Interview \/ Truze Lodder en Pierre Audi van de Nederlandse Opera<\/p>\n
Lodder kwam als eerste van de twee bij DNO: eind 1987, toen het gezelschap in een diepe crisis verkeerde. Onder Jan van Vlijmen, net een jaar intendant in het nieuwe theater aan het Amsterdamse Waterlooplein, waren grote financi\u00eble tekorten ontstaan. Het ministerie van OC&W moest zelfs bijspringen om de salarissen voor te schieten. Truze Lodder: \u2018Na het vertrek van Van Vlijmen stond ik er alleen voor. Ik had een zakelijk beleidsplan geschreven, blinkend van eenvoud, om de tent weer overeind te krijgen. Het allerbelangrijkst was daarbij de goede artistiek directeur te vinden. Peter Diamand, voormalig directeur van het Holland Festival, en John Tooley van Covent Garden zijn toen aangetrokken als externe adviseurs. Zij kenden Pierre.\u2019<\/p>\n
In de zomer van 1988 werd Pierre Audi voorgesteld aan de pers als de nieuwe artistiek directeur. De benoeming van de dertigjarige Audi, oprichter en aanvoerder van het kleine Almeida Theatre in Londen, en geboren in Libanon, was, zacht gezegd, een verrassing. Hij was een man die weliswaar opzien baarde met bijzondere festivals met avant-gardetheater en eigentijdse muziek, maar in de operawereld had hij echt geen naam. En Truze Lodder was, met alle respect, ook niet bepaald door de wol geverfd in de operapraktijk. Ze had het goed gedaan in Hilversum, als zakelijk verantwoordelijke voor het omroepbedrijf van de AVRO, maar nam het bestuur niet een heel groot risico met dit duo?<\/p>\n
Nu is het half augustus 2007 en het tweetal zit er nog steeds. En dat niet alleen: DNO staat ook internationaal in aanzien en doet het zowel artistiek als zakelijk goed. Met twee\u00ebntwintig miljoen euro is het de zwaarst gesubsidieerde podiumkunstinstelling van Ne\u00adder\u00adland. Incidentele contracten meegerekend, werken er vele honderden mensen. Jaarlijks brengt het gezelschap tien tot twaalf producties, vari\u00ebrend van het ijzeren repertoire tot en met speciaal voor DNO geschreven eigentijds werk. De zaalbezetting is gemiddeld achtennegentig procent. Ro\u00adnald Plas\u00adterk, de nieuwe cultuurminister, dreigt met flinke bezuinigingen op cultuur, maar de opera mag zich verheugen op een nieuwe status: een instituut dat in de basisinfrastructuur van de Nederlandse kunsten wordt opgenomen.<\/p>\n
Audi combineert zijn functie sinds 2004 met het artistiek directeurschap van het Holland Festival en is inmiddels een in binnen- en buitenland veel gevraagd opera\u00adregisseur. Lodder heet de beste zakelijk leider van Nederland te zijn. Bonje en tekorten, twee tradities in operaland, hebben zij al die jaren weten te vermijden. Hoe doen ze dat? En hoe lang blijven ze nog?<\/p>\n
In de koele, uiterst geordende kamer van Audi schuiven ze achter de glazen tafel. Lodder is net terug van vakantie, Au\u00addi repeteert de ambitieuze opening van het seizoen 2007-2008: de vierdelige Monte\u00adver\u00addi-cyclus \u2013 alle bewaard gebleven muziekdramatische werken van de componist zijn straks in \u00e9\u00e9n maand in de hoofdstad te beleven.<\/p>\n
Zij, gekleed in een licht zomers ensemble, vindt het prettig te tutoyeren; hij draagt een nachtblauw truitje met korte mouw en blijft liever op u.<\/p>\n
Echte liefde<\/p>\n
Waarom wilde Truze Lodder deze jongen??Lodder, met een brede lach naar Audi: \u2018Ik geloofde in hem. Ontzettend inspirerend, zeer bescheiden, heel verwonderd: wie ben ik dat ik dit zou mogen doen? Toen hij vertelde hoe hij als kind en jong mens in Libanon en Europa opera meegemaakt had, dacht ik: hij weet er veel meer van dan wij dachten.\u2019<\/p>\n
Audi, nuancerend de lippen tuitend: \u2018Opera was altijd mijn grote liefde.\u2019<\/p>\n
