Interview Mot\u00f6rhead-zanger Lemmy<\/p>\n
Het is acht uur \u2019s avonds in Gij\u00f3n en ik zit voor de ingang van het plaatselijke sportpaleis met de roadcrew van Mot\u00f6rhead. Om ons heen zwellen de rangen van verwachtingsvolle vleermuisachtigen langzaam aan. Maar onder de technici heerst landerigheid \u2013 de uurtjes voor showtime zijn de enige rustige die ze hebben. Dresscode van het gezelschap: zwart, eventueel legergroen, en liefst met vlammen. Haarstijl: lang. Of kaal, maar een glimmende schedel dient w\u00e9l gecompenseerd te worden op de kin. Favoriet gespreksonderwerp: volume.<\/p>\n
Nestor van het gezelschap is Dave, al vijfentwintig jaar de podiummixer van de groep die in het Guinness Book of Records vermeld staat als de hardste ter wereld. Een dapper man dus, Dave, of een roekeloze \u2013 net zo u wilt. V\u00f3\u00f3r Mot\u00f6rhead deed hij punkbands als The Sex Pistols, The Damned en Killing Joke. Nu is hij \u2018semi-retired\u2019. \u2018Maar mijn kleinkinderen hebben vakantie, en dus is het thuis een veel grotere chaos dan hier.\u2019 Daarom pakte Dave maar al te graag zijn koffer voor een reisje naar het noorden van Spanje.<\/p>\n
Decibellen zijn voor hem wat schotwonden zijn voor oorlogsveteranen, of stieren voor Hemingway. Ze kunnen je pijn doen, maar moeten met respect behandeld worden. Alleen de versterker van gitarist Phil Campbell, vertelt Dave, bereikt al regelmatig de 110 Db. Dat is het niveau van een pneumatische boor. Ter vergelijking: het Amsterdamse Paradiso houdt de norm van 105 aan voor het volume van het hele PA-systeem. Het is Daves werk om het geheel van bas, drums en gitaar nog harder te maken dan hun individuele niveaus \u2013 anders valt er niks te mixen.<\/p>\n
Dus, Dave, hoe is het na al die jaren met de trommelvliezen?<\/p>\n
\u2018Pardon?\u2019<\/p>\n
De crew giert het uit. Maar het valt best mee, zegt Dave. Het gebrek aan tanden is nijpender. \u2018Mijn oren zijn beter dan die van Lemmy. Die staat midden op het podium, tussen de versterkers en monitors in, en daar gaat het weleens tot de 130.\u2019<\/p>\n
Een beetje dom<\/p>\n
De zegeningen van rock \u2019n\u2019 roll zijn talrijk, en heel hard (en snel) is voor velen een belangrijk element van de aantrekkingskracht. Persoonlijk heb ik, als het op herrie aankomt, mijn muziek het liefst rechtlijnig en simplistisch. Je kunt ook zeggen: een beetje dom. Maar dan \u2018dom\u2019 in een verwrongen betekenis, zoals \u2018bad\u2019 ook allang niet meer alleen \u2018slecht\u2019 betekent. Nou ja, het is lastig uit te leggen. (Jammer dat Susan Sontag nooit is toegekomen aan het essay \u2018On Mot\u00f6rhead\u2019. Hoewel… grote kans dat die na een doorwrochte analyse iets had uitgeroepen als: \u2018I am Mot\u00f6rhead!\u2019 En dat was vrij moeilijk te verdragen geweest.)<\/p>\n
Hoe dan ook; liever domme herrie dan gestudeerde herrie, als je het mij vraagt. Na het verscheiden van drie van de vier leden van The Ramones, is Mot\u00f6rhead een van de laatste bands die dat gevoel vertegenwoordigt. En bovendien, met AC\/DC, de oerversie ervan. Ik zal niet beweren dat ik alle drie\u00ebntwintig Mot\u00f6rhead-cd\u2019s in de kast heb staan, maar op gezette tijden kunnen een paar nummers van het Britse trio dezelfde verfrissende werking hebben als een fikse onweersbui \u2013 of een goeie horrorfilm.<\/p>\n
