te steken. Hoezo unarmed? Dan komt het slachtoffer in opstand en overmeestert met veel geweld zijn vier belagers. De vier lafaards vliegen na harde trappen in de maag hoog door de lucht en ontvangen rake klappen in het gezicht. Het ziet er overtuigend uit.<\/p>\n
De eerste gedachte is dat dit instructeurs moeten zijn, maar dat blijken de twee niet veel oudere jongens achterin. Het zijn de talentvolle tweedejaars studenten van Ish. De op de judomatten onderuitgezakte toeschouwers zijn ook geen onge\u00efnteresseerde, sufgeblowde probleemjongeren, maar blijken collega-studenten die nog uitpuffen van hun eigen combat-exercities. Vooroordelen over \u2018weer zo\u2019n bloedeloos project voor kansarme jongeren\u2019 verdwijnen snel in Het Onderpand.<\/p>\n
De naam Ish, de Engelse vertaling van het achtervoegsel \u2013achtig, is goed gekozen. Geen enkele activiteit van het opleidingsinstituut is eenvoudig te benoemen en ook de jongeren die er hun plek vinden zijn niet gemakkelijk te plaatsen. Het zijn de allochtone en autochtone schoolverlaters die medewerkers van de Dienst Werk en Inkomen tot wanhoop drijven met uitspraken als: \u2018ik wil iets doen in de muziek\u2019 of \u2018iets met dans\u2019, waarna hen toch weer gewoon wordt aangeraden te solliciteren als vakkenvuller bij de plaatselijke Dirk van den Broek. Maar wat als ze nou echt talent hebben voor dans of muziek? Ish neemt hun ambities serieus en geeft ze de kans hun dromen waar te maken.<\/p>\n
Drijvende kracht<\/p>\n
\u2018Mijn laptop is weg en we missen nog wat computers en tv\u2019s,\u2019 zegt salesmedewerker Benten Cornelisse tijdens de lunch. \u2018Dat krijg je als je te veel mensen een sleutel geeft.\u2019 Niemand lijkt lang bij de diefstal stil te staan. \u2018De negatieve effecten van onze openheid wegen niet op tegen de positieve,\u2019 zegt later Bentens vader Gerard Cornelisse, drijvende kracht achter Ish en \u2018soort van\u2019 directeur. De ervaren theaterproducent van onder andere de musical Turks Fruit en manager van cabaretier Marc-Marie Huijbregts, koestert de vrolijke chaos die Ish kenmerkt. Hij loopt door het pand als de trotse triomfator die tegen alle verwachtingen in geslaagd is in zijn missie om voorstellingen van \u2013 door anderen kansloos geachte \u2013 jongeren te verkopen aan theaters in binnen- en buitenland. Hij kent de meeste jongeren bij naam en roept een groepje gespeeld boos tot de orde. \u2018Doe nou toch eens rustig jullie!\u2019 De aangesproken jongens genieten zichtbaar van de plotselinge aandacht van de allesbehalve autoritaire grote baas en roepen vrolijk terug: \u2018Nee, jij dan!\u2019<\/p>\n
Hoge heren<\/p>\n
Voor de tweedejaars Ish\u2019ers is de lunchpauze weer kort. Na de screen combat-training is er nog net genoeg tijd voor een boterham, een hap aardappelsalade en een glas melk voor ze aan de bak moeten voor een delegatie uit Den Haag. Ook \u2018pakken\u2019 lopen de deur plat bij Ish. Succesvolle particuliere initiatieven als deze, die de moeilijk te bemiddelen groep van voortijdige schoolverlaters weten te bereiken \u00e9n motiveren, mogen zich verheugen op de volle aandacht van de overheid. Iedereen wil weten wat het geheim is van Ish. Vandaag is PvdA-fractievoorzitter Jacques Tichelaar met een groot gevolg op bezoek. Hij krijgt een demonstratie te zien van de kunsten van de tweedejaars en schuift daarna aan bij de uitgebreide lunch die dagelijks wordt verzorgd door de Filipijnse kok Ren\u00e9 en zijn twee zonen en dochter. \u2018Ren\u00e9 had heel lief de tafels voor de pakken gedekt met tafelkleden en alles, maar ik heb hem gevraagd ze weer af te ruimen,\u2019 zegt Benten Cornelisse. \u2018Iedereen is gelijk hier. We gaan geen onderscheid maken tussen de jongeren van hier en een stel hoge heren uit Den Haag. Ze moeten juist met elkaar in contact komen.\u2019<\/p>\n