Lodder meteen: \u2018Maar je vertelde ook dat film je grote liefde was!\u2019<\/p>\n
\u2018Ik was een operaman,\u2019 gaat hij onverstoorbaar verder. \u2018In mijn studententijd ging ik soms drie keer per week. Het operarepertoire zat in mijn hoofd. Een echte liefde. Niet dat ik dacht, ik zoek of wil een positie in een operahuis. Die vraag kwam onverwacht. Ik was geen natuurlijke, vanzelfsprekende kandidaat.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018Je had ook nog nooit in een grote organisatie gewerkt. Almeida was een familie waarin iedereen elkaar kende.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018Peter Diamand en John Tooley kenden mij van mijn werk in Londen. John wist dat ik een groot operakenner was. Zij zagen in mij een interessante mogelijkheid: door mij een sprong te laten maken naar een operahuis kon ik misschien iets minder conventioneels met opera doen. Diamand zei tegen de voorzitter van het bestuur: hij zou van DNO in Amsterdam een succes kunnen maken, mits hij de goede samenwerking krijgt. Amsterdam had geen echte operatraditie.\u2019<\/p>\n
Lang ge\u00fcrmd<\/p>\n
Zijn eerste bezoek aan het gebouw doet hem nu nog rillen. \u2018Ik keek van het tweede balkon naar beneden en dacht: wat kan ik hier doen? Al\u00admei\u00adda was zo klein en sfeervol. Mijn eerste reactie was: ik zie me niet regisseren, maar wie weet kan ik met de programmering iets interessants doen. Toch, toen ik mijn eerste eigen seizoen zat te plannen, kreeg ik behoefte ook op een andere manier mijn inbreng in het artistieke werk te hebben. Met Il ritorno d\u2019Ulisse in patria van Mon\u00adte\u00adver\u00addi zou ik de ruimte voor het eerst echt anders kunnen gebruiken. De musici in de zaal, bijvoorbeeld. Als dat een succes wordt, dacht ik, heeft dat consequenties voor de toekomst.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018In het begin was het lastig. Pierre was g\u00e9\u00e9n vaderfiguur. Hij was een jonge man. Daar zat wel een soort moeder naast, maar dat is heel anders dan \u00e9\u00e9n Hans de Roo, de geliefde voorganger van Van Vlijmen. Pier\u00adre werd niet bepaald met open armen ontvangen. Er was veel weerstand, van mensen hier in huis, de pers. Ook jegens mij. Ik dacht: wat ze over me zeggen, verandert me niet, dus laat maar. Maar Pierre had het vooral intern moeilijk. In mijn eerste jaren heb ik als een soort tolk\/vertaler tussen Pierre en de wereld moeten fungeren.\u2019<\/p>\n
Ze kijkt hem aan: \u2018Jij werd er wel eens radeloos van. Dan moest ik weer uitleggen hoe een ander had ervaren wat jij niet zo bedoeld had en omgekeerd. Dat waren soms heel moeilijke verdrietige dingen. Wat je bedoelde, kwam niet over of werd verkeerd begrepen.\u2019<\/p>\n
\u2018Een nieuwe positie, een nieuw land, een organisatie in crisis\u2026,\u2019 zegt hij, met een blik van verontschuldiging.<\/p>\n
Grote spanningen waren er bijvoorbeeld tussen Audi en dirigent (toen nog muzikaal directeur) Hartmut Haenchen.<\/p>\n
\u2018Nu gaat het fantastisch tussen Pierre en Hartmut,\u2019 vertelt Lodder, \u2018maar we hebben toen zelfs een cultuurconsulent erbij gehaald! Om het DDR\/Oost-Duitse van Haen\u00adchen en het Midden-Oosterse van Pierre met elkaar te verzoenen. Want Pierres waarheid kan vandaag rood, morgen groen en overmorgen geel of weer anders zijn. Haen\u00adchen verdraagt dat niet, die zegt: die man liegt en draait. De weerstand van Haen\u00adchen jegens hem was niet mis. Ik zei: ik houd van jou, maar ook van Pierre. We hebben z\u00f3 lang ge\u00fcrmd, tot en met die consulent. Weet je nog?\u2019<\/p>\n
Audi schudt het hoofd. Verdrongen, denkt hij.<\/p>\n
\u2018Het heeft absoluut niet geholpen,\u2019 vervolgt Lodder monter, \u2018maar wat hebben we daar een tijd en energie in gestopt! Volgens mij heb ik eindeloos bruggen gebouwd, tussen jou en de wereld.\u2019<\/p>\n
