De droom van Clarence<\/p>\n
Oom Henry weet het zeker. Tijdens het WK voetbal in 2014 zit hij op de tribune in Brazili\u00eb. Bij de wedstrijden van Suriname wel te verstaan. Toegegeven, een fraai luchtkasteel voor wie op dit moment het nationale elftal bekijkt. De laatste anderhalf jaar is het niet in actie geweest. Kost alleen maar geld, zo\u2019n selectie. Pas tegen de tijd dat de loting voor het WK 2010 eraan komt, wordt een nieuwe bondscoach benoemd. Geen wonder dat Suriname ook voor landen als Guyana of Cuba tegenwoordig geen partij is. Dat was vroeger wel anders. Bij de kwalificatie voor het WK in 1978 ging het pas mis in de allerlaatste wedstrijd, tegen Mexico. Wel een paar keer Caribisch kampioen in die tijd, net als bij de clubs. Maar let op: de komende jaren gaat dat veranderen, zegt Henry Seedorf. Laat dat maar aan zijn neef Clarence over. Wanneer die jongen eenmaal iets in zijn hoofd heeft, zal het gebeuren ook. Dat hebben we toch gezien met de aanleg van het stadion?<\/p>\n
Daar heeft Henry een punt. In de zomer van 2001 reisde de Surinaamse gemeenschap massaal richting Para, op een half uurtje rijden van Paramaribo. President Ronald Venetiaan verrichtte opening en aftrap en daarna barstte een volksfeest los. Zes wedstrijden kreeg het publiek voorgeschoteld, van jeugdspelers en Suriprofs tot veteranen. Henry maakte destijds de eerste goal in het nieuwe stadion. Was het toch een Seedorf die scoorde.<\/p>\n
Daarna is het stil rond het stadion. Een enkele keer een toernooi of benefietwedstrijd, maar meestal blijft de poort gesloten. Surinamers die het stadion passeren met het metershoge billboard van Clarence \u2013 en profil, strakke pose, zonnebril \u2013 trakteren hem niet zelden op een tjoerie. Zie je wel, hij heeft het vooral ter meerdere eer en glorie van zichzelf laten bouwen.<\/p>\n
Tot de vedette deze zomer met de Champions League-bokaal in Suriname arriveert en opnieuw het land op zijn kop zet. En hij is niet voor de show ingevlogen. Deze weken siert een andere Clarence het Surinaamse straatbeeld. Breed grijnzend kijkt hij de voorbijgangers aan. Onder het motto dream, believe, create,?succeed kondigt hij de lancering van de Para Junior League aan, een competitie waarin vanaf eind oktober zeshonderdveertig jonge voetballers uit het district tegen elkaar uitkomen. Clarence zorgt voor kicksen, voetbaltenues, materiaal en vervoer.<\/p>\n
En dat is nog maar het begin. Volgend jaar komt hij terug om nieuwe projecten te lanceren die de basis moet leggen voor het Surinaamse elftal. Future With Values heet de vereniging die Clarence heeft opgericht. Oom Henry heeft hij tot voorzitter benoemd. Niet zozeer vanwege diens gevreesde linkerbeen. Henry zet zich als politieman al jaren in voor de begeleiding van kansarme jongeren. Twee jaar geleden rondde hij zijn rechtenstudie af met een scriptie over alternatieve jeugdstraffen. Want dat vinden de Seedorfs minstens zo belangrijk als het halen van het WK: het cre\u00ebren van een prettige en veilige omgeving voor de Surinaamse jeugd.<\/p>\n
Diederik Samwel<\/p>\n
Barbie op leeftijd<\/p>\n
\u2018Is dit jurkje niet wat?\u2019 zegt een man van middelbare leeftijd. Hij haalt zijn hand door zijn vettige grijze haar. \u2018Het glittert wel leuk.\u2019 Uit de bak met barbiekleertjes heeft hij een blauw exemplaar gegraaid, afgezet met fonkelende steentjes. Zijn vrouw stemt in en haalt uit haar kalfslederen jas een portemonnee te voorschijn.<\/p>\n
Ria en Gerard zijn vanuit Meppel naar het Mercure Hotel in Amsterdam gereisd om hun slag te slaan op de barbiebeurs: de Dutch Fashion Doll Convention 2007. De bureautafels op het bruine tapijt in de congreszaal zijn volgeladen met barbies en aanverwante zaken: barbiepoppen, kleertjes, dvd\u2019s en boeken. Hun hobby begon toen hun dochter het ouderlijk huis voorgoed verliet, \u2018na onenigheid, ze was aan de drank en drugs\u2019.<\/p>\n