\u2018You\u2019ve got big dreams? You want fame? Well, fame costs. And right here is where you start paying … in sweat.\u2019 Met deze strenge woorden van choreograaf en actrice Debbie Allen begon in de jaren tachtig iedere aflevering van de tv-serie Fame. In de populaire serie draaide het om de levens van Leroy, Bruno, Coco, Doris en al die andere studenten met zeer uiteenlopende en vaak problematische achtergronden aan een school voor de performing arts in hartje New York. Een vergelijking met Ish is snel gemaakt. Ook hier zie je jonge gedreven koppies in alle kleuren van de regenboog door de gangen rennen en ook hier vloeit het zweet rijkelijk. De disciplines van Ish zijn met skates, hiphop en streetdance, beatbox, breakdance en martial arts misschien iets anders, maar ook hier zijn de leerlingen aangenomen op \u00e9\u00e9n specifieke kwaliteit \u2013 of skill zoals ze bij Ish zeggen \u2013 die ze in ruwe vorm beheersen, en ook hier moeten ze al die verschillende kwaliteiten zelf zien samen te smeden tot coherente voorstellingen.<\/p>\n
\u2018Je moet meer de tijd nemen Shirish. De vertwijfeling echt voelbaar maken. Je zoekt naar je identiteit.\u2019 Voor de groep staat geestelijk vader en artistiek leider van Ish, Marco Gerris, een kleine, atletische jongen met Filipijnse roots en een Vlaamse tongval. Negen jaar geleden kwam de nu 32-jarige Gerris met het idee voor Ish. Zijn droom over een theatershow met disciplines als inlineskates, hiphop en streetdance, maakte hij binnen twee jaar na de ontmoeting met producent Gerard Cornelisse al waar, maar daarna droomde hij vrolijk verder. \u2018Wat loopt jij er nou ineens tussendoor te banjeren Melanie!\u2019 Gerris heeft de muziek stopgezet. \u2018Opnieuw allemaal, vanaf het begin!\u2019 Het is het enige moment van verslapping van de negen jongens en vier meisjes in een zware trainingssessie van ruim twee\u00ebnhalf uur. Het zweet gutst van de lijven. Stijn, een klein lefgozertje met een piercing door zijn lip, gooit zijn doorweekte shirt aan de kant en gaat verder in zijn blote bast. Er is nauwelijks nog zuurstof in het oude gymlokaal, maar geklaagd of zelfs maar gezucht wordt er niet \u00e9\u00e9n keer. De ogen blijven geconcentreerd gericht op de spiegel en de kritische blik van Gerris. De groep is een interessante mix van kleuren, karakters en talenten. Sommigen zijn afgetraind, anderen mollig. Allen hebben gezichten die verraden dat ze mindere tijden hebben gekend en allen hebben ogen vol ambitie.<\/p>\n
Bedrijfsfeest van Nissan<\/p>\n
\u2018Normaal zijn ze met veertien, maar een van de jongens is vanmorgen vader geworden,\u2019 zegt Nynke, de zakelijk leider van Ish. Het zijn dit soort priv\u00e9-situaties waarmee de begeleiders van deze jongeren tussen de 17 en 23 jaar te maken krijgen. De dertien overgebleven junior-Ish\u2019ers doen na een volle dag trainen nog een doorloop van de show die zij zondagmiddag opvoeren op een bedrijfsfeest van Nissan. Zo\u2019n dertig jongeren komen uit alle hoeken en gaten van het pand te voorschijn om de doorloop te zien. Ze nemen plaats met hun rug naar de spiegel terwijl de junior-Ish\u2019ers hun posities innemen. \u2018Als je hier nu zit, blijf je zitten tot het einde,\u2019 zegt een wederom strenge Gerris. \u2018Je staat niet na een half uur op om weg te gaan. Als je dat niet kunt opbrengen, kan je beter nu gaan.\u2019 Iedereen blijft.<\/p>\n