Audi\u2019s ogen lichten op. \u2018De genezing kwam in onze latere artistieke samenwerking.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018Ik was bij voorbaat overtuigd van Pierre als regisseur. Ik had in Almeida zijn laatste productie gezien, de Golem. Dat was zo\u2019n bijzonder, diep ding, zo mooi gedaan. Zijn eerste regie hier, de Ulisse, was zowel voor de buitenwereld als de mensen in huis de eerste artistiek inhoudelijke presentatie van wat hij te bieden had. Het is nog steeds een van de hoogtepunten in onze samenwerking. In tranen van geluk ben ik na de premi\u00e8re de zaal uitgelopen. Het was in alle opzichten overweldigend. Tot en met het ovationele applaus. Ik wist: Nu komt het goed. Ook intern. Nu wordt hij geaccepteerd. En dat is ook gebeurd. Zelfs Hartmut heeft me bij die Ulisse verteld hoe mooi hij het vond.\u2019<\/p>\n
Voor Audi was het succes, november 1990, een \u2018bizarre, onverwachte ervaring\u2019. \u2018De productie op zich was in die tijd tamelijk radicaal. Het was echt het begin van een artistiek beleid hier. Ik voelde dat Nederland een kruispunt was van verschillende culturen: de Fran\u00adse, Engelse, Duitse en de cultuur van de Bene\u00adlux. Te midden daarvan moesten wij, met onze eigen stijl en mogelijkheden, een mix maken die ook internationaal van belang werd. Geen operakalender willen zijn, geen fabriek, maar een subtiel en avontuurlijk beleid voeren. Met een sterk commitment aan hoge muzikale kwaliteit.\u2019<\/p>\n
Verschillende persoonlijkheden<\/p>\n
Een jaar eerder had Audi zijn artistiek tienjarenplan aan de pers gepresenteerd. Met als motto: \u2018Door het mijnenveld naar de goudmijn\u2019. Mozart, Verdi en Wag\u00adner. De hele Ber\u00adlioz, Sch\u00f6n\u00adberg, onbekende Russen en Fran\u00adsen. Nieuw werk van o.a. Schnitt\u00adke, Kur\u00adt\u00e0g, Feld\u00adman, Loevendie en Schat. Grote dirigenten, internationaal vermaarde regisseurs. Bijna alle plannen werden gerealiseerd.<\/p>\n
\u2018Wat op een bepaald moment niet kan, stellen we uit,\u2019 zegt Lodder. \u2018De Ring stond er al in, zij het met een andere regisseur dan Pierre. We zijn nog steeds bezig die droom te realiseren. Een aantal producties is op een organische manier een beetje anders gegaan of verdwenen.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018Ik vind het mooi dat mijn liefde voor het twintigste-eeuwse repertoire en nieuwe stukken een centrale rol heeft gespeeld. Dat is een vorm van continu\u00efteit tussen Engeland en mij. Copernicus van Claude Vivier, bijvoorbeeld, had ik in 1985 in Almeida al gedaan. R\u00eaves d\u2019un Marco Polo, onze productie van zijn totale opera fleuve, brachten we in 2000 in de Westergasfabriek. Vivier wilde ik al eerder in Amsterdam doen. Omdat Truze er ook zo heilig in geloofde, is het gelukt.\u2019<\/p>\n
\u2018Niet alles kan wat van mij moet,\u2019 voegt hij eraan toe. \u2018Truze zegt dan: \u201cOkay, maar\u2026\u201d We hebben discussies, conflicten, soms crisis, maar er is een fundamenteel vertrouwen tussen ons. Diep, op de diepste manier.\u2019?Lodder: \u2018We komen er altijd uit. Onze samenwerking is gebaseerd op respect en vertrouwen. Cruciaal is dat Pierre w\u00e9\u00e9t dat ik vind dat hij moet kunnen dromen en er op kan vertrouwen dat ik me zal inspannen om die droom waar te maken. Als het niet kan, kan het echt niet. Niet omdat ik de macht wil hebben of dwars wil liggen. Ik ben blij dat Pierre het mij moeilijk maakt. Je zult maar een artistiek directeur hebben die zelf gaat uitleggen wat je waar moet wegbezuinigen. Hij moet vooral altijd blijven dromen en zich niet willen laten tegenhouden.