Vluchteling in Nederland<\/p>\n
Voor de ingang van het Eerste Klas Restaurant op het Am\u00adster\u00addamse Centraal Sta\u00adtion staan twee donkere mannen. De een, lang en slank, is gekleed in een keurig krijtstreeppak. De ander, stevig postuur en bril, heeft een spijkerbroek en een sportief jack aan. \u2018Hallo, ik ben Abelhadi Abbakr,\u2019 zegt de man in krijtstreeppak in vloeiend Nederlands. Hij stelt zijn vriend voor als Assadik Zakaria.<\/p>\n
Aan een tafeltje neemt Abdelhadi het woord. Hij is manager bij een bank. Zakaria is werkloos jurist. Even later komen nog twee mannen binnen. De een, Eirraiah El Kahaly, is eveneens werkloos jurist. De ander, Ahmed Mohamdain, is boekhouder op Schiphol. Ze wonen allemaal zeven jaar of langer in Nederland. Drie studeerden er in Marokko, eentje in Rusland en later in Nederland. Ze waren actief in de Darfurse studentenbeweging en konden na de staatsgreep van de huidige president Omar El Bashir in 1989 niet meer terug naar huis. Uiteindelijk belandden ze als vluchteling in Nederland.<\/p>\n
Abdelhadi is de voorzitter van de stichting en het meest aan het woord. Hij kan zich door zijn goede beheersing van het Nederlands het beste uitdrukken. De anderen luisteren vooral. Drie van de vier mannen zaten bij elkaar op de Nyala Secondary High School. \u2018Waar wij vandaan komen, kent iedereen elkaar,\u2019 zegt de jurist Erraiah. Ze zijn de gelukkigsten van hun generatie. Terwijl hun broertjes geiten gingen hoeden en hun zusjes thuis in de huishouding moesten helpen, gingen zij naar de middelbare school en daarna naar de universiteit in het buitenland. En nu bevinden ze zich op duizenden kilometers afstand van hun familie en vrienden in Nederland, waar Darfur niet meer is dan een nauwelijks te volgen conflict in een verwegland. Abdulhadi houdt via internet de laatste ontwikkelingen bij. \u2018Soms heb ik slapeloze nachten. Vooral in het begin was het erg. Maar je leert omgaan met de berichten over de moordpartijen. Je zit hier in Nederland en je kan niets doen. Ik bel met mijn familie en dat is het.\u2019<\/p>\n
Frustrerend<\/p>\n
Darfur Call is opgericht in 2005 en heeft zeven actieve leden. Vier daarvan zitten aan tafel. Volgens een beginselverklaring op ?darfurcall.org is het doel van de stichting ?\u2018sociale ongelijkheden in Darfur te verbeteren\u2019 en \u2018op te komen voor de mensenrechten door het organiseren van debatten, het geven van trainingen en het opzetten van programma\u2019s die de vrede in Darfur bevorderen en bijdragen aan de rehabilitatie van getraumatiseerde en seksueel misbruikte slachtoffers.\u2019<\/p>\n
In de praktijk blijkt het niet zo makkelijk om al deze doelen te verwezenlijken. Daarvoor ontbreekt het geld. Zakaria gaat af en toe langs bij kennissen om te collecteren als er iemand in nood zit. Hier krijgt hij tien euro en daar twintig, maar veel meer kunnen ze niet missen. Abdulhadi: \u2018Veel van de Darfuri in Nederland moeten vechten om hun hoofd boven water te houden.\u2019<\/p>\n
De afgelopen jaren heeft Darfur Call toch een paar wapenfeiten op zijn naam kunnen zetten. Zo overhandigden de leden een petitie aan Agnes van Ardenne, toenmalige minister van Ontwikkelingssamenwerking, \u00e9n aan de Kamercommissie van Buitenlandse Zaken. Ook boden ze petities aan bij de Europese Unie en bij het Internationaal Strafhof. In januari gingen ze naar een grote mars in Brussel. En elke drie maanden, op de Global Day for Darfur, demonstreren ze voor de Soedanese ambassade. Maar de laatste keer viel op een zondag en was het ook nog eens ramadan. Abdulhadi en de anderen konden niet genoeg mensen op de been krijgen en hebben de bijeenkomst toen maar afgeblazen.<\/p>\n
De animo voor de demonstraties in Ne\u00adder\u00adland was de afgelopen jaren sowieso minimaal. \u2018Het zou geweldig zijn als er vijftigduizend Nederlanders meelopen,\u2019 zegt Zakaria. Maar met honderd mensen is hij ook al blij.<\/p>\n
Zelfs de pers laat het elke keer afweten. Nova, NRC Handelsblad, het Radio 1 Jour\u00adnaal, Trouw en de Volkskrant, ze kregen voorafgaand aan elke bijeenkomst een persbericht, maar lieten zich nooit zien. \u2018Alleen de regionale krant is wel eens komen kijken,\u2019 zegt Abdelhadi. \u2018We hebben volgens mij een belangrijk verhaal te vertellen, maar soms lijkt het er op alsof niemand is ge\u00efnteresseerd. Dat is wel frustrerend.\u2019<\/p>\n
Vrolijke noot<\/p>\n
In juli was Abdulhadi op bezoek bij zijn familie in Nyala, de grootste stad van Darfur. Zijn voormalige woonplaats was onherkenbaar veranderd. \u2018Voor 2003 was het een landerige gemeenschap, nu hebben honderdduizenden vluchtelingen het veranderd in een drukke metropool.\u2019 De traditionele gastvrijheid is verdwenen, net als de gulle lach en de vrolijke noot, waar de Soedanezen zo om bekend staan. Achterdocht overheerst. De verschillen tussen de bevolkingsgroepen, zo aangewakkerd door het regime, zorgen er voor dat iedereen zich terugtrekt binnen zijn familie, stam of clan.<\/p>\n
