\u2018Wat voert een mooie, eenzame vrouw naar Meppel?\u2019 Ze hoefde haar ogen niet dicht te doen om de stem te horen die haar de vraag had gesteld, een gladde, stroperige stem, waar bruine ogen en sterke armen bij hoorden. Tjerk \u2013 zo heette de man. De naam kostte haar moeite. Hij had zich voorgesteld. Wat een paardennaam, had ze nog gedacht. De ander heette Hidde \u2013 slappe naam. Vond ze ook niets, die Hidde. En hij maakte zich al snel uit de voeten, terwijl Tjerk haar een digestief offreerde, en daarna nog eentje. Daarna waren ze samen naar boven gegaan.<\/p>\n
En toen?<\/p>\n
Was hij met haar mee gegaan naar haar kamer? Had ze hem uitgenodigd? Waren ze naar zijn kamer gegaan? Ze kon het zich niet goed herinneren, maar ze had seks met hem gehad. Tamelijk harde, onverkwikkelijke seks. Had hij haar verkracht? Nee, want ze voelde zich tot hem aangetrokken. Maar aan de andere kant; ze kon niet zonder angst aan hem terug denken. Een bruut was het. Vandaar die paardennaam. En wat was er daarna gebeurd? Ze herinnerde zich dat het nog niet eens zo laat was. Ze zag de wekker voor zich. Een ouderwetse wekkerradio met van die rode, digitale cijfers. Het ding vloekte bij de kamer, die zo smaakvol en groot was. 23.16, 23.17, 23.23. Hij was nergens, maar ze voelde hem heel duidelijk. Ze voelde zich uitgescheurd. In het felle licht van de badkamer controleerde ze zichzelf. Geen bloed. Ze was duizelig geworden en had overgegeven in de wc – daar lag ze weer op haar knietjes, armen om de pot geslagen. Ze kon er niet om lachen toen het gebeurde, zelfbeklag en spijt golfden mee met het braaksel. Had ze hem in haar mond gehad? Was ze t\u00f3ch verkracht?<\/p>\n
Ze huilde een potje.<\/p>\n
Ze had haar stem nog, dat wel, ja, ze had haar stem nog toen ze huilde, want ze geneerde zich voor het geluid. De badkamer gaf er een harde, hikkende echo aan. Ze was onder de douche gegaan. Daarna was ze klaarwakker. Ze wilde naar huis, weg. Toen ze de trap af liep, viel ze. Ze gleed een paar treden naar beneden. Ze had nog gelachen, herinnerde ze zich.<\/p>\n
En toen?<\/p>\n
De auto. Ze was in de auto gestapt en was weggereden. Het was rustig op de weg. Ze had de radio aangedaan, maar ook weer uit. Die lul van een Tjerk spookte door haar hoofd. Zijn bruine armen, de haartjes op zijn pols. Ze voelde hoe hij haar had vastgehouden. Haar polsen deden pijn. Wat een zeperd, wat een ellende. Was ze nou echt zo dronken geweest dat ze niet meer wist wat er was gebeurd? Al onderweg naar huis had ze het zich koortsachtig afgevraagd. Dat wist ze zeker, nu, stil in haar ziekenhuisbed.<\/p>\n
Morgen ging ze naar huis.<\/p>\n
\u2018Lekker rustig,\u2019 had Regina gegrapt toen ze laatst op visite was. \u2018Kunnen we eindelijk alles doen wat we willen. Jij kan er toch niets aan doen.\u2019 Daarna was het kind in huilen uitgebarsten.<\/p>\n
Maar waar was haar stem? De doktoren stonden voor een raadsel, zoals dat zo mooi heette. Ze zag ze staan aan haar bed. Aardige heren, vooral dokter De Wit met zijn kalme, blauwe ogen. Maar ze konden niets voor haar doen, en dus behielp ze zich met een blocnote. Ze krabbelde wat af op zo\u2019n dag. \u2018Iets naars met seks,\u2019 had ze opgeschreven toen Harko voor de zoveelste keer had gevraagd wat er nou was gebeurd.<\/p>\n
\u2018Ben je verkracht?\u2019 vroeg hij.<\/p>\n
Ze had haar hoofd geschud. \u2018Ik weet het niet zeker,\u2019 had ze opgeschreven.<\/p>\n
\u2018Godverdomme Eef.\u2019<\/p>\n
Ze zag hoe gekwetst en hoe kwaad hij was. Maar hij hield zich in. \u2018Het was niet leuk, of lekker,\u2019 had ze opgeschreven.<\/p>\n
\u2018Jaja,\u2019 had hij gezegd.<\/p>\n
\u2018Lul,\u2019 had ze gekrabbeld.<\/p>\n
Zou ze die Tjerk kunnen terugvinden? Dat moest toch niet zo moeilijk zijn: \u00e9\u00e9n telefoontje naar het hotel. Wat moest ze hem vragen? Ze keek naar het raam. Buiten begon het licht te worden. Gisteren had ze een haan horen kraaien. Vreemd, zo midden in de stad. Straks kwam Harko haar halen. Thuis moest ze eerst maar eens goed tot rust komen, had dokter De Wit gezegd, daarna moesten kno-artsen aan het werk met haar stem. Er waren trainingen en therapie\u00ebn. Niemand raakte zomaar ineens zijn stem kwijt. Dat moet ik weer hebben, dacht Evelien. Niemand, behalve ik. Daar gaat de zomervakantie. Ze had een hekel aan zichzelf.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Wat voert een mooie, eenzame vrouw naar Meppel?\u2019 Ze hoefde haar ogen niet dicht te doen om de stem te horen die haar de vraag had gesteld, een gladde, stroperige stem, waar bruine ogen en sterke armen bij hoorden. Tjerk \u2013 zo heette de man. De naam kostte haar moeite. Hij had zich voorgesteld. Wat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114937"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=114937"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114937\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=114937"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=114937"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=114937"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}