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018We zijn verschillende persoonlijkheden. Dat helpt in het creatieve proces. De mensen hier weten: Pierre zal dit zeggen en Tru\u00adze dat. Misschien komt er iets anders uit, maar altijd een fundamentele oplossing.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018Ik ben een calvinistisch meisje uit de Hoeksche Waard, hij is een kosmopoliet. We hebben allebei geen last van ego. Het gaat om het resultaat. Het artistieke staat voorop, maar uiteindelijk ga ik over de harde realiteit. Pierre zegt wel eens: she\u2019s the boss. Als ik nee zeg, is het nee en moet hij dat accepteren ook. Als ik ja zeg: idem. Dat voelt goed.\u2019<\/p>\n
Goed huwelijk<\/p>\n
Je ziet het niet vaak in operahuizen, een artistiek directeur en een zakelijk directeur, naast elkaar, gelijkwaardig.<\/p>\n
Lodder: \u2018Formeel zijn we gelijk. Tegenover onze toezichthouders zijn wij samen verantwoordelijk. Niet: artistiek gaat het goed en zakelijk ook. Nee: het geh\u00e9\u00e9l gaat goed. We hebben geen gescheiden verantwoordelijkheden, dus we zijn het aan elkaar verplicht om het samen over alles eens te worden. Binnenskamers kunnen we weleens tegenover elkaar staan, zo nu en dan hebben we crisis \u2013 dat moet ook. Maar naar de toezichthouders en onze medewerkers zijn we uiteindelijk niet verdeeld. Soms merken ze het wel. Net zoals wanneer je in een goed huwelijk niet in front of the children ruzie maakt. En zijn ze blij als het weer goed gaat.\u2019<\/p>\n
Het is geven en nemen, zegt ze. \u2018Werken met Pierre is een proces van reduceren en, soms, elimineren. Elke kunstenaar droomt zijn mooiste droom, dan komt de verwerkelijking. Een enkele keer heb ik pijnlijke ingrepen moeten doen. We kunnen hier in huis niet tot in het oneindige tijd en ruimte cre\u00ebren; we voelen ons ook verantwoordelijk voor HNB en Het Muziektheater als geheel. Voor de Ring hebben we een muur tussen het toneelgebied en de grote studio afgebroken. Sinds we dat hebben gedaan, denkt Pierre soms dat alles moet kunnen. Nu, met de Mon\u00adte\u00adverdi\u2019s, vier opera\u2019s tegelijk in productie, zijn wij dominant aanwezig in het gebouw. Je moet de partners compenseren en de ruimte geven. Ik zorg daarvoor.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018Truze begrijpt wat artistiek gedreven theater is, ze is muzikaal, en, al reist ze zelf bijna niet, ook internationaal goed op de hoogte. Ze is eerlijk en direct. Ik kan soms ontzettend hard en kritisch zijn; vooral in het begin was ik tamelijk intolerant. Van haar heb ik geleerd ook mijn waardering te uiten. We hebben van elkaar geleerd, zijn ge\u00efnteresseerd in elkaar. Niet alleen wat het werk betreft, ook menselijk. We hebben entente. Ze is niet bang om met grote gebaren te werken. Truze is van ons degene die intensief, artistiek gedreven contact heeft met componisten die voor ons schrijven. Dat zijn processen van jaren. Ik geniet ervan hoe zij dat doet. Ze zoekt nooit attentie. Is altijd, grenzeloos, met het werk bezig. Te veel, denk ik soms.\u2019<\/p>\n
Hard zingen, niet acteren<\/p>\n
DNO heeft geen eigen orkest, maar het Ne\u00adder\u00adlands Philharmonisch Orkest en het Ne\u00adder\u00adlands Ka\u00admerorkest gelden als \u2018huisorkesten\u2019. Het Koninklijk Con\u00adcert\u00adge\u00adbouw\u00adorkest, het Rotterdams Phil\u00adhar\u00admo\u00adnisch en het Resi\u00adden\u00adtie Orkest komen eens per seizoen. Ook de radio-orkesten en het Sch\u00f6nberg\/Asko Ensemble werken regelmatig met DNO.<\/p>\n