Abdulhali\u2019s familie behoort tot de stam van de Zagawha\u2019s, die als Afrikaans worden beschouwd. Veel leden van die stam hebben zich aangesloten bij de rebellenbeweging. Een deel van de familie van Abdelhadi moest vluchten en woont nu in kampen. Hij houdt er niet van om te praten over zijn etnische achtergrond. Daar werd tijdens zijn jeugd nooit over gesproken, het deed er niet toe. Toen liepen Arabieren en Afrikanen door elkaar heen, zoals dat nog steeds het geval is bij Darfur Call. Eirraiah El Kahaly behoort tot de Arabische stam van de Kawahla, Assadik Zakaria is een Barnu, Ahmed Mohamdain een Fur (beiden \u2018Afrikanen\u2019) en toch zitten ze allemaal samen in de stichting.<\/p>\n
Ahmed Mohamdains vader is boer. Ahmed woonde met zijn familie in een dorp vlak bij de noordelijke districtshoofdstad Kutum, een verzameling rieten hutten met een paar stenen overheidsgebouwen en heel veel kamelen en ezels. Vlak bij het dorp lagen een legerkamp \u00e9n een kamp van de Janjaweed en dus pakten de familieleden uit angst voor aanvallen hun spullen en vertrokken. Een zus woont nu in Tsjaad, een broer zit in het noorden van Darfur en een andere broer heeft zijn toevlucht gezocht in de hoofdstad Khartoem. \u2018De enige manier waarop ik nu nog contact onderhoud met mijn familie is per satelliettelefoon,\u2019 zegt Ahmed. \u2018Hun Thuraya is voor mij de levenslijn met mijn verwanten. Bellen kost ontzettend veel geld, maar elke gemeenschap heeft er wel eentje, en iedereen leent elkaars telefoon.\u2019<\/p>\n
Af en toe probeert Ahmed geld te sturen. Maar dat is een stuk moeilijker geworden nu Western Union zijn kantoor heeft gesloten. De enige manier om nog geld ter plaatse te krijgen, is via de zogenaamde \u2018traditionele banken\u2019. Je geeft hier aan iemand een bedrag, via de Thuraya wordt iemand in Kutum gebeld en het geld belandt op die manier op de juiste plaats.<\/p>\n
Heel koud<\/p>\n
Op acht december 2006 deden Ahmed en Abdelhadi mee aan de Sudan Freedom Walk, in vier dagen 188 kilometer lopen van Brus\u00adsel naar Den Haag. De mars eindigde bij de Twee\u00adde Kamer. Daar werd een mini-vluchtelingenkamp opgebouwd om het Neder\u00adland\u00adse volk \u2018voor een paar uur\u2019 te laten zien onder welke omstandigheden miljoenen Soedanezen moeten leven. De mars was mede georganiseerd naar voorbeeld van een soortgelijke actie in de Verenigde Staten. Daar wandelden activisten van New York naar Washington, onder grote belangstelling van de media. Dat succes werd in Europa niet herhaald.<\/p>\n
\u2018In de steden die we aandeden, waren er wakes met kaarsen,\u2019 zegt Abdelhadi.<\/p>\n
\u2018Soms liepen er mensen met ons mee en konden we uitleggen wat er in Darfur aan de hand is,\u2019 voegt Ahmed toe.<\/p>\n
Abdelhadi: \u2018Het was heel koud.\u2019<\/p>\n
Ahmed: \u2018We begonnen met vijftien en eindigden met tien mensen.\u2019<\/p>\n
Dat er nu in Nederland een landelijke actie komt voor Darfur vinden ze \u2018geweldig\u2019. Ab\u00addel\u00adhadi mag op de grote avond, 9 november, zelfs voor de eerste keer op televisie zijn verhaal vertellen. Maar of alle aandacht \u2013 hoe goed bedoeld ook \u2013 echt iets zal veranderen voor familieleden die onder erbarmelijke omstandigheden in de kampen leven? Ze trekken zorgelijke gezichten. \u2018In Zuid-Soedan zitten mensen al een generatie lang in kampen. We zijn bang dat in Darfur hetzelfde gebeurt,\u2019 zegt Abdulhadi. \u2018Mijn familie gaat voorlopig niet terug naar het dorp. Veel te gevaarlijk,\u2019 zegt Ahmed. \u2018In de leegstaande dorpen worden nu \u201cArabische\u201d stammen gehuisvest, die soms zelfs uit buurland Tsjaad komen. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om terug te gaan. De buitenwereld moet echt haar tanden laten zien.\u2019<\/p>\n
Tot slot willen de vier academici een oproep doen aan de Nederlandse overheid. \u2018Steun projecten waardoor jonge Darfuri opleidingen kunnen volgen,\u2019 zegt Abdulhadi. \u2018Het leger vernietigt systematisch alle intellectuele infrastructuur en alle scholen. Ze willen de Darfuri\u2019s dom houden. Er is nu al een enorme achterstand bij scholieren en studenten. Die jongens en meisjes hebben geen toekomst. De kans bestaat dat ze radicaliseren, rebel worden. Laat ze studeren, nodig ze uit naar buitenlandse universiteiten, geef ze een kans iets van hun leven te maken.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In Nederland wonen ongeveer honderd Darfuri. Enkele tientallen hebben zich aangesloten bij de stichting Darfur Call, die zich inzet voor vrede en mensenrechten in de Soedanese provincie. Veel succes hebben ze tot nu toe niet. \u2018We dromen van een demonstratie met vijftigduizend mensen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[193,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Harm Ede Botje","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112895"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=112895"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112895\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Harm Ede Botje","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=112895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=112895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=112895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}