
 {"id":112021,"date":"2007-11-24T00:00:00","date_gmt":"2007-11-23T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/herboren-helden\/"},"modified":"2007-11-24T00:00:00","modified_gmt":"2007-11-23T22:00:00","slug":"herboren-helden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/herboren-helden\/","title":{"rendered":"Herboren helden"},"content":{"rendered":"<p>Zou na een langdurig ziekbed het heldendicht weer herstellende zijn? De Ilias, het Gilgamesj-epos, Karel ende Elegast als voorbeelden voor de hedendaagse dichter? En dat dan nadat Cervantes het genre in de zestiende eeuw al doeltreffend afgeschoten leek te hebben met zijn Don Quichote, waarna het in gewijzigde vorm toch her en der weer de kop opstak (Miltons Paradise lost bijvoorbeeld) om in de negentiende eeuw schijnbaar definitief door de roman te worden weggevaagd.<\/p>\n<p>Ach, ook de moderne tijd kent nog wel wat epische gedichten en het zijn de minste niet die zich eraan waagden, Ezra Pound natuurlijk, T.S. Eliot, Les Murray. Een echte renaissance leek er desondanks niet in te zitten. Toch willen de samenstellers van het jongste nummer van De Gids met een thema-aflevering over epische po\u00ebzie ons anders doen geloven. Volgens Fabian Stolk zou het epische gedicht, met bij ons Gorters Mei en Nijhoffs Awater als kredietwaardige pleitbezorgers, zelfs de ruggengraat van de Nederlandse dichtkunst van de laatste anderhalve eeuw vormen. Dat lijkt me eerlijk gezegd hetzelfde als beweren dat de ?core-business van Nederland de mijnbouw of de vrouwenhandel is: de kokervisie van een ijveraar. Neemt niet weg dat recentelijk her en der kleine oplevinkjes vielen vast te stellen: Huub Beurskens die een paar jaar geleden met Charme het lange gedicht een injectie gaf, en ook Pieter Boskma met De aardse komedie, Ren\u00e9 Huijgen met Steven! en Joost Zwagerman met Roeshoofd hemelt haalden het oude genre uit de mottenballen.<\/p>\n<p>Dat lijken me sterkere getuigen dan Lonely Planet van Onno Kosters en De Paladijnen van Han van der Vegt, de twee kakelverse epen die de herleving in De Gids luister moeten bijzetten. Kosters allenige planeet ontkomt van meet af aan (\u2018Vertel mij nu, Tom, wat je las in De Pers\u2019) niet goed aan de indruk een moderne pastiche op het oude genre te willen zijn, met een Tomtom, een iPod en \u2018kwikvlugge Nikes\u2019 op het menu.<\/p>\n<p>Van der Vegts werkstuk is een slopende evocatie in heuse hexameters van het technologisch universum en de onvermijdelijke klimaat-?verandering, opgehangen aan de belevenissen van een zekere Rezamin. Maar of dit het soort engagement is waar liefhebbers van bijdetijdse epiek op zitten te wachten vraag ik me af: \u2018Voel de bewegingen van onze vrijheid wiel en chassis door \/ tot in de krop ons oprispen: dit is de maat van de aarde, \/ hots op haar golvingen mee, slik de kots weg die zij laat bruisen.\u2019<\/p>\n<p>Echte epische po\u00ebzie is een collectieve aan-?gelegenheid met een objectieve, want zogenaamd meer door de muze dan door de dichter zelf ge\u00efnspireerde toon. Die oude vertelkunst, waarin voor een grote menigte geschiedenis, sagen of heldendaden werden bezongen, zou ook in een nieuw jasje gestoken toch minsten iets in de trant van \u2018het grote verhaal\u2019 moeten hebben te vertellen.<\/p>\n<p>En daar lijkt het toch nauwelijks de tijd meer naar, in deze wereld die het al zolang zonder vlekkeloze helden en heldendom moet zien te rooien.<\/p>\n<p>De Gids, november 2007, \u2018Epische po\u00ebzie\u2019, \u20ac 7,75<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zou na een langdurig ziekbed het heldendicht weer herstellende zijn? De Ilias, het Gilgamesj-epos, Karel ende Elegast als voorbeelden voor de hedendaagse dichter? En dat dan nadat Cervantes het genre in de zestiende eeuw al doeltreffend afgeschoten leek te hebben met zijn Don Quichote, waarna het in gewijzigde vorm toch her en der weer de [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-112021","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Rob Schouten","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112021","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=112021"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/112021\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Rob Schouten","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=112021"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=112021"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}