Hasjtent voor een getto<\/p>\n
Meneer Benayad is in het dagelijks leven liftmonteur en korangeleerde. Hij is geen actievoerder. Maar toen hij hoorde dat er een hasjtent op de begane grond van zijn flatgebouw zou komen, moest hij wel ten strijde trekken. \u2018Edelachtbaar college,\u2019 luidde de aanhef van de brief die de bewonerscommissie Kinderrijk op 10 oktober aan burgemeester en wethouders van Amsterdam stuurde. De bewoners van het pas opgeleverde flatgebouw Vrankendijke in Osdorp lieten de stadsbestuurders weten dat ze zich grote zorgen maakten. \u2018Het is hier al een getto,\u2019 schreven ze, daarmee doelend op het grote aantal kinderen met een niet-Nederlandse achtergrond die in het gebouw wonen. \u2018Met de komst van een coffeeshop op de begane grond cre\u00eber je een probleemwijk.\u2019<\/p>\n
Meneer Benayad is een hard werkende man en een toegewijde vader. Trots laat hij zijn vijfkamerflat zien: eindelijk genoeg ruimte voor zijn vier schoolgaande dochters, de vijfde is pas getrouwd. Vanaf de galerij aan de achterkant wuift hij naar zijn jongste dochter. Ze staat op het schoolplein van El Amien, de islamitische basisschool aan de overkant. Afgelopen week waren zo\u2019n vijftien vaders en moeders uit de flat, vergezeld door hun kinderen, naar een vergadering van de deelraad gegaan, om daar hun zegje te kunnen doen. Hoe was het nu toch mogelijk, vroegen ze de raad, een coffeeshop ingeklemd tussen een flat waar meer dan tweehonderd kinderen wonen en een islamitische basisschool? En wat blijkt? De hasjtent zat ook op deze plek v\u00f3\u00f3r de sloop-nieuwbouw. De Turkse uitbater van de horecagelegenheid is bereid om te verkassen, heeft meneer Benayad begrepen, maar dan moet hem wel een andere locatie of een flinke som geld worden aangeboden. En daar komen de deelraad en de woningbouwvereniging kennelijk niet uit. \u2018Toen hebben wij die brief aan burgemeester Cohen geschreven,\u2019 vertelt meneer Benayad. Vooralsnog verwijst de burgemeester de kwestie terug naar de deelraad. \u2018We blijven actievoeren,\u2019 benadrukt meneer Benayad met een blik of hij het zelf niet kan geloven. \u2018We willen niet dat onze kinderen op de stoep voor de coffeeshop moeten spelen.\u2019 En dan, gedecideerd: \u2018Op 7 november gaan we demonstereren, we hebben de vergunning al aangevraagd.\u2019<\/p>\n
Voorlopig lijkt het erop dat de coffeeshop zijn deuren over een paar weken toch gewoon zal openen. De eigenaar is tenminste druk aan het stuken en verven.<\/p>\n
Margalith Kleijwegt<\/p>\n
David Byrne en de fietsradikalinski\u2019s<\/p>\n
Het is druk in 43rd Street. Niet met automobilisten en voetgangers, zoals gebruikelijk in New York, maar met fietsers. Voor de deur van een theater staan dranghekken, waartegen een kluwen fietsen van uiteenlopend pluimage: mountainbikes, vouwfietsen, racefietsen uit het jaar 1973, riksja-achtige gevaartes. Binnen, in de theaterzaal, komt David Byrne onder luid applaus het podium opgefietst. Byrne, ooit zanger van de Talking Heads, fietst al dertig jaar met grote toewijding door de straten van New York. Voor het New Yorker Festival heeft hij een avond georganiseerd met als titel \u2018How New Yorkers Ride Bikes\u2019.<\/p>\n
De fiets is in New York niet een grote passie. Hoewel de stad ideaal is om per tweewieler te doorkruisen (compact, geen heuvels, brede straten), beklimt slechts een handjevol waaghalzen de tweewieler. Maar er is, heel voorzichtig, een ommekeer gaande. Het fietsgebruik in New York is de afgelopen zeven jaar verdrievoudigd. Er is een fietspad aangelegd langs de Hudson. In Brooklyn werd onlangs op plechtige wijze het eerste fietsenrek van de stad geplaatst. En New York krijgt er de komende drie jaar meer dan tweehonderd mijl aan fietspaden bij, zo belooft het stadsbestuur.<\/p>\n