Ria: \u2018Ik had haar ooit mijn vier barbies beloofd, dus die heeft ze opge\u00ebist. Toen ben ik op het internet en op rommelmarkten gaan kijken of ik ze terug kon kopen. Dat was nog maar het begin, nu doe ik niets anders dan barbies verzamelen. Op Koninginnedag kocht ik er vijfenvijftig voor nog geen vijftig euro!\u2019 \u2018Ik adviseer Ria,\u2019 zegt Gerard. \u2018We doen het allemaal samen. We kijken of het gezichtje mooi is, en of alles gaaf is: nageltjes, tenen, oren, ze moet helemaal puntjegaaf zijn.\u2019 Om de paar maanden krijgen de barbies nieuwe kleren aan, die ?Ria zelf vervaardigt. De woonkamer staat er vol mee. \u2018Het is tijd voor weer een extra plank,\u2019 lacht Gerard. \u2018Het lijkt wel een obsessie.\u2019?Een verkoopster, een zestiger met kort, gebleekt haar, heeft nieuwsgierig meegeluisterd en probeert nu haar \u2018zeldzame zwarte barbie\u2019 te slijten. Normaal voor 1250 euro, nu voor de helft. \u2018Sommige mensen denken dat ze miljonair worden door barbies te verkopen,\u2019 mompelt Gerard en ook Ria schudt van nee. \u2018Jammer,\u2019 roept de verkoopster. \u2018De volgende beurs sta ik er misschien met veel hogere prijzen!\u2019<\/p>\n
Ze wijst naar de ontelbare plastic boodschappentassen achter de stand. Honderd barbies moet ze zien te verkopen, voordat ze op haar oude dag kleiner gaat wonen. \u2018Ik ben met verzamelen begonnen toen ik vanwege mijn gezondheid niet meer kon werken. Ik ging barbiekleertjes breien en poppen opknappen. Maar nu wil ik er vanaf.\u2019 Haar dochter en kleindochter, eveneens blond, kijken verveeld. Zij rijden moeder naar elke barbiebeurs in het land, totdat alles verkocht is.?\u2018Tot 8 maart, in Nieuwegein,\u2019 roepen Gerard en Ria naar het drietal. Dan is de volgende barbiebeurs. \u2018Wij blijven verder zoeken!\u2019<\/p>\n
Carolina Lo Galbo<\/p>\n
Kinderen kopen Echte Kunst<\/p>\n
\u2018Die! Die! Die!\u2019 Lotte (3) heeft duidelijk grote moeite met het maken van een keuze. \u2018En die, en die, en die!\u2019 Driftig wijst ze rond, rent haar vinger achterna en vergeet in alle opwinding te kijken naar de tentoongestelde lithografie\u00ebn waaruit ze mag kiezen. Lotte mag vandaag, met haar broertjes Stijn (8) en Fons (7) en nog een heleboel andere kinderen, in Museum Boijmans Van Beuningen een Echt Kunstwerk kopen. Voor maar vijfendertig euro. \u2018Verboden voor boven de achttien,\u2019 is van tevoren aangekondigd: het is niet de bedoeling dat ouders op de \u2018Kinderen kopen kunst\u2019-tentoonstelling zich bemoeien met de aankoop van hun kroost.<\/p>\n
Daar heeft organisator Magda van Gils, een naar Nieuw-Zeeland ge\u00ebmigreerde Vlaamse, anders nog haar handen vol aan. Talloze verhalen heeft ze, over volwassenen die er alles aan doen (verrekijker mee, telefooncontact met het kind, zich voordoen als journalist) om erachter te komen van welke kunstenaars de werken zijn, hoe bekend die zijn en wat de \u2018echte\u2019 waarde is.<\/p>\n
Met andere woorden: hoe ze hun kinderen een spotgoedkoop kunstwerk op de kop kunnen laten tikken waar ze later het honderdvoudige voor kunnen krijgen.<\/p>\n
Maar dat is dus niet de bedoeling. Magda van Gils weet precies waarom ze de verkooptentoonstellingen voor kinderen organiseert. \u2018Kinderen letten niet op de geldwaarde. Ze kiezen iets omdat ze het mooi vinden, en dat is wat de kunstenaar eigenlijk het meest op prijs stelt.\u2019 Vandaar dat ze ook geen moeite heeft om kunstenaars te vinden die willen meewerken aan het project, tegen kostvergoeding. Als vergoeding krijgen ze een vliegticket naar Nieuw-Zeeland, \u2018economy class, want meer kan ik niet betalen,\u2019 zegt Van Gils verontschuldigend.<\/p>\n