Groot pluspunt is dat het de groep niet ontbreekt aan zelfspot. Op podium en plaat brengen ze hun razende drieminutensongs met dodelijke ernst, maar ze waren niet te beroerd voor een optreden in de tv-serie The Young Ones, of een cameo in de pornofilm John Wayne Bobbit… Uncut (u weet wel, die van die afgesneden… enfin). Binnenkort verschijnt er een action figure van zanger Lemmy in vol rockornaat. En of het nou tongue in cheek bedoeld is of niet \u2013 van songtitels als \u2018Killed by Death\u2019 krijg ik een bijzonder goed humeur.<\/p>\n
Trillende hand<\/p>\n
Ian \u2018Lemmy\u2019 Kilmister is de laatste in zijn soort. Met een agressief imago, een destructieve levensstijl en een volstrekt nonconformistische houding ten opzichte van de muziekindustrie belichaamt hij rock \u2019n\u2019 roll. Zijn groep Mot\u00f6rhead, waarin hijzelf de enige constante is, bestaat sinds 1975 en heeft in twee\u00ebndertig jaar geen noemenswaardige muzikale veranderingen ondergaan.<\/p>\n
Lemmy is inmiddels eenenzestig jaar. Hij staat zich net om te kleden als ik door de tourmanager zijn tl-verlichte kleedhok word binnengeleid. De eerste indruk is tamelijk overrompelend. Onder een spierwit, barrel chested bovenlijf steken luciferdunne benen in een akelig strakke zwarte broek. Aan de voeten puntlaarzen met Pruisische kruizen. Hier en daar een vervaagde tatoeage, waaronder een van de schoppenaas \u2013 de \u2018Ace of Spades\u2019, naar Mot\u00f6rheads bekendste nummer. Hij heeft lang, dunnend haar, onlangs opnieuw geverfd, en gezichtsbeharing volgens het Tedje van Es-principe. Last but zeker not least: op de linkerwang prijken twee grote, rozige wratten \u2013 met afstand \u2019s werelds beroemdste.<\/p>\n
Hij geeft een stevige, vervaarlijk trillende hand en vult twee plastic bekers voor meer dan de helft met Jack Daniels. \u2018Shall we force one down, then?\u2019 Zijn stem heeft het timbre van het Circuit van Zandvoort, maar verrassend genoeg zijn er ook echo\u2019s van oer-Britse beschaving in te horen \u2013 ook al woont hij al zeventien jaar in Los Angeles. \u2018Just to be sociable, right? I mean, one has to…\u2019<\/p>\n
Op weg naar Spanje kocht ik de nieuwste editie van het Engelse Q Magazine. Een themanummer: The Loud Issue. Aan mij de ondankbare taak Lemmy mee te delen dat zijn groep in de top twintig van hardste platen aller tijden niet verder komt dan plaats dertien (met het live-album No Sleep \u2019til Hammersmith, dat Mot\u00f6rhead in 1981 zijn enige nummer \u00e9\u00e9n-notering opleverde). Dat zou toch tegen het zere been moeten zijn bij een man die altijd heeft verklaard dat wanneer het publiek doof wordt van hun concerten, Mot\u00f6rhead tenminste het laatste is dat ze gehoord hebben.<\/p>\n
Maar hij neemt het goed op. \u2018Het is een persoonlijke voorkeur, geen bloody filosofie. Het was toeval dat we ooit de hardste waren. Ik kreeg mijn eigen band, en dus kon niemand protesteren toen ik mijn versterker opendraaide. Ik hoorde Ke-laangh!! en dacht: how nice… En nee, om je volgende vraag te beantwoorden: ik ben niet klinisch doof. Mijn oren zijn niet meer wat ze waren toen ik achttien was, maar bij welke zestiger is dat w\u00e9l het geval? Ik ben eerder blind. Diabetes… geen feest voor je ogen. Maar goed, wat kan het mij nou schelen wie er nog meer hard speelt, als w\u00edj maar hard zijn. Ik ben er nooit op uit geweest om de top dog te zijn van wat dan ook.\u2019<\/p>\n