Wat de families van Nissan-medewerkers later dat weekend te zien krijgen, is een dik uur durende dynamische mix van breakdance, streetdance, hiphop, beatbox, slapstick, acrobatiek en flarden toneel. Djino speelt een autobiografische sc\u00e8ne waarin hij enthousiast thuiskomt van een dag dansen bij Ish en zijn vader, gespeeld door zijn acht mannelijke collega\u2019s, hem duidelijk maakt dat dansen voor homo\u2019s is. Shirish speelt een sc\u00e8ne waarin hij zijn huidskleur vergelijkt met die van alle anderen en zich afvraagt waar h\u00edj dan vandaan komt. Indiase muziek klinkt en hij wordt omringd door de meiden die hem een oosterse buikdans tonen. De jongens springen in en Shirish weet niet goed of ze hem nu uit- of toelachen, maar uiteindelijk neemt de groep hem weer op. In de finale wordt nog even alles uit de kast gegooid op dansgebied en dan eindigt de show met een collectief acrobatisch bouwwerk. De toeschouwers klappen en fluiten. \u2018Echt vet man!\u2019 Het is inmiddels vrijdagavond, maar nog altijd heeft niemand erg veel haast om naar huis te gaan.<\/p>\n
Marco Gerris heeft van zijn school een plek weten te maken waar jongeren niet graag worden weggestuurd. \u2018Ik doe het voor al die jongens en meisjes die heel veel talent hebben, maar nergens aan de bak komen,\u2019 aldus Gerris. \u2018Omdat ze niet de juiste techniek hebben, omdat ze niet op ballet hebben gezeten, of omdat ze geen havo-diploma hebben.\u2019 Zelf had hij het geluk op driejarige leeftijd vanuit de Filipijnen geadopteerd te worden door Vlaamse ouders die hem steunden in wat hij maar wilde. \u2018Vanaf mijn zesde jaar heb ik alles uitgeprobeerd; wel tien of twaalf sporten en wel vijf of zes muziekinstrumenten. Ik had talent om dingen snel op te pikken, maar zodra ik de techniek voldoende beheerste om zelf te kunnen improviseren, was ik het weer zat. Mijn ouders vonden dat niet zo\u2019n probleem. Ik had een viool, een saxofoon, een drumstel.\u2019 Hij ging naar de Rudolf Steinerschool, een elitaire vrije school in Antwerpen, waar men weliswaar zeer streng was, maar veel ruimte liet voor zelfontplooiing. En na de middelbare school ging hij achtereenvolgens naar de pabo, de toneelschool, het Herman Teirlinck Conservatorium en het Hoger Instituut voor Dans en Danspedagogie. Ook daar was hij steeds snel klaar mee. \u2018Ik vind de mentaliteit op al die scholen zo hypocriet. Ze hebben heel zware selecties, maar van degenen die er doorheen komen, krijgen nog alleen de besten iets mee. De rest wordt als stront behandeld.\u2019<\/p>\n
Tien jaar geleden verhuisde hij naar Amsterdam. \u2018Ik voelde in heel mijn lijf dat ik thuiskwam. Dat gevoel van wereldburgerschap, het openstaan voor iedereen.\u2019 Hij vond emplooi bij de musical Eindeloos, met onder andere Liesbeth List, Najib Amhali en Lottie Hellingman. \u2018Ze zochten een donkere jongen die alles kon.