Het publiek is vanavond bloedfanatiek. Bij ieder programma-onderdeel wordt uitbundig gejoeld en geklapt, of het nou een compilatie is van beroemde fietsfilmfragmenten (Ladri di biciclette, E.T.), een cursus \u2018hoe voorkom ik dat mijn fiets gejat wordt\u2019 (de oplossing, heel Amsterdams: koop een oud barrel met een heel duur slot), of een groep Puertoricanen, die op oldtimer-fietsen rondrijden met bellen zo luid als misthoorns. De absolute held van de avond is Jan Gehl, een consultant uit Kopenhagen die komt vertellen hoe fietsvriendelijk zijn stad is (toegegeven, de Denen zijn nog net iets militanter dan de Nederlanders: zo moet iedere taxi in Kopenhagen verplicht een imperiaal voor twee fietsen hebben). Daarna zet een bejaardenkoor uit Massachusetts de zaal op zijn kop met een gepassioneerde vertolking van Queens \u2018Bicycle Race\u2019.<\/p>\n
Het heeft iets aandoenlijks, een volgepakt theater dat uit zijn dak gaat over zoiets alledaags als fietsen in de stad. Maar het optimisme en de creativiteit van de New Yorkse fietsradikalinski\u2019s is aanstekelijk. Aan het einde van de avond presenteren twee ontwerpers een speciale New York-fietshelm, geschikt voor alle seizoenen; het is een kruising tussen een honkbalhelm, een cowboyhoed, een paardrijhelm en een Russische bontmuts. Het zal niet lang meer duren, of de Grote New Yorkse Fietsrevolutie is een feit. Zoals een van de sprekers zegt, vrij naar Karl Marx: \u2018Cyclists of New York unite, you\u2019ve got nothing to lose but your chains.\u2019<\/p>\n
Thijs Niemantsverdriet<\/p>\n
Is shih tzu Charlie wel gelukkig?<\/p>\n
Denk eens aan de kat die naar de dierenarts moet. Voordat je het reismandje hebt kunnen pakken, is-ie opeens nergens meer te vinden. Kijk naar je hond: hij wordt al onrustig als je de koffers voor de vakantie nog lang niet te voorschijn hebt gehaald. Met deze voorbeelden, die ieder baasje of bazinnetje herkent, laat Susan Knauf zien dat dieren \u2018natuurlijk\u2019 intu\u00eftie hebben. \u2018Misschien nog wel sterker dan mensen,\u2019 zegt ze. Susan Knauf is dierentolk en 4 oktober was een razend drukke dag voor haar. Op Dierendag mochten dieren \u2013 live of op een recente foto \u2013 een consult met haar hebben. \u2018Het was speeddaten,\u2019 in haar praktijkruimte achter de Amsterdamse dierenwinkel Zoo-Natuurlijk, vertelt ze.<\/p>\n
De dag erna is het wat rustiger. Daar komt het hondje Charlie binnen, een zwarte shih tzu met een witte borst en \u00e9\u00e9n wit voorpootje. Marianne en haar dochter Lisanne willen weten of hij gelukkig is. Charlie loopt met tikkende nagels nerveus heen en weer. Susan concentreert zich op het beestje en vraagt hem zonder woorden of hij met haar wil praten. \u2018Hij is klein, maar geeft een beeld van zichzelf alsof hij heel groot is,\u2019 zegt ze. Het hondje ligt nu kalm op schoot bij zijn bazin. \u2018Alsof hij iets overcompenseert. Hij doet een beetje stoer.\u2019<\/p>\n
Aan dochter Lisanne vraagt ze: \u2018Speel je weleens met Charlie? En hoe dan?\u2019 Lisanne vertelt dat ze wilde spelletjes doet: \u2018Schudden, trekken, gooien.\u2019 \u2018Daarna is hij zeker moeilijk tot rust te brengen?\u2019 Inderdaad. De dierentolk denkt dat rustiger spelletjes goed voor hem zijn. Speurspelletjes bijvoorbeeld.<\/p>\n
Zij concentreert zich intenser op het dier. \u2018Charlie is vrij gevoelig, hij reageert sterk op wat er om hem heen gebeurt. Houd hem meer geestelijk bezig. Gun hem succes. Iets zoeken en vinden is goed voor zijn zelfvertrouwen.\u2019 Charlie verlaat kittig de kamer.<\/p>\n
