Flirt met Europa<\/p>\n
De journalistieke hoop van Europa moest laaiend enthousiast Brussel verlaten. Dat was althans de bedoeling. Maar aan het eind van de derde en laatste dag vol sprekers en workshops zitten tweehonderdzeventig jonge journalisten uitgeput op de grond in het monumentale stadhuis aan de grote markt van Brussel. Ze kijken naar de magere resultaten van de Europese Unie Youth Media Days \u2013 een harde confrontatie met hun eigen gebrek aan idee\u00ebn.<\/p>\n
Drie dagen geleden waren ze vol verwachtingen en ambities naar Brussel getogen. Ze hoopten op een stevig debat over de toekomst van de journalistiek en de Europese Unie en wilden veel van elkaar leren. Maar van dit alles is bitter weinig terecht gekomen. \u2018Het heeft meer weg van een schoolreisje,\u2019 vertelt Raquel Carrilho (28) uit Portugal. \u2018Het programma was te vol waardoor er geen tijd was om van elkaar te leren.\u2019<\/p>\n
De Roemeense Adriana Rotarescu (22) vertelt dat ze vooral uren lang moesten luisteren naar sprekers die vertellen hoe fantastisch ze het vonden dat zoveel jonge mensen het parlement bezoeken. Ook de Nederlandse afgevaardigden zijn niet enthousiast. Volgens Ernst-Jan Pfauth (21) was het een grote \u2018Euro-propaganda driedaagse\u2019, terwijl Laura Groeneveld (28) het niveau \u2018voor imbecielen\u2019 vond.<\/p>\n
Weinig inhoud en nauwelijks discussie. Maar de jonge journalisten blijken zelf ook nauwelijks idee\u00ebn te hebben over de vraag hoe ze Europa over het voetlicht kunnen brengen. Ze zijn eigenlijk vooral sceptischer geworden over Europa. Een groepje televisiejournalisten stroopt vruchteloos het parlement af op zoek naar een goed verhaal. Maar alle volksvertegenwoordigers en de meeste medewerkers blijken op vrijdag niet te werken.<\/p>\n
Alleen de parlementskapper wacht vandaag tevergeefs op klanten, waarna een van de filmers zich een nieuw kapsel laat aanmeten. Ook de cartoonisten hebben een probleem. \u2018Europa laat zich heel moeilijk vangen in een tekening,\u2019 vertelt de Belg S\u00e9bastien Delaunoy (26). \u2018Het worden al snel grijze mannen in pakken die sjouwen met stapels papieren.\u2019<\/p>\n
Het hoofd communicatie van het Europees Parlement geeft de mediatalenten in het stadhuis nog een opdracht mee. \u2018Zet ons in een beter licht en doe iets aan de Europese berichtgeving. Of kom voor mij werken.\u2019<\/p>\n
Als niet lang daarna echt het allerlaatste dankwoord heeft geklonken en de bar geopend wordt verklaard, gaat er een zucht van verlichting door de zaal. De journalisten veren op en storten zich op het zoveelste glas champagne op kosten van de EU. Gelukkig is er vanavond een slotfeest. Eindelijk tijd voor een goed gesprek of een flirt met een Europese collega.<\/p>\n
Pieter-Bas van Wiechen<\/p>\n
Luchtig babbelen over vrijheid<\/p>\n
Vier nepduiven bungelen aan een strop in de foyer van de Amsterdamse schouwburg. Daar hou ik dus helemaal niet van, zegt Joost. Van zo\u2019n beeld. Dat moet dan de niet-vrijheid voorstellen. Een beetje makkelijk. Joost zit onderuitgezakt op een relaxte stoel in de foyer van de schouwburg en drinkt een biertje. Het programma van de Nacht van de Vrijheid is afgelopen, bezoekers praten na en drinken wat. In de hal zet een salsaband in en een paar mensen wagen zich voorzichtig op de dansvloer.<\/p>\n
Ik ben gekomen om een beetje luchtig te babbelen over vrijheid, zegt Joost. Hij kwam wat later op de avond, veel van het programma heeft hij niet gezien. Dat is niet erg. Want als hij eerlijk is: vrijheid is eigenlijk wel een beetje een uitgekauwd thema. Is daar niet alles al over gezegd? Vriendin Anouk: We wilden gewoon iets doen vanavond. Het programma sprak me wel aan. Een beetje debat, een beetje kunst, een beetje muziek. Een festivalachtige opzet. En de salsaband natuurlijk, altijd goed. Mezelf heftig mengen in de discussie, daar heb ik op zo\u2019n avond geen behoefte aan.<\/p>\n