\u2018De puzzel van de planning, met de partners in huis en de orkesten, blijft ongelooflijk lastig,\u2019 zegt Lodder. \u2018Maar we vinden toch dat het meer voor- dan nadelen heeft als je met verschillende orkesten werkt. Het NedPhO heeft zich heel goed ontwikkeld, mede dankzij ons, dankzij de hoge eisen die in opera aan de musici gesteld worden.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018Je moet niet alleen een mooi programma hebben, het gaat om de tools of the trade, zoals ook ons koor. Dat is nu op internationaal niveau, geweldig. Toen ik hier kwam was het, nu ja, ze konden hard zingen en niet acteren. Nu doen ze alles. Sch\u00f6nbergs Moses und Aron, van Peter Stein en Pierre Boulez: een hoogtepunt.\u2019<\/p>\n
Lodder, trots: \u2018In Brussel en Amsterdam gaan ze nu de Gurrelieder doen.\u2019<\/p>\n
Met de chef-dirigenten van DNO gaat het minder goed. Edo de Waart koos liever voor zijn jonge gezin en Ingo Metz\u00admacher, de man die DNO naar nieuwe hoogten zou bren\u00adgen, stapte begin dit jaar, na de slecht ontvangen Mozart Da Ponte-trilogie, onverwacht op.?Audi, ernstig: \u2018Op papier was het met Ingo een droomsituatie. Hij had goede relaties met alle Nederlandse orkesten, van het Asko Ensemble tot het KCO. Alleen het NedPhO was een open vraag. Hij had geen enorm repertoire, maar genoeg om met ons te werken. We konden heel goed met elkaar overweg. We zijn bijna op dezelfde dag geboren!\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018We waren echt blij met hem.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018De Da Ponte-trilogie vond ik als project interessant. Het was een groot risico. In de eerste twaalf jaar brachten we zeer traditionele versies van deze stukken. Ik vond het logisch dat wij in het Mozart-jaar dramaturgisch iets nieuws zouden doen, met een analytisch dirigent als Ingo. Niet alles heeft goed uitgepakt, maar die producties komen terug, met andere dirigenten. Ik wil dit doorzetten.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018Ingo\u2019s vertrek was een koude douche. Wij hadden absoluut niet het voornemen niet door te gaan met hem. We hadden hem een verlenging van zijn contract aangeboden. Dat hadden we getekend. Ik was onaangenaam verrast, want het was z\u00edjn keuze om zich op Berlijn (waar hij tot chef van het Deutsche Symphonie Orchester benoemd is, red.) te concentreren. We hebben allemaal recht op onze mislukkingen \u2013 van mislukkingen leer je. Dit seizoen doet hij nog drie producties, maar de ook met hem geplande drie voor het komend seizoen niet meer. Op zo\u2019n termijn krijg je nooit een dirigent die dat allemaal doet, dus worden het verschillende dirigenten. Het ligt voor de hand dat je geen van hen chef maakt. Dat hebben we even op zijn beloop gelaten. Ingo\u2019s argument, althans zo door hem benoemd, was: dat hij toch behoefte had aan een eigen orkest.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018Feit is dat Ingo eind dit seizoen weggaat. De komende twee seizoenen werken we zonder chef-dirigent. Ik vind het een interessant perspectief, nieuwe namen in huis te halen. Grote vraag voor mij is wel: wil ik n\u00f3g een keer, voor de vierde maal, met een nieuwe chef beginnen? Ik dacht van niet. Ik vind drie genoeg. Allemaal fantastische mensen. Edo: Was hier betrekkelijk kort. Hartmut: veertien jaar. Ingo: drie jaar. Zal ik w\u00e9\u00e9r op zoek gaan? W\u00e9\u00e9r een teamspirit bouwen en een programma voor over vijf, tien jaar maken? Het antwoord is nee. No hard feelings. Maar zo is het leven.\u2019<\/p>\n
Maar Lodder en Audi blijven toch ook niet tot het einde der dagen bij DNO?<\/p>\n
Audi: \u2018Dat is de hamvraag.\u2019 Lodder, inhakend: \u2018In ons vorige beleidsplan hebben we geschreven dat met een directiewijziging rekening gehouden moest worden. Dat sloeg letterlijk op mij. Ik was van plan om in 2008, met mijn zestigste, te vertrekken. Dat had ik mijn man beloofd. Om samen, hij was al gepensioneerd en ouder dan ik, van het leven te genieten. Helaas, Tom is in december 2003 overleden. Nu ben ik blij dat ik doorga. Tom zei: wat fijn dat je je werk nog hebt. Dat was ook zo en het is nog steeds zo. Ik ga nog even door. Maar dat het onze laatste fase is: zeker. We hebben elkaar en onze toezichthouders beloofd \u00e9\u00e9n jaar van te voren aan te geven als een van beiden of allebei willen vertrekken. Welnu: dat jaar is nog niet aangebroken.\u2019<\/p>\n