Hoe maakt zij contact met een dier? \u2018Iedereen heeft intu\u00eftie. Je probeert te luisteren naar het allereerste gevoel, via het bewuste en het onbewuste. Ik stel me in op dezelfde hersengolf als het dier waar ik mee wil praten. Je kunt het vergelijken met het afstemmen van een radio op een bepaalde golflengte. De communicatie gaat in woorden, beelden, gedachten en gevoelens.\u2019 Sceptici zoeken andere verklaringen, zegt de dierentolk. Maar: \u2018Intu\u00eftief contact maken, is voor dieren heel natuurlijk. Ze zijn net als kinderen, ze voelen veel aan. Maar volwassenen zijn het verleerd.\u2019<\/p>\n
Martje Breedt Bruyn<\/p>\n
Wim blijft weg<\/p>\n
\u2018We zijn vanavond getuige van een nieuw soort presentatietechniek,\u2019 wordt er tegen het eind van de avond geheimzinnig aangekondigd. En: \u2018Powerpoint zal nooit meer hetzelfde zijn.\u2019 Het publiek zal het worst zijn, dat is voor heel andere zaken gekomen. Voor Konijntje Woelwater, en Poes Pinkie. Voor de Kladderkatjes, waarop presentatrice Mieke van der Weij haar eerste hallucinerende ervaring had. En voor Wim is weg, dat volgens sommigen grote wereldliteratuur is.<\/p>\n
Vanavond is het de Avond van de Gouden Boekjes, om te vieren dat het eerste Gouden Boekje vijfenzestig jaar geleden uitkwam, in de Verenigde Staten. Een ware revolutie, volgens de Amerikaanse uitgever van de Little Golden Books, Dian Muldrow, die speciaal voor deze avond naar Nederland is gevlogen. De boekjes kostten in 1942 maar vijfentwintig dollarcent, en werden verkocht in supermarkten en krantenkiosken. Voor het eerst konden ook arme kinderen een mooi full\u00adcolour-boek kopen. En dat deden ze massaal: in vijf maanden tijd werden anderhalf miljoen exemplaren verkocht. Het vanavond bijeengekomen publiek heeft de stemming er goed in zitten; de Gouden Boekjes hebben trouwe fans. Er klinken ah\u2019s en oh\u2019s bij schattige tekeningen van Golden Book nummer acht, The Poky Little Puppy, en er wordt enthousiast meegeleefd bij het hartstochtelijke pleidooi van Maarten Asscher voor een herdruk van Wim is weg. \u2018Een boek, bestaande uit slechts drie\u00ebntwintig tekeningen en 354 woorden, dat je nooit meer helemaal loslaat,\u2019 zegt de directeur van de Athenaeum-boekhandel van het boekje over de driejarige kleuter die op zijn driewieler de wijde wereld in trekt. Een schande, knikt het publiek instemmend, dat Wim is weg nog steeds helemaal weg is: de erven van de schrijver en tekenaar Rogier Boonstra houden een heruitgave tegen.<\/p>\n
Maar dan is het tijd om vooruit te kijken. Peter Pontiac, die eerder De krantenpoes maakte, laat schetsen zien uit het nog niet verschenen nieuwe Gouden Boekje Muis aan zee. En dat doet de doorleefde striptekenaar met behulp van een nieuwe digitale presentatietechniek, gemaakt door David Kousemaker van Blendid Design. Hij legt een plaatje op een zwart doosje, en na enig horten en stoten verschijnt de digitale versie op het grote scherm \u2013 zonder dat iemand de laptop bedient die iets verderop staat. Het is iets met tags en kleine chipjes met antennes, die signaaltjes uitstralen. Maar zoals gezegd, het zal het publiek worst wezen. \u2018Ah, de zee uit muizenperspectief, dat is lief.\u2019<\/p>\n
Padu Boerstra<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Prachtbuurt wordt probleemwijk \/ How New Yorkers Ride Bikes \/ Shih tzu Charlie in gesprek met de dierentolk \/ Dwepen met de jubilerende Gouden Boekjes<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn, Margalith Kleijwegt, Thijs Niemantsverdriet, Padu Boerstra","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113521"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=113521"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113521\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn, Margalith Kleijwegt, Thijs Niemantsverdriet, Padu Boerstra","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=113521"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=113521"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=113521"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}