Niettemin; nu we het lijstje toch onder ogen hebben, kunnen er maar weinig acts op zijn goedkeuring rekenen. \u2018The Jesus & Mary Chain? Kom nou, hun platen waren niet hard! Public Enemy… what the fuck? En als ze denken dat Damage van Black Flag harder was dan Led Zeppelin 1, dan is er iets goed mis met die gasten.\u2019 Hij knikt instemmend bij The Who\u2019s Live at Leeds, en de eerste plaats voor Fun House van The Stooges… er valt mee te leven. \u2018Goeie band. Wel een fucking neonazi, die Ron Asheton, met zijn SS-uniformen.\u2019 (Dat is een pregnante opmerking, gezien het feit dat hij zelf een verwoed verzamelaar is van nazi-parafernalia, hetgeen hem in het verleden de verdenking van duistere sympathie\u00ebn opleverde. Soms sprak hij dat hevig tegen, soms volstond hij met de opmerking dat \u2018de slechterikken nou eenmaal de mooiste uniformen hebben\u2019.)<\/p>\n
Op de cover van Q staat een foto van Metallica. Die band was in hun begintijd zwaar be\u00efnvloed door Mot\u00f6rhead, en Lemmy is al jaren met hen bevriend. \u2018Maar ik snap niet wat er met h\u00e9m aan de hand is,\u2019 zegt hij, wijzend op zanger James Hetfield. \u2018Laatst gaf hij een feestje in Los Angeles, en er was geen drank te krijgen aan de bar. Daar begrijp ik nou niks van. Hij stopt met drinken, en dus moeten we allemaal stoppen. Ze zullen hem in rehab wel verteld hebben dat het zo moest \u2013 \u201cBlijf clean, James, elke dag is er een…\u201d\u2019 Hij gnuift. \u2018Wat een onzin, rehab, nergens voor nodig. De remedie zit van binnen. Als je ergens mee op wilt houden, moet je er mee ophouden. Hij is toch een volwassen vent? Niet dat het mij zou lukken, maar ik wil dan ook helemaal niet stoppen met drinken.\u2019<\/p>\n
Draaibank<\/p>\n
Lemmy werd geboren als domineeszoon in Stoke-on-Trent. Zijn vader ging er vandoor toen hij twee maanden oud was. Vijfentwintig jaar later zag hij hem weer, omdat pa bleef aandringen op een ontmoeting. Lemmy \u2018didn\u2019t fancy him much\u2019, liep weg en heeft hem nooit meer gezien \u2013 ook niet op zijn begrafenis. Op zijn tiende hertrouwde zijn moeder, en de familie verhuisde naar Wales. Een ruige tijd, aldus de zanger. \u2018Ik was de enige Engelse jongen tussen zevenhonderd Welsh. Dat was niet heel erg leuk. Ze hebben daar twintig woorden voor \u201cEngelse klootzak\u201d. Maar ik heb er tenminste leren vechten.\u2019<\/p>\n
Hij werd van school gestuurd na een vechtpartij met de hoofdmeester, waarna hij aan de draaibank in een fabriek terecht kwam. Na een paar jaar wist hij daaraan te ontsnappen doordat hij een baantje als roadie versierde bij een zwarte gitarist genaamd Jimi Hendrix. Lemmy claimt dat hij zijn goede manieren \u2013 hij houdt deuren open voor dames \u2013 van Hendrix heeft afgekeken.<\/p>\n
De muziek was een uitweg, en wat voor een! Begin jaren zeventig speelde hij een paar jaar bas in de psychedelische rockgroep Hawkwind. Hij werd ontslagen toen hij een paar dagen in de gevangenis moest zitten wegens drugsbezit. Daarna begon hij Mot\u00f6rhead \u2013 in den beginne Bastard genaamd. De stijl was mede ge\u00efnspireerd op de toen net ontluikende punkbeweging. In die tijd deed hij een poging om een jongen die zich later Sid Vicious zou gaan noemen de finesses van de basgitaar bij te brengen. \u2018Volstrekt tevergeefs. Hij kon geen maat houden, niks. Na drie dagen deng, deng, deng zei ik: Sid, dat gaat niet lukken jongen.\u2019<\/p>\n
