Anekdotes<\/p>\n
Gerard Reve<\/p>\n
In 1994 laat Gerard Reve een sterke indruk achter op Crossing Border. Of eigenlijk, zijn levenspartner Joop Schafthuizen. Als die de Duitse schrijver Andreas Sinakowski in het oog krijgt, stormt hij op hem af, slaat hem met een vuistslag tegen de grond en gaat op zijn hoofd staan. Had Sinakowski maar niet zo\u2019n flirterige briefwisseling met zijn Gerard moeten onderhouden.<\/p>\n
Vier jaar later doet Reve zelf van zich spreken. Met 2400 \u2018lieve jongens en meisjes\u2019 in de zaal houdt hij de grootste literaire voordracht ooit in Nederland gehouden. \u2018Als het niet tragisch is, is het niet de moeite waard,\u2019 drukt de dan vierenzeventigjarige Reve zijn toehoorders op het hart. Een beetje tragisch is zijn optreden wel, de eerste tekenen van aftakeling zijn zichtbaar. Zijn stem is breekbaar, z\u2019n stiltes zijn lang. Desondanks, of juist daardoor, is de voordracht \u2018de moeite waard\u2019. Zijn po\u00ebzie krijgt het massaal toegestroomde publiek muisstil, zijn ironische terzijdes laten het bulderen in Den Haag. De Grote Volksschrijver sluit het optreden in stijl af. Met een royaal gebaar zegent hij de zaal.<\/p>\n
Max Cavalera<\/p>\n
Max Cavalera staat niet bekend om zijn fijnbesnaardheid. Wel om loodzwaar metaal, een stem als een stoomwals en liedteksten als: \u2018The pest in the eyes of death follows us, through the dirty streets of blood.\u2019 Dus als de voorman van de Braziliaanse trashband Sepultura in 2002 naar Crossing Border komt om voor te lezen uit eigen werk, houdt iedereen zijn hart vast. Op de avond zelf is de kleine zaal van de Melkweg afgeladen met metalheads. Als Cavalera, voorzien van tribal-tatoeages, geblondeerde dreadlocks en een imposante sik, het podium betreedt, stijgt een dierlijk gebrul op. De Braziliaan haalt een velletje papier te voorschijn en vangt aan met de eerste zinnen. Hortend en stotend komen ze uit zijn mond. Na een paar minuten: tranen. Cavalera verontschuldigt zich, iets met een vriendin die net is overleden, en gaat verder. Maar binnen een paar minuten staat hij als een klein kind te grienen. Zijn vrouw rent het podium op en begint hem te troosten. Al snel besluit ze dat het voor Max beter is dat hij naar huis gaat. In stomme verbazing blijft de Melkweg achter.<\/p>\n
Norman Mailer<\/p>\n
In 2001 staan veel Amerikaanse artiesten geprogrammeerd: Douglas Coupland, David Leavitt, David Byrne, Michael Franti en de McSweeney\u2019s Posse. Publiekstrekker is de achtenzeventigjarige schrijver, journalist en tweevoudig Pulitzerprijswinnaar Norman Mailer. Dus als op 11 september van dat jaar twee vliegtuigen het World Trade Centre doorboren, slaat bij de organisatie de paniek toe. Onmiddellijk wordt aan alle Amerikanen een e-mail gestuurd: leef je nog? Kom je nog? Veel artiesten maken terugtrekkende bewegingen. Zo niet Mailer. Die antwoordt: \u2018Ik heb in de Pacific gevochten, en laat me door niets of niemand tegenhouden. Ik kom.\u2019 De organisatie verstuurt nogmaals een e-mail, dit keer afgesloten door Mailers reactie. Het werkt. Op \u00e9\u00e9n Amerikaan na, komt iedereen opdagen.<\/p>\n
Andy Cairnes<\/p>\n
In 1999 geeft de Ierse noiserockband Therapy? een weergaloos optreden in de Haagse Grote Kerk. Zanger Andy Cairnes sluit het concert op The Who-achtige wijze af door zijn gitaar aan diggelen te slaan. Als Cairnes ziet dat een fan een brokstuk van het podium grist, maakt hij een ruimhartig gebaar: de fan mag ook de rest van zijn compleet vernielde instrument mee naar huis nemen. Therapy? verlaat het podium. Maar in de kleedkamer beseft Cairnes dat hij iets belangrijks is vergeten. Met ontbloot bovenlichaam en gutsend van het zweet haast hij zich naar buiten, waar het publiek zich inmiddels heeft verzameld op het Spui. Cairnes rust niet voor hij de fan weer heeft gevonden. Na minutenlang in het rond te hebben gerend, ziet hij hem eindelijk staan. \u2018Pak aan,\u2019 zegt hij. En overhandigt de jongen zijn gitaarkoffer.<\/p>\n
Ronald Giphart<\/p>\n
Een editie van Crossing Border in Enschede, dat vraagt bijna om problemen. Als Ronald Giphart er in 1996 een verhaal voorleest waarin de kutten en lullen de boventoon voeren, staat plotseling iemand op van zijn stoel. \u2018Hall\u00f3, men\u00e9\u00e9r,\u2019 roept een man, die later de lokale drogist blijkt te zijn. \u2018Wat u in uw mond neemt, durf ik niet eens in mijn handen te nemen. Het is een schande!\u2019 Giphart aarzelt geen moment en roept terug: \u2018Rot op, ouwe zak!\u2019<\/p>\n
Ook de Canadese rapper Caine heeft het niet makkelijk in Enschede. Halverwege zijn concert verlaat opeens driekwart van het publiek de zaal. Caine stormt het podium af. \u2018Dit is natuurlijk omdat ik zwart ben!\u2019 zegt hij snikkend in zijn kleedkamer. Weet zo\u2019n rapper veel dat elk moment de laatste bussen naar Usselo, Boekelo en Bentelo kunnen vertrekken.<\/p>\n
Lou Reed<\/p>\n
Soms is het leven van een popster vreselijk. In 2003 komt Lou Reed naar Crossing Border om voor te dragen uit zijn boek The Raven. Als hij de middag voor zijn optreden de Koninklijke Schouwburg in Den Haag inspecteert, deugt er weinig. Moet hij in d\u00e1t zaaltje optreden? Dat is niks. Moet hij op d\u00e1t podium staan? Veel te eng. Maar goed, zegt Reed, het moet maar. En dan wil hij met zijn vrouw Laurie Anderson de stad in. Die heeft namelijk een badpak nodig, voor het zwembad in het hotel. Het echtpaar loopt binnen bij reiswinkel Carl Denig. Maar wie schetst hun verbazing? De winkel verkoopt in de winter alleen wintersportkleding. Dan maar naar de Bijenkorf voor een badpak. Nee, toch maar niet, veel te veel mensen. Een taxi van Crossing Border brengt het koppel naar Scheveningen, daar is altijd wel zwemkleding te koop. Maar eenmaal aangekomen, besluiten Reed en Anderson: weet je wat, laat dat badpak maar zitten. Later die avond merkt Reed dat de zeepdispenser in zijn kleedkamer leeg is. En dat om twaalf uur \u2019s nachts nergens meer een Indonesisch restaurant te vinden is waar hij met al zijn vrienden kan eten. Een perfect day? Vandaag even niet. Dat zijn optreden best aardig ging, en dat van zijn vrouw zelfs fantastisch, doet daar helemaal niets aan af.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Elke editie van Crossing Border levert wel een goed verhaal op. Een greep uit de verzameling anekdotes van het festival.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Robert van de Griend","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112391"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=112391"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112391\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Robert van de Griend","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=112391"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=112391"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=112391"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}