\u2018Het moeten \u00e9cht goede werken zijn,\u2019 zegt van Gils beslist. \u2018Niet iets speciaal voor kinderen gemaakt.\u2019 Het gaat over kiezen, vindt ze. \u2018Dat kinderen zelf die beslissing mogen nemen, is al iets bijzonders. Later zullen ze pas ontdekken dat het belangrijk is dat ze een origineel kunstwerk hebben gekocht.\u2019<\/p>\n
Lotte is ondertussen nog niet opgeschoten met haar beslissing. Ook al doen de broertjes hun geduldige best om haar te helpen. \u2018Allemaal!\u2019 krijst ze ten slotte. Lotte heeft schoon genoeg van het kiezen: \u2018Ik ga naar mama.\u2019<\/p>\n
Padu Boerstra<\/p>\n
Een hondendood<\/p>\n
Ik zit aan mijn bureau en schrijf. Halverwege een zin klinkt van beneden geschreeuw. Het zijn de moslims die van \u2019s morgens vroeg tot \u2019s avonds laat scharrelen rond de door een Saoedische sjeik gerenoveerde moskee op mijn binnenplaats.<\/p>\n
Ik hoor ze \u2013 behalve op vrijdag, wanneer het Allah tettert uit de luidsprekers \u2013 eigenlijk nooit. Wel spugen ze grote kwakken spuug uit. In het spuug zitten resten zonnebloempitten. Meisjes en vrouwen op espadrilles komen \u2019s zomers derhalve niet meer bij me op bezoek. Maar nu is het herfst, en ze komen weer, op laarzen.<\/p>\n
Dan hoor ik het aanslaan van honden. In roedels trekken ze hier \u2019s nachts door de straten. Een vent in een kort jasje staat met een pistool op een zwarte herder te schieten. Twaalf magere honden en hondjes staan er, de longen uit hun lijf blaffend, omheen. Even verderop kijkt een groepje moslims gefascineerd toe.<\/p>\n
Misschien ben ik wat gevoeliger \u2013 de vorige bewoner van mijn flat is op de overloop ge\u00ebxe\u00adcuteerd \u2013 maar ik stuif op, open het raam en roep: \u2018H\u00e9 idioot, hou daarmee op!\u2019 Ik ren naar beneden, denk: waarom deden die kerels nou niks? Zijn honden voor hen soms onrein? Kunnen ze na het aanraken van een hond geen salaat meer verrichten? Ik weet het niet.<\/p>\n
\u2018Mijn lul op! Allemaal mijn lul op! Jullie smerige vieze mormels!\u2019 hoor ik de vent nog roepen, en de burger rent over een bladertapijt weg.<\/p>\n
Het groepje gelovigen is verdwenen. Nog nooit was het op mijn binnenplaats zo stil. Dan hoor ik gepiep \u2013 ik draai me om en zie de zwarte herder, gevloerd naast een kistje. Op het kistje staan lege flesjes frisdrank. \u2018Godverdomme hond, wat moet ik doen?\u2019 Ik weet het weer niet. Een minuut later is hij gestorven.<\/p>\n
Een oude man met een grijs puntbaardje komt aanlopen \u2013 ik denk Tadzjikstan \u2013 en hij mompelt: \u2018Wat moet dat vieze beest hier?\u2019 Ik had eerder een hond zien sterven, op de schoot van een vrouw in de metro. Ik had haar toen begeleid naar het crematorium, aan de Vakbondstraat. Ik ken de weg; nu weet ik wel wat me staat te doen. \u2018Vakbondstraat!\u2019 roep ik, nadat ik een zwaar, in een deken gewikkeld pakket in de achterbak van een taxi heb laten vallen. Zo\u2019n crematie is nog best duur: zestig euro. \u2019s Nachts hoor ik zijn vrienden en vriendjes weer blaffen. Ik droom van de man met het pistool. En dat ik dan een hond ben.<\/p>\n
Pieter Waterdrinker<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Seedorf kijkt de Surinamers weer breed grijnzend aan \/ Rijk worden met barbiepoppen \/ Een kunstwerk kiezen is moeilijk voor een kind \/ Een crematie in de Vakbondstraat<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo, Diederik Samwel, Pieter Waterdrinker, Padu Boerstra","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113115"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=113115"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/113115\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo, Diederik Samwel, Pieter Waterdrinker, Padu Boerstra","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=113115"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=113115"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=113115"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}