Maar hij was gefascineerd door de punkscene. \u2018Toen dat allemaal begon kwam ik vaak in clubs als de Roxy en de Marquee. Ze keken me raar aan met mijn lange haar en mijn soulpijpen, maar dat deerde me niet. Op een dag hoor ik iemand fluisteren: \u201cI fucking love Hawkwind, man. Ik verkocht altijd lsd tijdens jullie shows.\u201d Dat was Johnny Rotten, met lang rood haar en een grijze overjas. Fan van Hawkwind… tja, daar ga je met dat rebelse punk-imago. Niet veel later wisselde hij van uiterlijk in een handomdraai. Of eigenlijk: het was die lul van een Malcolm McLaren die hem aangekleed heeft. Die gast deed alles om maar mee te kunnen met de laatste trend. Met dat lelijke wijf van hem, Vivian Westwood, die nu zo\u2019n succes heeft met het ontwerpen van vreselijke kleren voor nog ergere mensen.\u2019<\/p>\n
Mot\u00f6rhead, zegt Lemmy, is in de geest altijd meer punk geweest dan heavy metal. Maar het manipuleren van een imago is nou precies waar hij een broertje dood aan heeft. Drie decennia aan ervaring met de muziekindustrie hebben zijn toch al wantrouwende aard gevoed. Als je hem op zijn praatstoel wil krijgen, moet je over Kiss beginnen, of andere voormalige rockers die opeens disco gingen maken. Mot\u00f6rhead heeft nooit iemands kont gekust, en daar is Lemmy trots op.<\/p>\n
Zijn voornaamste drijfveer is nog altijd woede, beweert hij. Maar hoeveel schuttingtaal hij ook gebruikt, ik krijg niet de indruk dat ik met een boze man zit te praten. \u2018Het komt tegenwoordig meer naar buiten in mijn songs,\u2019 geeft hij toe. \u2018Ik ben eenenfuckingzestig, en de boog kan niet altijd gespannen staan. Maar ik ben nog steeds boos over een boel dingen. Fuck the world, is mijn devies. En fuck hem de laatste tijd nog harder, want we zitten nu echt in een neerwaartse spiraal, met het klimaat. En Irak. En al die bastards die maar blijven liegen.\u2019<\/p>\n
Icoon<\/p>\n
Zoals dat gaat met nonconformisten heeft de loopbaan van Mot\u00f6rhead vele ups en downs gekend. In puur commerci\u00eble zin wist Lemmy dat het na de nummer \u00e9\u00e9n van \u2018Hammersmith\u2019 alleen maar bergafwaarts kon gaan. \u2018Commercieel succes maakt geen groot deel uit van mijn cv,\u2019 lacht hij. \u2018Maar fuck that, ik word liever gerespecteerd. Gek woord trouwens, commercieel. Het betekent alleen dat mensen je platen kopen. Dus waren wij commercieel, in de vroege jaren tachtig. En nu niet meer. Ik ga niks veranderen om dat wel te worden, maar natuurlijk wil ik graag heel veel platen verkopen. Dan kon ik nog meer plezier maken. Kocht ik een villa in Beverly Hills, liet ik mijn lichaam transplanteren, mijn vingerafdrukken veranderen \u2013 man, het zou geweldig zijn.\u2019<\/p>\n
Hij kan zich er druk om maken dat zijn muziek \u2013 of je die nou heavy metal noemt of gewoon rock \u2019n\u2019 roll \u2013 hoogstzelden op de radio gedraaid wordt. Maar desondanks zijn de laatste jaren zonder twijfel \u2018up\u2019 geweest voor Mot\u00f6rhead \u2013 en is hijzelf een icoon geworden. \u2018Jarenlang konden we geen poot aan de grond krijgen in landen als Frankrijk, nu doen we er een hele tour. Straks weer Japan. In december naar Rusland. Trouwens, wie heeft dat geboekt? Fucking sadist. Rusland in hartje winter. Waarschijnlijk kun je je alleen per trojka verplaatsen.\u2019<\/p>\n