Joost kijkt de foyer rond. Femke Halsema loopt opgetogen langs. Zij diende de conservatieve denker Dalrymple vanavond van repliek. Filmmaker en presentator van De grote vrijheidshow Eddy Terstall heeft een onderonsje met schrijver Ilja Leonard Pfeiffer. In de hoek van de foyer staan Erik Jan Harmens en de Amsterdamse voorzitter van D66 te praten. Actrice Wimie Wilhelm stuurt een smsje, Hedy D\u2019Ancona dwarrelt naar de uitgang. Het werk zit erop, het programma is keurig verlopen. Het schaarse publiek van de avond schurkt zich aan de bar.<\/p>\n
Tja, peinst Joost hardop, misschien zijn hier vanavond niet de juiste mensen om over vrijheid te praten. Deze mensen zijn al gewend de dingen van twee kanten te bekijken. Om te praten over de vrijheid in Amsterdam zou het misschien beter zijn om ook andere mensen in de discussie te betrekken, meer mensen van de straat. Maar er waren toch enkele buurtbewoners uitgenodigd voor het debat over vrijheid in de buurt? O, is dat zo, zegt Joost. Dat heb ik dan weer niet gezien.<\/p>\n
Rachel Visscher<\/p>\n
Surinaamse kunst uit de polder<\/p>\n
In Suriname heeft Roberto Tjon-A-Meeuw (38) weleens een expositie. Tenminste, dan hangen een paar van zijn doeken in het restaurant van een vriend. Soms verkoopt het. Nederlanders, een enkele toerist, maar vaker mensen die voor werk komen. Een filmcrew bijvoorbeeld: die gasten hebben toch al iets met beeld. Hoe hij verder rond komt? Plaatjes draaien in een nachtcaf\u00e9 en verder is er genoeg werk als meubelmaker en decorbouwer. Zo is Suriname, weet je: gewoon aannemen wat op je weg komt. Toen hij deze maand naar Holland ging voor de bruiloft van een van zijn beste vrienden, gaf zijn vrouw hem een dvd\u2019tje mee met een paar van zijn werken. Je weet nooit.<\/p>\n
Roberto\u2019s vrienden en bekenden in Amsterdam reageerden enthousiast. Of hij niet iets voor ze wilde maken. Die felle kleuren, dat woeste en dan liefst op een groot doek. Dan kwamen ze het wel een keer halen in Paramaribo. Klinkt interessant. Maar eh, wat nou halen? Hoeveel van zijn Hollandse mati\u2019s zijn hem daar de afgelopen jaren komen opzoeken? Als hij die schilderijen nou eens hier ging maken? Hadden ze hem niet een keer aangeboden ergens op een boerderijtje aan de slag te gaan? Dat was zo geregeld. Iemand anders stelde zijn kledingzaak ter beschikking voor een mini-expositie.<\/p>\n
Nu moest hij wel. Honderd euro geleend voor materialen. Acrylverf, olie en een paar spuitbussen. Paar boeken mee voor de inspiratie: Mir\u00f3, Herman Brood, kinderboek van Manu Chao.<\/p>\n
En daar zit Roberto dan, midden in het Groene Hart. Beetje tegen de koeien aan te kijken. Wachten op de vibe. Suske en Wiske lezen, zwemmen, op een mountainbike de polder in.<\/p>\n
De eerste dag komt niets uit zijn handen. Beginnen ze hem te sms\u2019en: \u2018H\u00e9 Vincent, laat je wel je oren zitten?\u2019 Wat nou, hij laat zich heus niet gek maken. Die koeien krijgt hij toch wel op een doek? Een kleurige lappendeken als huid, tong uit de bek, forse uiers eronder.<\/p>\n
Dan gaat hij los. Even doorpezen en vier dagen later heeft hij tien werken. Op de dag van de expositie moet alles nog in de roeiboot, tussen de buien door. Ach, de doeken zijn toch nog nat.<\/p>\n