\u2019 Als hij vrij was, was hij te vinden tussen de stuntende inlineskaters in het Vondelpark. Hij begon te brainstormen met Eindeloos-producent Gerard Cornelisse over een voorstelling met skaters en andere straatdisciplines die nog niet eerder in het theater te zien waren. \u2018We hebben er twee jaar over gedaan om het voor elkaar te krijgen,\u2019 aldus Gerris. Ish, toen nog alleen de naam van de eerste show, was een succes. Ish toerde twee seizoenen met een halfpipe door Nederland en werd ook enthousiast ontvangen in de VS en Canada. \u2018Ik was altijd een loner en ben dat eigenlijk nog steeds, maar ik heb in Gerard iemand gevonden die hetzelfde denkt als ik.\u2019 De kleine, verlegen atleet Gerris en de grote, uitbundige netwerker Cornelisse vormen een wonderlijk duo, maar op een of andere manier klopt het. In de jaren die volgden groeide Ish uit van een professioneel dansgezelschap met optredens in China, Japan, Brazili\u00eb en de VS (afgelopen jaar zelfs Broadway), tot een compleet opleidingsinstituut met een geheel eigen onderwijsstructuur en filosofie.<\/p>\n
Bling bling en lapdances<\/p>\n
Gerris herkent veel van zichzelf in de jongens en meisjes die nu aankloppen bij Ish. \u2018Ik ben een rebel, pas ook niet in het systeem. Ik weet hoe het voelt als niemand in je gelooft.\u2019 Gerris heeft niets met traditionele, autoritaire onderwijssystemen. Bij Ish draait alles om \u2018doorgeven\u2019, het doorgeven van skills en kennis aan elkaar, van de professionele cast aan de junioren, van tweedejaars aan jongeren die binnenkomen via de Dienst Werk en Inkomen, en van alle Ish\u2019ers aan jongeren die komen binnenwaaien uit de buurt en leerlingen van vmbo-scholen voor wie ze in de weekenden educatieve projecten organiseren. \u2018Hier leer je open te staan voor anderen. Als je geen respect hebt voor de jongen die hier voor het eerst binnenkomt en er nog weinig van bakt, heb je hier niets te zoeken.\u2019<\/p>\n
Maar hoe krijg je een tough guy van de straat zover dat hij zich openstelt voor zwakkeren, voor anderen in het algemeen? \u2018Ik heb veel met hiphop, maar niets met die hele mentaliteit die daar tegenwoordig omheen hangt. Al die bling bling en lapdances, het is een achterlijke fa\u00e7ade. De kern van hiphop was en \u00eds maatschappijkritiek, het vertellen van een eigen, persoonlijk verhaal. Als ik met een nieuwe groep begin, haal ik de stoerste van het stel met al zijn yo\u2019s en ho\u2019s en andere blabla als eerste naar voren en dan dwing ik hem te vertellen hoe kut hij het thuis heeft. Dat is even eng, maar \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n ploppen de verhalen in zo\u2019n groep er dan vanzelf uit. Zo\u2019n attitude komt voort uit onzekerheid. Het is een beschermingsmechanisme. Ik laat ze inzien dat onzekerheid niet erg is, maar faken wel. Ik laat ze voelen dat ze hier veilig zijn en ik ze sowieso wel leuk vind.\u2019 Bij de mentoren en ook bij Gerris kan iedereen op rustige momenten zijn of haar verhaal kwijt en wordt er ook samen gezocht naar oplossingen, maar tijdens trainingen houdt Gerris geen rekening met moeilijke priv\u00e9situaties. \u2018Niemand wordt hier zielig gevonden.\u2019<\/p>\n
Zaterdagmiddag staan Melanie, Djino, Wahid en Shirish voor een groep scholieren uit Zaandam. De junior-Ish\u2019ers staan een week later op een festival in Zaandam en zoals gebruikelijk wordt er een lokale school gezocht waarvan de leerlingen het voorprogramma kunnen verzorgen. Meestal wordt gekozen voor een vmbo-school, maar deze keer zijn het MBO-scholieren van het Regio College Zaandam. Ze lijken niet erg gemotiveerd, al schijnen ze via audities te zijn geselecteerd uit zo\u2019n honderd belangstellenden en loopt er een vrouw rond met een camera die een vijfdelige realitysoap over ze maakt voor BNN. Ze lopen het lokaal in en uit met hun mobieltjes en de meiden weten bij de opdracht \u2018even een stukje freestyle!\u2019 die Melanie ze geeft, niks anders te bedenken dan een treurige lapdance.<\/p>\n
