Rondgang \/ Dromen van kinderboekenschrijvers<\/p>\n
Joke van Leeuwen<\/p>\n
\u2018Schrijver worden leek me een probleem\u2019<\/p>\n
\u2018Als kind al maakte ik avonturenverhalen, en op mijn dertiende schreef ik sombere gedichten. Ik ben blij dat ik later de humor als tegenwicht heb gevonden. Schrijver w\u00f3rden leek me wel een tijdje een probleem. Een volwassene had me namelijk verteld dat je niet \u201czomaar\u201d schrijver kunt worden. Ik dacht: blijkbaar zijn er mensen die aanwijzen wie wat mag worden. Ik overschrijd grenzen in genres en leeftijden. Met dat pedagogische gedoe van: begrijpen de kinderen het wel, heb ik niet zo veel. Ook volwassenen snappen soms dingen niet. Ik heb een gedicht over een psychotische jongen met \u201cvreemd volk\u201d in zijn hoofd, en toen stond in de recensie dat het over asielzoekers ging. Volwassenen blijven trouw aan mijn werk. Ik stond laatst ergens in de rij, en achter de kassa zat een meid van een jaar of dertig die riep: \u201cJij hebt Iep! geschreven. Jou laat ik er in!\u201d\u2019 (MvdJ)<\/p>\n
Heb je mijn zusje gezien? van Joke van Leeuwen won dit jaar het Gouden Penseel. Querido, \u20ac 13,50.<\/p>\n
Paul van Loon<\/p>\n
\u2018Eigenlijk zou je je hele leven kinderboeken moeten lezen\u2019<\/p>\n
\u2018Op de basisschool was ik goed in gym, dus dacht ik dat ik later gymleraar zou worden. Op de middelbare school vond ik tekenen zo ongeveer het enige leuke vak, en toen dacht ik dus dat ik wel tekenaar zou worden. Van schrijvers stelde ik mij niets voor. De eerste schrijver op wie ik lette, was Tolkien, op een foto achter op een prismapocket. Hij zag er eerder uit als een drogist, vond ik. Pas later ontdekte ik dat ik schrijven eigenlijk net zo leuk vond als tekenen. Ik schrijf twee soorten boeken: de ene soort is voor lezers van zeven tot zevenenzeventig, de andere voor lezers van negen tot negenennegentig. Je mag ook ouder zijn hoor, zo streng ben ik daar niet in. Eigenlijk zou je je hele leven kinderboeken moeten lezen. Dat is goed voor je. Als jij vijf dagen per week op een bank werkt, in zo\u2019n gebouw waar je de hele dag bezig bent met effectenhandel, en je slaat een vrolijk kinderboek open, dan zit je meteen tussen de vlinders en de korenbloemen.\u2019 (MvdJ)<\/p>\n
De nieuwe geheime Dolfje Weerwolfje ligt op 3 oktober in de boekhandel. Leopold, \u20ac 13,95<\/p>\n
Daan Remmerts de Vries<\/p>\n
\u2018Niet alle kinderen zijn heilige boontjes\u2019<\/p>\n
\u2018Ontdekkingsreiziger! Abel Tasman is een van mijn voorouders, en ik wilde op zoek naar de uitgestorven Tasmaanse buidelwolf. In elk kinderboek moet ook een eye-opener voor volwassenen zitten. Dat is de psychologische laag: waar komt gedrag vandaan. Dat in veel kinderboeken de kinderen altijd een hart van goud hebben, irriteert me. Niet alle kinderen zijn heilige boontjes. Ik wil juist weten wat ze bezielt als ze iets lelijks doen. Dat zie je goed bij mijn personage Robbie Nathan, in Godje. Hij is geestig en origineel. Tegelijkertijd terroriseert hij zijn vriendjes. Gaandeweg wordt duidelijk waar Robbies gedrag vandaan komt: thuis is hij de laagste in de pikorde. Die psychologische laag vind ik de meest interessante. Ik schrijf dan ook boeken die ik in mijn jeugd node heb gemist, die je iets over menselijk gedrag vertellen.\u2019 (CLG)<\/p>\n
De jeugdroman Wie is Libby Skibner? is net uit bij Querido, \u20ac 12,95<\/p>\n
Carry Slee<\/p>\n
\u2018Ik schreef over lieve moeders\u2019<\/p>\n
\u2018Als kind scheurde ik pagina\u2019s uit boekjes en plakte die met lijm aan elkaar, ik wilde schrijver worden. Ik schreef over lieve moeders die leuke dingen met hun kinderen doen, want zelf had ik niet zo\u2019n lieve moeder. Dan klapte ik in mijn handen en riep tegen mijn knuffels: \u201cJongens, ik heb een nieuw verhaal!\u201d Die poppen en knuffels luisterden altijd aandachtig. Volwassenen lezen mijn boeken omdat ze het boeiend vinden over de leefwereld van hun kroost te lezen. Vaak blijft verdriet over pesten of anorexia geheim, omdat kinderen niet willen dat hun ouders zich zorgen maken. Dat waarderen ouders aan mijn boeken: ze leren meer over de belevingswereld van hun kinderen.\u2019 (CLG)<\/p>\n
De film Timboektoe, naar het boek van Carry Slee, gaat 4 oktober in premi\u00e8re.<\/p>\n
