Daar liep ze dan door Meppel. Wat moest een vrouw alleen in Meppel? Dat wist ze ook niet, maar ze liep een Bruna binnen en kocht een hotelgids en de nieuwe Opzij, over geluk en ongeluk. Het laatste was niet te vermijden, en het eerste, zo las ze staand bij de kassa, een saai verhaal. Ze betaalde en liep met haar plastic zakje richting de kerk. In een beetje stad had je rond de kerk caf\u00e9s.<\/p>\n
Inderdaad.<\/p>\n
Bij een glaasje witte wijn en een tosti bladerde ze door de hotelgids. Het liefst had ze natuurlijk haar telefoon even gecheckt, maar nu ze a had gezegd, moest ze ook b zeggen. Moeder was op stap, moeder had er even genoeg van. En ze kon wel raden wie er op haar voicemail stonden. Een boze Harko, een boze Julia, een boze Regina. Nou ja, als ze met z\u2019n drie\u00ebn boos genoeg waren, kwamen ze er samen wel uit. Vanavond zou ze eens bellen.<\/p>\n
Ze vond een leuk hotel in de buurt van Meppel, een oud kasteeltje met op het dak wel zes ooievaarsnesten, allemaal bezet door klepperende vogels. De kamer die ze kreeg, was groot en licht, met een prachtig bed en een elegante zithoek. Jammer dat ik alleen ben, dacht ze. Met wie ze had willen zijn, zou ze niet weten. Ze zette het bad aan en kleedde zich uit. Het was lang geleden dat ze uitgebreid naakt door een kamer had gelopen. Ze voelde zich even heel lekker. Ze schonk zichzelf een glas wijn in en ging in bad zitten. Thuis hadden ze geen bad.<\/p>\n
Over thuis gesproken \u2013 waar moest ze anders aan denken? Het was een uur of zes, iedereen zou er nu wel zijn. Zou Harko gaan koken? Ze kon het zich niet voorstellen. Waarschijnlijk werden er pizza\u2019s gehaald. Daarna zou Regina zich weer uit de voeten maken, naar haar vriendinnen. Als de overburen er waren, zou Julia daar naartoe gaan. Ze hadden twee kleine kinderen, van die asblonde jongetjes, waar Juul gek op was. Ze speelde ermee, bracht ze naar bed en mocht zelfs af en toe op ze passen. Harko ging in de rondte bellen om erachter te komen waar ze heen was. Misschien moest ze hem toch straks even bellen. Ze roerde rond in het water. Het schuim begon al te zakken. Als kind was ze gek op schuim geweest. Hoe hoger het schuim, hoe leuker. Bergen waren het, wolken waar je in kon verdwijnen. Ze had altijd zo lang in bad gezeten dat ze uiteindelijk ruzie kreeg met Sylvia. Die deed dan het licht van de badkamer uit. De knop zat op de gang. Ze probeerde ook weleens in te breken. Met een kwartje kon je het slot op de deur opendraaien.<\/p>\n
Nadat ze zich had afgedroogd, ging ze op het bed liggen. We hebben thuis ook een nieuw bed nodig, dacht ze. Buiten was een tam avondzonnetje doorgebroken \u2013 hij scheen zo haar kamer binnen. Als ze haar scheerspullen bij zich had gehad, was dit een moment geweest om haar benen en haar bikinilijn te doen. Een mooi dun streepje, misschien moest ze er eindelijk eens aan geloven. Ze had er ineens zin in. Ze pakte haar telefoon. Durfde ze hem aan te zetten? Welke moeder liep er nou vlak voor de zomervakantie weg? En wie ging er naar Meppel? Ze had de rekeningen moeten plunderen en naar Brazili\u00eb moeten vliegen. Maar zo ongelukkig was ze nou toch ook weer niet? Ze was niet op de vlucht, ze was niet op zoek naar een beter leven, ze wilde er gewoon even uit. Ze wilde dat ze werd gemist, er moest moeite voor haar worden gedaan.<\/p>\n
Ze deed haar telefoon aan. Ze keek naar het schermpje dat in beweging kwam. Het ene na het andere envelopje sprong te voorschijn. Voicemailtjes, sms\u2019jes. Ineens was ze bang voor wat ze gedaan had. Er kon van alles mis zijn in Amsterdam. Ze besloot Harko een smsje te sturen. \u2018Alles gaat goed. Ik ben er even tussenuit. Kus.\u2019 Ze verstuurde het en deed de telefoon snel weer uit. Volgende week gingen ze op vakantie. Daar had ze helemaal geen zin in. Ik heb niks om aan te trekken, dacht ze. Ze had beter na moeten denken toen ze vertrok. Of in Meppel iets leuks moeten kopen. Ze had niet eens schoon ondergoed bij zich. Ze had ineens erg met zichzelf te doen. Niet huilen, niet huilen. En ze huilde niet. In plaats daarvan sloeg ze het bed open en schoof ze tussen de koele lakens. Wat een bed, was het laatste wat ze dacht.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Daar liep ze dan door Meppel. Wat moest een vrouw alleen in Meppel? Dat wist ze ook niet, maar ze liep een Bruna binnen en kocht een hotelgids en de nieuwe Opzij, over geluk en ongeluk. Het laatste was niet te vermijden, en het eerste, zo las ze staand bij de kassa, een saai verhaal. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115697"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=115697"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115697\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=115697"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=115697"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=115697"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}