Het is de laatste keer dat ze met elkaar kunnen repeteren en Melanie (21), die de dag ervoor nog streng werd toegesproken door Gerris, wordt nu boos op haar eigen pupillen. \u2018Je gaat pas wat eten en neemt pas pauze als ik het zeg. Een beetje professioneel zijn alsjeblieft.\u2019<\/p>\n
Achter de schermen wordt niet alleen gevochten tegen de vooroordelen over deze jongeren, maar ook tegen de vooroordelen over Ish zelf. De meeste mensen nemen aan dat een instituut als Ish volledig afhankelijk is van overheidssubsidie, maar dat blijkt niet het geval. \u2018Absoluut niet!\u2019, zegt projectmanager van Het Onderpand Mounir Dadi, die er een dagtaak aan heeft alle organisaties en particulieren aan te horen die iets met of van Ish willen. \u2018Hoe moet je jongeren leren dat ze op eigen benen moeten staan, als je dat zelf niet doet? We moeten een product leveren waar vraag naar is. Theaterstukken maken waarvoor mensen willen betalen. We ontvangen subsidie voor het opzetten van de opleiding en het opvangen van jongeren die we doorgestuurd krijgen van de Dienst Werk en Inkomen, maar bij het maken van onze voorstellingen komt zeventig procent van de kosten terug uit de kaartverkoop en dertig procent uit fondsen. Daarmee doen we het beter dan de meeste andere theatergezelschappen.\u2019<\/p>\n
Probleemouders<\/p>\n
Dat ze het binnen Ish redden, omringd door ervaren producers en verkopers, is \u00e9\u00e9n ding, maar hoe leer je jongeren die alleen willen dansen of muziek maken ook daarbuiten op eigen benen te staan? \u2018Het draait om drie dingen,\u2019 zegt Dadi. \u2018Identiteit, geschiedenis en netwerk. Om als kunstenaar je boodschap over te kunnen brengen, moet je weten wie je bent, waar je vandaan komt en hoe je daar geld mee kunt verdienen. Voor dat laatste heb je een netwerk nodig.\u2019 Ook de laatste stap om jongeren succesvol de arbeidsmarkt op te krijgen, wordt niet vergeten. \u2018Wij geloven niet in probleemjongeren, maar wel in probleemouders,\u2019 zegt Dadi. \u2018Met die jongeren is echt niet zoveel mis, maar ze zijn net als ieder ander afhankelijk van de situatie waar ze zich in bevinden. Het netwerk om deze jongeren reikt door hun probleemouders vaak niet verder dan de leraar en de wijkagent. Ze hebben een nieuw netwerk nodig.\u2019<\/p>\n
Dat netwerk wordt zoveel mogelijk spelenderwijs binnengehaald. Zo verhuurt Ish kantoorruimte in het gebouw aan de organisaties van het WK Amsterdam, een soort Olympische Spelen voor de Amsterdamse jeugd. Dadi: \u2018En ik neem de talentvolle zeventienjarige muziekproducer Edje af en toe mee naar vergaderingen buiten de deur. Dan draag ik hem op aan iedereen te vragen wie ze zijn en wat ze doen of om met minimaal vijf visitekaartjes terug te komen. Je lacht je dood, maar het werkt.\u2019 Als er mannen in pak op bezoek zijn, van een ministerie of een culturele instelling, dan wordt de jongeren uitgelegd wat die mensen doen en wat ze voor elkaar zouden kunnen betekenen. Bij voorkeur worden de pakken uitgenodigd op dinsdagavond, zodat ze tijdens het eten door de jongeren kunnen worden aangesproken. En het gekke is, dat doen ze nog ook! \u2018Ja, het verbaast iedereen hoe ontwapenend ze zijn,\u2019 zegt Dadi. \u2018Dat komt omdat ze hier kunnen laten zien waar ze echt goed in zijn. Als ze eenmaal ontdekken dat anderen geld kunnen verdienen door hen in te huren, dan groeien ze en weten ze de volgende keer dat ze zich nergens voor hoeven te schamen.\u2019<\/p>\n