Audi, over zijn buitenlandse verlokkingen: \u2018Ik houd van commitment, verdieping op \u00e9\u00e9n plek. Ik heb een soort home nodig, in mijn hoofd. Dat geldt mijn werk hier, als artistiek directeur, voor de programmering en de continu\u00efteit. Als regisseur heb ik hier veel gedaan. Met de teams hier, technisch en artistiek, hebben we een stijl opgebouwd, met de Monteverdi\u2019s en de Ring als twee meest prominente projecten. Mijn werk wordt ook in het buitenland gevraagd, operahuizen vragen me om bij hen te regisseren, al dan niet in coproductie. Dat is een ontwikkeling van de laatste jaren. In zo\u2019n sfeer kan ik fantastisch goed functioneren. Ik moet niet denken aan een carri\u00e8re met een stuk hier en een ander daar. De toekomst is een ander verhaal, maar nu is het grootste deel van mijn werk hier. We zijn nu bezig met de programmering voor 2010-2011.\u2019<\/p>\n
\u2018Het is waar,\u2019 vervolgt hij aarzelend: \u2018op zeker moment heb ik bijna ja gezegd tegen de English National Opera. Maar heb me toch bedacht. Niet alleen vanwege de financi\u00eble problemen daar, het was een tough assignment. Bovendien realiseerde ik me dat ik hier niet klaar was.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018We hebben er eindeloos over gepraat, samen. Ik kon me niet voorstellen dat Pierre dat leuk ging vinden. Al die opera\u2019s in het Engels. Het onderhandelen met vakbonden. Niets voor jou.\u2019<\/p>\n
\u2018Het was ook maar een moment,\u2019 verontschuldigt Audi zich. \u2018Het lijkt me moeilijk om in een ander operahuis te werken, in zo\u2019n positie. De samenwerking met Truze is wel heel bijzonder.\u2019<\/p>\n
De druk van veel<\/p>\n
Audi was een zeer serieuze kandidaat voor het intendantschap van Th\u00e9\u00e2tre du Ch\u00e2telet in Parijs. Maar hij is het niet geworden.?Audi: \u2018Nu kijk ik op dat avontuur terug alsof ik op een natuurlijke manier tegen mezelf beschermd ben. Ik ben niet wars van nieuwe uitdagingen, maar er is voor mij geen betere plek dan Am\u00adster\u00addam. Ik ken de sfeer in andere operahuizen: het is een factory feeling. Ze doen zoveel producties. De openheid en vrijheid die we hier hebben, is ongekend. Je concentreert je op \u00e9\u00e9n project tegelijk. Deze zomer het fantastische tweeluik met Doctor Ato\u00admic van John Adams en Wagner Dream van Jona\u00adthan Har\u00advey. Nu is het Mon\u00adte\u00adver\u00addi. Over vier weken beginnen de repetities van Lu\u00adcia di Lam\u00admer\u00admoor. Je kunt veel meer aandacht besteden aan de dingen die in huis gebeuren.\u2019<\/p>\n
En de leiding van het Holland Festival, kan dat wel naast DNO?<\/p>\n
Audi: \u2018In die twintig jaar ben ik een beetje Ne\u00adder\u00adlan\u00adder geworden. Ik woon hier langer dan ik in Libanon, Parijs of Lon\u00adden heb gewoond. Mijn thuis is hier. Misschien ook daarom heb ik naast DNO de artistieke leiding van het Holland Festival geaccepteerd. Dat werkt bevruchtend, geeft nieuwe energie. Ik geloof erg in de festivalsfeer als omgeving van creativiteit en vernieuwing. Het zou hier in huis een continu festival moeten zijn.\u2019<\/p>\n