Timboektoe \u2013 de filmeditie. Foreign Media Books, \u20ac 13,50<\/p>\n
Francine Oomen<\/p>\n
\u2018Je moet schrijven over wat je weet\u2019<\/p>\n
\u2018Toen ik jong was, wilde ik niets liever dan tekenen en dingen maken. Ik ging werken als grafisch ontwerpster, maar werd gaandeweg meer kinderboekenschrijver dan illustrator. Aan alles wat ik maak, wil ik iets functioneels toevoegen. In de serie voor pubers Hoe overleef ik (HOI) \u2013 over de onzekere Rosa \u2013 zijn dat e-mails, lijstjes en tips. In het tiende, net verschenen deel, is Rosa zestien, de leeftijd van mijn jongste zoon. Je moet schrijven over wat je weet. Toen ik begon met schrijven waren mijn kinderen klein. Nu ze ouder zijn, schrijf ik niet meer over kleuters. Straks niet meer over pubers. De logische volgende stap is: schrijven voor volwassenen. Wat dat betreft is de kogel door de kerk: in 2008 komt een po\u00ebziebundel van mij uit.\u2019 (MBB)<\/p>\n
Hoe overleef ik met\/zonder vrienden. Querido, \u20ac 12,95<\/p>\n
Sjoerd Kuyper<\/p>\n
\u2018Robin is een kleine afspiegeling van mijzelf\u2019<\/p>\n
\u2018In geen geval wilde ik voor de klas komen te staan. Mijn beide ouders waren onderwijzer, vandaar. Ik ging filosofie studeren en schreef gedichten. Toen ik in 1974 debuteerde met een po\u00ebziebundel, ben ik met mijn studie gestopt om me geheel aan het schrijven te wijden. Mijn kinderboeken hebben ervan geprofiteerd dat ik dichter ben, zoals mijn po\u00ebzie er baat bij heeft dat ik ook kinderboeken schrijf. De serie over de kleuter Robin is mij dierbaar: Robin is een kleine, enigszins vervormde afspiegeling van mijzelf. Hij leent zich voor een prettig soort taalgebruik. Een beetje po\u00ebtisch, maar vooral heel precies en zorgvuldig, want de boekjes roeren grote dingen aan voor kleine kinderen, zoals vriendschap, liefde en de dood. Deze boeken schrijf ik puur voor de lol. Ik lever pas weer een deel in op het moment dat het mij uitkomt. Voor volwassenen schrijf ik scenario\u2019s voor radio en televisie, en liedteksten voor musicals zoals Turks fruit en Route 66. Heerlijk om je eigen teksten gezongen te horen worden.\u2019 (MBB)<\/p>\n
Sjoerd Kuyper won dit jaar de Zilveren Griffel voor Robin is verliefd. Nieuw Amsterdam, \u20ac 13,50<\/p>\n
Lydia Rood<\/p>\n
\u2018Ik schrijf voor mijn leeftijd\u2019<\/p>\n
\u2018Ik wilde altijd al schrijven. Dat heb ik eerst als journalist gedaan bij de Volkskrant, en in 1991 koos ik definitief voor het schrijverschap. Als ik begin met een verhaal weet ik niet precies of het voor kinderen is, voor volwassenen of voor die onduidelijke categorie daar tussenin. Maar als ik het uitwerk, wordt het duidelijk. De vorm hoort bij de inhoud, en daar hoort de leeftijd ook bij. Ik schrijf voor m\u00edjn leeftijd. Als ik bijvoorbeeld een lezer van zestien voor me zie, dan schrijf ik voor mijzelf toen ik zo oud was. Ik werk aan een paar boeken tegelijk, voor verschillende leeftijden, maar er is altijd \u00e9\u00e9n hoofdboek dat het hoofddeel van mijn hersenen in beslag neemt. De andere boeken liggen te wachten tot ze aan de beurt zijn, maar er zijn er bij die voordringen. In de zevenentwintig jaar dat ik schrijf, heb ik me al vaak voorgesteld dat ik het kinderboekenweekgeschenk mocht schrijven. Nu nog het boekenweekgeschenk voor volwassenen. Of de P.C. Hooftprijs.\u2019 (MBB)<\/p>\n
Kaloeha Dzong is het kinderboekenweekgeschenk. CPNB, gratis bij aankoop van ten minste \u20ac 10,\u2013 aan kinderboeken<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zeven beroemde kinderboekenschrijvers vertellen waar zij als kind van droomden. Wat wilden ze later worden? En: voor wie schrijven ze eigenlijk, voor kinderen of ook voor grote mensen?<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn, Carolina Lo Galbo, Marijn van der Jagt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113893"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=113893"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113893\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn, Carolina Lo Galbo, Marijn van der Jagt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=113893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=113893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=113893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}