Zo graag blijven<\/p>\n
Daarmee is de toekomst van de jonge Ish\u2019ers echter nog niet zorgeloos. Junior-Ish\u2019ers Melanie (21) en Djino (22) hebben al hun dromen waargemaakt sinds ze een kans kregen in Het Onderpand. \u2018Ik heb opgetreden in Afrika en Miami,\u2019 zegt Melanie. \u2018Ik ben in Amerika geweest, heb op het podium gestaan van de mooiste zalen van Nederland,\u2019 zegt Djino. Maar het einde van het traject is voor beiden in zicht. \u2018Ik heb net contractbesprekingen gehad,\u2019 zegt Melanie. \u2018Ik kan helaas nog niet doorstromen naar de professionele cast. Ze houden me liever nog een jaartje als teamleider bij junior-Ish.\u2019 Djino heeft geen idee hoe zijn leven er na december uit zal zien als zijn tweejarige opleiding erop zit. \u2018Ik wil zo graag blijven. Ik doe nu iedere dag wat ik altijd heb willen doen: dansen. Ook als ik straks weg moet en schoenen moet gaan verkopen bij de Footlocker, zal ik hier blijven komen. Ik zal blijven trainen en audities doen voor de professionele cast.\u2019<\/p>\n
Djino en Melanie wonen in huizen die door Ish worden gehuurd van woningbouwco\u00f6peratie FarWest. Mentor Honey Sas leidt het huisvestingsproject. \u2018Er waren zoveel leerlingen die problemen hadden thuis of van ver moesten komen. Het liefst had Gerard ze allemaal in \u00e9\u00e9n groot huis gestopt, maar dat is niet gelukt. We huren nu vijftien huizen hier verderop in flats die gesloopt gaan worden en waar mensen langzaam uit wegtrekken. Een hospita houdt de boel een beetje in de gaten. Het gaat geweldig goed,\u2019 aldus Sas. Djino en Melanie krijgen net als alle andere junior-Ish\u2019ers les in toekomstori\u00ebntatie, waarbij hun cv wordt bijgewerkt en ze sollicitatietips krijgen, maar het liefst gaan ze helemaal nooit meer weg.<\/p>\n
Het viel de mannen achter Ish de afgelopen jaren zwaar om jongeren weg te moeten sturen omdat junior-Ish vol zat. Ook het zonder erkend diploma laten gaan van junior-Ish\u2019ers die niet konden doorstromen naar de professionele cast, was niet gemakkelijk. Uit die frustratie ontstond het idee voor Fame-Ish. In september moet er een structuur zijn opgetuigd waarin elk jaar honderd studenten beginnen aan een tweejarige praktijkopleiding in zeven disciplines: Balls (Voetbal en Streetball), Wheels (BMX en trialbike), Martial Arts, Dance, Words, Beeld & Geluid en Horeca. Voor iedere richting wordt een \u2018excellent rolmodel\u2019 aangetrokken, zoals de veel geroemde jeugdtrainer Mike Kolf van voetbalclub Zeeburgia voor de voetbalschool en acteur en regisseur Titus Muizelaar van Toneelgroep Amsterdam voor de afdeling Words. Het is de bedoeling dat alle studierichtingen samen voortdurend werken aan de productie van voorstellingen waarmee ze door het land zullen trekken. Een door studenten gerund productiehuis wordt ook onderdeel van de opleiding. Daarnaast komt er een horecaopleiding waarvoor de huidige kantine zal worden omgebouwd tot een professioneel restaurant.<\/p>\n