Lodder is het roerend met hem eens. Wat zijn extra baan bij het Holland Festival betreft, nog afgezien van de regies buitenshuis, benadrukt ze dat daarover lang en intens is gepraat. \u2018Zeker is: hoe harder Pierre werkt, hoe beter het hem gaat. Hij heeft de druk van veel nodig om te kunnen floreren. Het brengt risico\u2019s met zich mee, twee heel belangrijke jobs, want dat zijn het. Het kan, omdat we een geweldig team van mensen om ons heen verzameld hebben. Er moet w\u00e9l evenwicht zijn, tussen ons. Ik moet niet in een sfeer terechtkomen waarin ik zou kunnen denken dat het werk voor DNO en Het Muziektheater te veel op alleen mijn bord terechtkomt. Los van het artistieke, want dat zou ik nooit kunnen. Voor onze nevenwerkzaamheden hebben we uiteraard toestemming van onze Raad van Toezicht nodig. Er zijn afspraken gemaakt die grenzen stellen aan wat we ernaast doen en op welke voorwaarden. Voor het evenwicht heb ik nu een paar commissariaten en bestuursfuncties op me genomen.\u2019<\/p>\n
Audi vindt zich niet iemand met verschillende petten op. Het gaat hem om \u2018de synergie\u2019. Met zijn kennis van de Nederlandse cultuur en de artistieke ontwikkelingen in het buitenland wil hij met theater, dans en andere kunstvormen \u2018nieuwe energie\u2019 naar Amsterdam en omstreken brengen. \u2018Dat is altijd een groot verlangen van mij geweest, al sinds mijn Almeida-tijd.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018Met Jacques van Veen, mijn collega van het Hol\u00adland Festival, heb ik goede afspraken gemaakt opdat er geen belangenverstrengeling ontstaat. Daar moet je voor oppassen. Pierre denkt aan het geheel. Voor hem geldt alleen het artistieke resultaat. Of het voor die club is of voor die of producties die we samen kunnen doen, hij gaat zich niet bij voorbaat zorgen maken hoe dat geregeld moet worden. Jacques en ik houden dat zuiver. Dat gaat goed.\u2019<\/p>\n
Audi kijkt naar Truze. Zegt dan: \u2018Ik heb in principe besloten bij het Holland Festival door te gaan.\u2019<\/p>\n
Zij, verrast: \u2018Heb je dat al verteld?\u2019<\/p>\n
Ja, verzekert hij, ze weten het.<\/p>\n
En nu weet iedereen het, zegt ze, met een olijk knikje naar de interviewer.<\/p>\n
Niet alleen<\/p>\n
Nog maar eens de hamvraag. Hoe lang blijven ze nog bij De Nederlandse Opera?<\/p>\n
Audi: \u2018Mijn vuur is nog niet gedoofd.\u2019<\/p>\n
Lodder: \u2018We hebben er allebei zin in. Als onze toezichthouders van ons af willen, zijn we uiteraard z\u00f3 verdwenen, maar ook naast de eigen producties is er een hoop te doen, in Het Muziektheater als geheel. Dat kan ik niet alleen. Daar moet Pierre echt bij zijn.\u2019<\/p>\n
Audi: \u2018We hebben nog niet alle oplossingen gevonden. Dat zit ook een beetje in het wezen van de constructie. We doen ons best om dit gebouw tot een succes te maken, maar het blijft een complexe materie. Truze heeft veel meer op haar schouders dan ik. Ik bemoei me toch vooral met het artistieke. Zij zit met de organisatie. Eerlijk gezegd vind ik dat te veel van haar gevraagd.\u2019<\/p>\n
Lodder zwijgt even. Zegt dan: \u2018Je hoort het, er is nog genoeg werk aan de winkel.\u2019<\/p>\n
Voor de Monteverdi-cyclus, te zien tot en met 3 oktober, zijn nog kaarten te koop. Informatie: www.dno.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ook buiten de operawereld heten ze een uitzonderlijk paar: Pierre Audi (1957), artistiek directeur en Truze Lodder (1948), zakelijk directeur van De Neder\u00adlandse Opera (DNO). Al bijna twintig jaar is hun huis Het Muziektheater in Amsterdam. \u2018In het begin was het lastig hier. Pierre was g\u00e9\u00e9n vaderfiguur.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114493"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=114493"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114493\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=114493"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=114493"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=114493"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}