{"id":114451,"date":"2007-09-08T15:27:00","date_gmt":"2007-09-08T13:27:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/vladiwostok-p-f-thomese\/"},"modified":"2007-09-08T15:27:00","modified_gmt":"2007-09-08T13:27:00","slug":"vladiwostok-p-f-thomese","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/vladiwostok-p-f-thomese\/","title":{"rendered":"Vladiwostok! – P.F. Thom\u00e9se"},"content":{"rendered":"
\n

Overal zien <\/h3>\n

08-09-2007
Door Jeroen Vullings<\/p>\n

In Thom\u00e9ses nieuwe roman Vladiwostok! is het alsof je door iemand suf geluld wordt in een rokerig caf\u00e9. Urenlang. Daardoor komen Thom\u00e9ses personages onplezierig dichtbij. Literair is dat geen geringe prestatie. <\/p>\n

Je had hem kunnen zien aankomen in P.F. Thom\u00e9ses sardonische oeuvre: het type van de succesvolle klootzak. Politiek incorrect, seksistisch, racistisch, zelfzuchtig, verstoken van twijfel. Of juist niet, na het meer filosofische requiem Scha\u00adduw\u00adkind en het quasi-na\u00efeve sprookje Izak. Door dat tweeluik \u2013 noodzakelijke intermezzi binnen Thom\u00e9ses oeuvre \u2013 valt zijn nieuwe roman Vladiwostok! rauw op je dak. Dat zit \u2019m in de twee vertelstemmen: die van Fons Nieu\u00adwen\u00adhuijs (politiek adviseur, mediastrateeg, mannetjesmaker) en zijn vriend Hans Por\u00adtiel\u00adje (hoogleraar, mediapersoonlijkheid, politicus in spe). Fons wil Hans \u2018neerzetten\u2019 in de Haagse politiek. Beiden voldoen uitstekend aan het hierboven geschetste profiel van de klootzak. Je had ze kunnen zien aankomen, op grond van de eerder ge\u00ebtaleerde ranzigheid in Haagse liefde & De vieze engel (1996), de al te menselijke lulligheid in Heldenjaren (1994), de malicieuze en provocerende manier waarop de eerste Nederlandse feministe Etta Palm getekend is in Het zesde bedrijf (1999), de politiek-incorrecte ouwejongenskrentenbroodsfeer in Greatest Hits (2004). <\/p>\n

Supergeile Surinaamse meisjes<\/b>
De schrijver zit zijn twee antihelden in Vladi\u00adwostok! dicht op de huid. Dichter dan hij ooit op een ander personage zat. We zijn deelgenoot van Fons\u2019 en Hans\u2019 intiemste gedachten, van alles dat ze wijselijk voor zich houden. Het wemelt in hun toch al koortsige gedachtenwoekeringen van cursief weergegeven zinnen, zinsdelen en toegevoegde mededelingen. Zoals in: \u2018Een tafeltje verder zaten drie supergeile Surinaamse schoolmeisjes te smoezen. Over seks natuurlijk, waar anders over?\u2019 Op die manier maakt Thom\u00e9se de vertelstroom niet alleen nog dynamischer, ook beheerst hij daarmee de volumeknop. Dan praten zijn personages weer scheller, dan dimmen ze wat. Het is alsof je door iemand suf geluld wordt in een rokerig caf\u00e9. Urenlang. Daardoor komen Thom\u00e9ses personages onplezierig dichtbij. Literair is dat geen geringe prestatie. <\/p>\n

Maar na de hijgerige lol om de eerste honderd pagina\u2019s, die stijf staan van misse praatjes en dito hersenkronkels, raakte ik wat murw. Het was niet leuk meer, die twee mannen die alles betrekken op neuken, kutten, konten, negers \u2013 in die termen. Vladiwostok! werd steeds pijnlijker om te lezen. <\/p>\n

Het woord \u2018neger\u2019 turven in de roman wens je slechts een vijand toe. Hans en Fons zijn waarlijk geobsedeerd. Niet alleen met betrekking tot aan de donkergekleurde medemens toegeschreven capaciteiten in sexu\u00ada\u00adli\u00adbus. Overal zien ze negers: \u2018Had Hans daar trouwens rekening mee gehouden? Met de pissende neger?\u2019 Ook regent het boutades: \u2018Ontwikkelingswerkers waren geen genieters, klaar uit. Het liefst liepen die jezusfreaks op sandalen hun grote tenen achterna. Je bleef het aan hen zien dat ze van de witte paters afstamden, de oeraanbieders van westers lesmateriaal in de afgedwaalde regionen van kaffers, moriaantjes en al die andere godvergeten schepselen.\u2019
Nogmaals, eventjes is dat aardig, zoals dat ge\u00ebmmer van Thom\u00e9ses mannelijke, al te mannelijke mannen over vrouwen tijdelijk plezant is. Maar het gaat maar door, het neemt manische vormen aan, het wordt vermoeiend en vooral te veel. Dat gebrek aan balans is te betreuren, want stilistisch excelleert Thomese w\u00e9l in Vladiwostok! Meer nog dan in zijn andere boeken weet hij ons op iedere pagina te verbluffen: door zijn lenigheid, scherpte en het ogenschijnlijke gemak waarmee hij parel na parel opdient.<\/p>\n