Leerlingen kunnen alleen de Fame-Ish opleiding volgen of een vierjarig combinatietraject ingaan waarbij ook lessen worden gevolgd van een ROC-opleiding, dat uiteindelijk resulteert in een MBO-diploma. Ish gaat hiervoor banden aan met het ROC van Amsterdam en het Montessori College Oost. \u2018Iedereen zal dan tot een uur of drie, vier les hebben,\u2019 vertelt Dadi. \u2018En vanaf vier uur tot het eten om zes uur naschoolse activiteiten begeleiden voor jongeren uit de buurt. Na het eten is er dan nog tot tien uur ruimte voor de vrije trainingen zoals we die nu ook organiseren.\u2019<\/p>\n
Irrationele dromen<\/p>\n
Het zijn grootse plannen en niemand binnen Ish ontkent dat het ook wel een beetje eng is om zo snel zoveel groter te worden. \u2018Natuurlijk is dat eng,\u2019 zegt Marco Gerris. \u2018Maar je wilt zoveel mogelijk jongeren een kans bieden. Bij duizend leerlingen word je een fabriek, maar met tweehonderd, honderd per jaargang, moet het nog lukken onze manier van werken vast te houden.\u2019 Hij realiseert zich dat hij zich niet meer met alles zal kunnen bemoeien, maar hij heeft veel vertrouwen in de mensen die worden aangetrokken. \u2018De voetbalschool kan ik volledig aan Mike Kolf toevertrouwen,\u2019 zegt Gerris. \u2018Hij denkt precies hetzelfde als wij. Zijn idee is dat je een voetbalteam alleen beter kunt maken door je te concentreren op de nummers 12, 13, 14 en 15, de jongens die net tekort komen voor de basis. Omdat je dan niet alleen betere voetballers cre\u00ebert, maar ook betere mensen. En Titus, die de Words afdeling onder zijn hoede zal nemen, is precies zo.\u2019<\/p>\n
Is er behoefte aan tientallen afgestudeerde streetdancers en beatboxers? Misschien niet, maar hoe zit dat met studenten aan de Hogescholen voor de Kunst, Toneelscholen en Kunstacademies? Jongeren op die scholen krijgen ook de kans hun irrationele dromen na te jagen. En ook zij krijgen tijdens hun studie genoeg andere lessen mee om zich later \u2013 ook buiten hun gekozen professie \u2013 staande te houden in de maatschappij. Het succes van de voorstellingen van Ish in binnen- en buitenland toont aan dat er een markt is voor de top in deze nieuwe kunstvormen. In Amsterdam-Osdorp staat vanaf september de school die deze top wil voortbrengen. Of het huidige instituut de schaalvergroting overleeft, zal moeten blijken. Aan het enthousiasme van de mensen in Het Onderpand zal het in ieder geval niet liggen. \u2018Waarom worden deze jongeren altijd zo negatief benaderd?\u2019, vraagt Marco Gerris. \u2018Als je ze een kans geeft hun passie te volgen, kunnen ze hun leven 180 graden omdraaien.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Volg je passie. Ja, ja \u2013 gemakkelijk gezegd. Zit de wereld te wachten op afgestudeerdeinlineskaters en streetdancers? De opleiding Ish in Amsterdam-Osdorp laat schoolverlaters en andere kansarme jongeren hun skills uitbuiten. Ze moeten er ook nog een mbo-opleiding bij doen, en zichzelf bedruipende voorstellingen maken. Thuiskomen om te overleven.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1297,1267],"acf":[],"author_name":"Marie Jose Kleef","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116003"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=116003"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/116003\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marie Jose Kleef","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=116003"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=116003"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=116003"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}