Hij schenkt nog maar eens in, inmiddels met veel vastere hand. Na dertig jaar, zegt hij, begint de industrie je vanzelf prijzen te geven. En die neemt hij schouderophalend in ontvangst. Twee jaar geleden ontving Mot\u00f6rhead zijn eerste Grammy, in de categorie Best Metal Performance. \u2018En dat is natuurlijk een tastbaar teken van succes. Maar eerlijk gezegd voelde het toch als een mercy fuck. \u201cO, die gasten zijn al zo lang bezig, laten we ze maar iets geven.\u201d Het was vooral een leuke dag omdat we Slipknot versloegen (een metalband die zich hult in angstaanjagende monstermaskers \u2013 SD). Ze waren in vol ornaat naar de ceremonie gekomen en hielden die shit de hele dag op hun hoofd. Poor fuckers; ze moeten zich rot hebben gezweet, konden niet eens een drankje halen, en gingen naar huis met niks. Ha ha ha!\u2019<\/p>\n
Al even laconiek is hij over de \u2018Living Legend Award\u2019 die hem in hetzelfde jaar door Classic Rock Magazine werd toebedeeld. \u2018Nou, dat is nog eens vervelend, vind je niet? Ze bedoelden het goed hoor. Maar wie koopt nou de laatste cd van een legende? Niemand toch? Ze kopen de verzamelaar. Zo\u2019n bijnaam betekent eigenlijk dat je al dood bent. Ik neem liever deel aan het gevecht dan dat ik weggestopt wordt op de plank van de legenden.\u2019 Waarop hij lachend een natuurgetrouwe imitatie van Marlon Brando in On the Waterfront weggeeft. \u2018I could have been a contender,\u2019 gromt hij theatraal \u2013 een titelpretendent. Brando\u2019s karakteristieke stemgeluid, het zal niemand verbazen, kost hem geen enkele moeite.<\/p>\n
Over dode levende legenden gesproken; een paar jaar geleden trof Lemmy in een Frans tijdschrift zijn eigen In Memoriam aan. Een vreemde gewaarwording, geeft hij toe, maar tevens een privilege. \u2018Ik ben een van de weinigen die gelezen heeft wat voor nonsens ze over je schrijven als je dood bent. Hoe zo\u2019n fout in hemelsnaam mogelijk was? Well, they\u2019re French… Ik vond het hilarisch, vooral toen ik me voorstelde hoe het er de volgende dag in het kantoor van de hoofdredacteur aan toegegaan moet zijn. \u201cSorry, sir. Zal niet meer gebeuren, sir.\u201d\u2019 Hij grinnikt. \u2018Dat, mijn vriend, is precies wat er met je gebeurt als je een levende legende bent. De wereld vertelt je: maak je geen zorgen, het zal niet lang meer duren.\u2019<\/p>\n
Speedgebruikers<\/p>\n
Eerlijk is eerlijk: heel vreemd is dat natuurlijk niet. Lemmy ontbijt met Jack Daniels. De groepsnaam is ontleend aan een populaire bijnaam voor speedgebruikers (de umlaut op de tweede o was bedoeld om de naam er Duitser en dus gemener uit te laten zien). Over het drugsgebruik van de groepsleden doen epische verhalen de ronde (mijn persoonlijke favoriet: de voormalige drummer Phil \u2018Philthy Animal\u2019 Taylor probeerde ooit door de spiegel van zijn hotelkamer te klimmen, in de veronderstelling dat het een raam was). In het verleden sprak Lemmy met graagte over zijn eigen excessen, maar vandaag is hij resoluut. \u2018Ik heb er genoeg van om over drugs te praten. Waarom zou ik \u2013 is het echt zo belangrijk? Het enige wat ik altijd zal blijven herhalen is dat ik heel fel tegen hero\u00efne ben. Aan andere drugs is nog nooit iemand doodgegaan. Hasj, speed, lsd, zelfs coca\u00efne: je gaat misschien dood omdat je iets doms doet \u2013 je rijdt tegen een muur aan, je wordt neergeschoten bij een foute deal \u2013 maar niet aan de drug zelf. Maar hero\u00efne… man! Honderden heb ik eraan kapot zien gaan, waaronder mijn eigen vriendin.\u2019 Hij plukt nerveus aan zijn broek, krabt aan zijn bakkebaard, en de toon in zijn stem is opeens alle bravoure kwijt. \u2018In 1973 was dat,\u2019 zegt hij zacht. \u2018Ik zou er inmiddels overheen moeten zijn, maar ik denk niet dat dat ooit gaat lukken.\u2019<\/p>\n