Bastaardkinderen<\/b>
Gaandeweg het verhaal werken Fons en Hans zich in de nesten. Ze raken verstrikt in leugens over overspel en bastaardkinderen ten gevolge van die buitenechtelijke excursies. Hans verkloot tijdens een televisietalkshow iedere kans op een politieke glansloopbaan. Fons komt uiteindelijk nog wel op zijn pootjes terecht omdat zijn echtgenote Pam de regie overneemt. Voordien is het voor hen een lange roes, verkregen door, figuurlijk, langdurig naar het eigen spiegelbeeld staren.<\/p>\n

Precies daarom gaat het Thom\u00e9se: om het vangen van het brede mannengebaar waarmee alle problemen weggewuifd worden. Die overmoed, het gebrek aan realiteitszin, het idee dat regels niet voor jou gelden, de behoefte aan grandeur, de makkelijk mobiliseerbare zelfrechtvaardiging wil hij vangen. Het motto van Vladiwostok!, bij wijze van eerste richtingaanwijzer, is een kennelijk natuurgetrouw opgetekende dialoog:
\u2018Waarheen?\u2019 vraagt een taxichauffeur.
\u2018Vladiwostok!\u2019 antwoordt Ramses Shaffy.<\/p>\n

Vlijmscherpe satire<\/b>
Op de achterflap wordt Vladiwostok! aangeduid als \u2018realliferoman over politiek, media, seks en zogenaamde vriendschap\u2019. Pikant is de aan televisiepersoonlijkheid Matthijs van Nieuwkerk ontlokte blurb: \u2018Een van de aardigste en leukste schrijvers uit de Nederlandse literatuur.\u2019
Pikant, want juist dat soort populaire talkshowjournalisten als Van Nieuwkerk wordt fors gehekeld in Vladiwostok! Zowel met betrekking tot hun persoonlijke leven, als in het op effect spelen in hun shows. Na Joost Zwagermans Chaos en rumoer hebben we er met Thom\u00e9ses achtste boek dus een hoogst contemporaine, vlijmscherpe satire over het mediagewoel bij \u2013 en over de \u2018communicatiebusiness\u2019, de \u2018public affairs\u2019 en spin doctors voor politici. Maar Vladiwostok! is ook een sociale komedie over de soort die al sinds mensenheugenis meegaat: de man. <\/p>\n

Bot en ongevoelig is hij. Hij luistert niet. Hij leest niet. Dat leidt maar af van Eigen Gedachten. IJdelheid regeert hem. Echt ongecompliceerd is de man nu ook weer niet, omdat hij behept en belast is met vertrouwde Thom\u00e9se-thematiek. Hij wil zich verliezen en ook weer terugvinden. In Vladiwostok! wordt gerept van het \u2018verlangen om niet te bestaan\u2019 \u2013 een schaars bedekte doodswens, die zich ook manifesteert in Fons\u2019 schrijfwerk: \u2018Hij kon er lyrisch over worden, ja nog steeds. Hoe je in een tekst kon verdwijnen en niemand wist waar je was, ook jijzelf niet.\u2019
Er is geen noemenswaardig verschil in toon tussen de twee vertelstemmen, die van Fons en die van Hans. Alsof Thom\u00e9se daarmee het algemeen geldende van die soort wilde onderstrepen. Alleen loopt het met Hans slecht af en met Fons redelijk goed: hij wordt uit de penarie gehaald door zijn kordate vrouw Pam. Ze neemt hem bij het handje, slaat aan het regelen, lost de problemen op en troont haar gemuilkorfde echtgenoot mee naar huis. Daar gaat hij, eertijds zelfverklaard klootzak, nu voltijds pantoffelheld. <\/p>\n

Als iemand recht heeft op de Anna Bijns Prijs en de Marga Klomp\u00e9 Prijs is het de empathische feminist Thom\u00e9se wel. Wat een man. Waarmee ik geenszins de suggestie wil wekken dat taalcarrousel Vladiwostok! geen ereplaats verdient op de literaire shortlists.<\/p>\n

P.F. Thom\u00e9se, \u2018Vladiwostok!\u2019, Contact, 295 pagina\u2019s, \u20ac22,90<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In Thom\u00e9ses nieuwe roman Vladiwostok! is het alsof je door iemand suf geluld wordt in een rokerig caf\u00e9. Urenlang. Daardoor komen Thom\u00e9ses personages onplezierig dichtbij. Literair is dat geen geringe prestatie.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[97,177,269],"tags":[],"acf":[],"author_name":"P.f. Thomese","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114451"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=114451"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/114451\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"P.f. Thomese","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=114451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=114451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=114451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}