De scene in Amsterdam laat het niet afweten. Binnen een uur zijn de twee koeien verkocht en aan het eind van de avond heeft hij zijn vliegticket eruit. Ruimschoots. Plus de complimenten van de conservator van het Stedelijk. Die valt voor zijn kleurgebruik en de ontmoeting van het Westen met de Cariben. Hij ziet Roberto graag nog eens naar Amsterdam komen. Voor een rondleiding en professioneel commentaar.<\/p>\n
Wie weet. Morgen eerst door naar Cura\u00e7ao voor twee weken vakantie bij familie. Mooi dat hij zijn verfspullen meeneemt. Met een beetje geluk ligt daar ook een goede hossel te wachten.<\/p>\n
Diederik Samwel<\/p>\n
Turks in een week<\/p>\n
Op een aantal politici en het merendeel van de Turken na lijkt niemand zich bijzonder sterk te maken voor toetreding van Turkije in Europa. Tegelijkertijd hebben toeristen Turkije massaal binnengehaald in Europa. In afwachting van wat te gebeuren staat, kan het vast geen kwaad om Turks te leren, besloot ik op een overbelast moment.<\/p>\n
Mijn oog viel op een advertentie: Turks leren in een week. Op volle zee, koersend langs de Turkse Rivi\u00e8ra, in internationaal gezelschap, op een professioneel bemande zeilboot. Een kok zou garant staan voor de maaltijden, een eigen hut vrijwaarde voor eventuele groepsprocessen, en passagieren was niet verplicht. En dat Turks, dat leer je in zulke comfortabele omstandigheden spelenderwijs, dacht ik. Zo niet, dan kon ik tenminste terugkijken op een plezierreisje.<\/p>\n
De bootreis bleek een kennismaking met ongerept Turkije, ruige landschappen, onbewoonde eilanden, paradijselijke kusten. En het k\u00f3n, Turks leren in een week. Elementair vervoegen, simpele mededelingen uitstoten, chitchatten met de Turkse bemanning, zelfs een mierzoet kinderliedje konden we zingen. We: Nederlanders, Engelsen en een verengelste Duitser.<\/p>\n
Inmiddels, bijna een jaar later, is mijn Turks geheel niet-bestaand. Verzuimd te oefenen, en met wie? De Turkse televisie vormt, met alle respect, geen aanbod. Maar de discussies aan boord staan mij levendig bij.<\/p>\n
Seculiere Turken pleitten ervoor om bij Europa te mogen horen, omdat ze anders overgeleverd zouden zijn aan islamistische politici. Het \u2018wij Europeanen\u2019-sentiment was groot. Althans tot de door spelletjesbeluste Engelsen en dito Turken ge\u00ebntameerde bingo-avond \u2013 de Duitser ging lezen.<\/p>\n
De vechtersmentaliteit van de Engelsen en Turken maakte de bingodrielandenkamp tot een beladen gebeurtenis, waarbij het nationalisme hoogtij vierde. De score van het Nederlandse kamp was al snel zorgwekkend, zodat de captain van dat team een beproefde tactiek verkoos: valsspelen. Met een identieke stift als waarmee de scorekaarten waren ingevuld, viel aan de gewenste zege te komen. Niemand had het door.<\/p>\n
De andere volken bleken evenwel slechte verliezers, ze gingen meteen mokkend te kooi. Een Verenigd Europa was in die maannacht nog lang, lang niet in zicht.<\/p>\n
Jeroen Vullings<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jonge journalisten naar de Euro-kapper\/ Nepduiven op de vrijheidsnacht \/ De koeienkunst van Roberto Tjon-A-Meeuw\/ Bingo met Turken en Engelsen op volle zee<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[2507],"acf":[],"author_name":"Jeroen Vullings, Pieter-Bas van Wiechen, Diederik Samwel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115897"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=115897"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115897\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jeroen Vullings, Pieter-Bas van Wiechen, Diederik Samwel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=115897"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=115897"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=115897"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}