Dan, als geroepen, komt roadie Tim de kleedkamer binnengelopen. Hij moet ongeveer even oud zijn als Lemmy, maar het is een heel ander type, met een brilletje en keurig kortgeknipt haar. De zanger introduceert hem als \u2018my tag\u2019. Ze kennen elkaar duidelijk al jaren. De conversatie die volgt is een razendsnel potje pingpong.<\/p>\n
Lemmy: \u2018Hij komt ook uit Wales.\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018Uit het zuiden. He\u2019s a northern bastard. Hele slechtgemanierde lui zijn dat.\u2019<\/p>\n
Lemmy: \u2018Ik b\u00e9n niet eens Welsh. Ik moest er naartoe omdat ik in mijn vorige leven stout ben geweest.\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018We hebben je binnengelaten. Wees een beetje dankbaar.\u2019<\/p>\n
Lemmy: \u2018Ja ja… Trouwens, ik hoor dat je niet meegaat naar Japan?\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018Ik weet het nog niet. Er is iets met mijn paspoort.\u2019<\/p>\n
Lemmy, zuchtend: \u2018Je bent de helft van het jaar in het buitenland, en je kunt er niet eens aan denken om je paspoort te vernieuwen?\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018Wel, ik was in het buitenland…\u2019<\/p>\n
Lemmy: \u2018Moet ik met een onbekende Japanner op pad. You cunt.\u2019<\/p>\n
De zanger wijst op mij, en zegt: \u2018Deze jongen beweert dat er buiten cute birds staan te wachten.\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018Wel, als cute een Spaans woord is voor vieze enge heks\u2026\u2019<\/p>\n
Lemmy, korzelig: \u2018Hij weet heus wel wat cute is…\u2019<\/p>\n
Tim, schouderophalend: \u2018Ik zag er alleen eentje met een big old sturdy arse. Lemmy: \u2018Maar wel cute?\u2019<\/p>\n
Tim: \u2018Ok\u00e9, ok\u00e9, ik zal kijken.\u2019 En weg is hij.<\/p>\n
Hengst<\/p>\n
Ah, vrouwen. Op de vorig jaar verschenen cd Kiss of Death staat het nummer \u2018One Night Stand\u2019, waarin Lemmy verklaart (of nou ja, hoest): I\u2019ve been a slut all my life. Het is voor het eerst, zeg ik, dat ik een man zichzelf een slet hoor noemen. \u2018Klopt,\u2019 lacht Lemmy. \u2018Meestal is het in dat geval een \u201chengst\u201d. Ik heb nogal moeite met dat woord. Stud… ha! Dat is meer iets voor tennisleraren met een gouden ketting. Het komt op hetzelfde neer, toch? Er zijn heel wat mannelijke sletten.\u2019<\/p>\n
Lemmy\u2019s veroveringen lopen in de duizenden \u2013 het exacte cijfer varieert nogal. Maar een mevrouw Lemmy is er nooit geweest. En dat heeft alles te maken, geloof het of niet, met \u2019s mans principi\u00eble benadering van de huwelijkse trouw. Rocksterren die op tournee los gaan terwijl er thuis een echtgenote zit te wachten, daar heeft hij het niet op. \u2018Hypocriete klootzakken zijn het. Als je trouwt, dan ben je getrouwd \u2013 punt. Waarom trouwen en vervolgens in het rond neuken? Je kunt toch ook gew\u00f3\u00f3n rondneuken? Ik ben nooit tegen een chick gebotst die er voor zorgde dat ik ophield met kijken naar al die andere chicks. Dat ik daarom de luxe moet missen van een schoon en opgeruimd huis als ik terug kom van tournee, ach… dat is een kleine prijs voor een leven waarin je elke ochtend wakker kunt worden naast the wrong motherfucker.\u2019<\/p>\n
Een hese lach, en een grimas alsof hij een bowlingbal baart. \u2018I guess I\u2019ll do the hoovering myself, you know. Heel soms is er een griet die de teringzooi waarin ik leef niet kan verdragen en die vanzelf begint te stofzuigen. Ik moet zeggen, dat is absoluut een pluspunt.\u2019<\/p>\n
Met het klimmen der jaren wordt het aanbod van dames wel wat minder, geeft hij toe. Wat doet Lemmy met een vrije dag zonder vrouwelijk gezelschap? \u2018Ik lees,\u2019 zegt hij. \u2018Vooral veel boeken over alternatieve geschiedenis \u2013 I love that stuff.\u2019 Hij pakt een bevingerde paperback van tafel \u2013 What if? van Robert Cowley \u2013 en citeert de titels van de essays. Wat als Pontius Pilatus Jezus\u2019 leven gespaard had? Als Lincoln de slaven niet had bevrijd? Als Pizarro geen aardappelen had gevonden in Peru? Als Halifax premier was geworden in plaats van Churchill? \u2018En dat scheelde maar een haartje, mind you. De loop van de geschiedenis wordt door zulke kleine dingen bepaald. Als \u00e9\u00e9n klein dingetje even anders loopt, staat de hele wereld op zijn kop. Meestal weet je dat niet, omdat politici de waarheid altijd bedekken en verdraaien. Maar soms slipt er iets tussendoor, en dan wordt het interessant.\u2019<\/p>\n
Het is inmiddels, na de vijfde bel whisky, gezellig genoeg om Lemmy een ongewoon verzoek te doen. Een paar weken geleden kreeg een vriend van een vriend een baby, die naar de zanger werd vernoemd. Ik trek een rompertje uit mijn tas en vraag of hij die wil signeren. Vooraf had ik een vermoeden dat de combinatie schattige baby \u2013 wildeman van de rock \u2019n\u2019 roll weleens een ongelukkige zou kunnen zijn, maar Lemmy lijkt oprecht vereerd. Na een korte overpeinzing schrijft hij op het maagdelijke stukje textiel: \u2018Grow fast, don\u2019t fail, Lemmy.\u2019<\/p>\n
We nemen zeer hartelijk afscheid, met een soort van hug, en hij vraagt beleefd of hij mijn Q Magazine mag lenen. Die mag hij hebben, natuurlijk. Het is een aardige vent, Lemmy. Ik vertrek met de indruk dat hij eenzamer is dan hij doet voorkomen \u2013 en minder mans. Maar gelukkig wordt die indruk verpulverd als hij een kwartier later met gitarist Phil Campbell en drummer Mikkey Dee het podium betreedt. Achter hen een groot doek van een metalen stormram met puntige slagtanden, uit de speakers een hemeltergend lawaai. Lemmy zingt als altijd \u2018bergopwaarts\u2019, in een naar beneden gebogen microfoon die boven hem uittorent. Een kleine twee uur later verlaat ik de zaal met een fluittoon in mijn oren en een glimlach op mijn gezicht.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dit weekend te zien op Lowlands: Mot\u00f6rhead. De band, in de geest altijd meer punk dan heavy metal, heeft de afgelopen twee\u00ebndertig jaar nooit iemands kont gekust. En daar is de \u2018eenenfuckingzestig\u2019-jarige zanger Ian \u2018Lemmy\u2019 Kilmister trots op. \u2018Commercieel succes maakt geen groot deel uit van mijn cv. Maar fuck that.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115073"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=115073"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/115073\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=115073"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=115073"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=115073"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}