Interview Annet Malherbe<\/p>\n
\u2018Even een slok thee.\u2019 Annet Malherbe, net terug van een uitputtend bezoek aan een verhuurder van horecabenodigdheden buiten de stad, krult zich op in de keukenstoel.<\/p>\n
Haar gemoedstoestand? \u2018Opgewonden. Tikje gespannen. Over een paar dagen word ik vijftig en die verjaardag is nogal een productie. Ik kook hier voor tachtig mensen. In de tuin komt een tent, met warmtekanon, zodat iedereen lekker kan zitten. Voor de rest ben ik heel ontspannen.<\/p>\n
Na drie seizoenen had de actrice besloten niet verder te gaan met Gooische Vrouwen. Niet dat ze ontevreden was over de serie, integendeel. \u2018We zijn steeds beter geworden. Zowel de scenarioschrijvers als de spelers. We zijn lekker in die rollen gaan zitten, hebben vrijheid genomen en gekregen. Maar het is nu eenmaal zo: ik doe nooit iets heel erg lang. De rol van Willemijn Lodewijkx heb ik met plezier gedaan. Op een moment is mijn adem op. Ga ik me vervelen. Ik wil mezelf steeds vernieuwen, nieuwe dingen doen.\u2019<\/p>\n
De opnames van Gooische vrouwen eindigden eerder dan gepland. De plotse dood van Roef Ragas, man van actrice Susan Visser, een van de hoofdrolspeelsters, deed producent Endemol besluiten de laatste aflevering niet te maken. Malherbe, nu ruim een maand vrij, is \u2018her en der aan het praten\u2019 over toneelwerk. Met quasikokette blik: \u2018Maar ik ben natuurlijk kieskeurig. Zeg veel nee. Dat heb ik altijd gedaan. Ik kan het me ook permitteren, want ik heb Alex (van Warmerdam, theatermaker, filmer, schrijver en vormgever, haar man \u2013 IH) die kan bijspringen. Ik werd gevraagd voor een stuk, maar mijn rol moest nog wel bedacht worden. Daar geloof ik niet meer in. Daar kon ik kordaat over zijn. In Wuivend graan van Wim T. Schippers kon ik de rol van Olga Zuiderhoek overnemen. Ik moest w\u00e9l in \u00e9\u00e9n dag beslissen. Dat was me te snel. Dat is het voordeel van je jaren, dat je iets sneller denkt: ok\u00e9. Of: nee. Ik stap niet meer als een blind paard in een voorstelling van we zien wel waar het schip strandt. Ik wil dingen doen die ik wil laten zien.\u2019<\/p>\n
Zoals?<\/p>\n
Ze weifelt. \u2018Ik ben in principe voor alles te porren. Het hangt heel erg op mensen. Met vier, vijf leuke acteurs op toneel staan, is me al heel veel waard. Het laatste wat ik op toneel gedaan heb, was vorig jaar: Die Ent\u00adf\u00fch\u00adrung, naar Mo\u00adzart, met Ramsey Nasr, in Ant\u00adwer\u00adpen. Wij speelden en operazangers zongen. Een groots, prestigieus project met een soort double cast. Dat wat mij betreft mislukt is, maar ik heb acht weken in Ant\u00adwer\u00adpen gezeten. Dat vond ik heerlijk. In mijn eentje op een flatje. Mijn gedoetje, een fiets. Het was leuk met die Belgische acteurs. Jan De\u00adcleir, Els Dottermans, een paar jonge spelers. Ik heb ontzettend veel plezier gehad, als een onbezorgde vrijgezel geleefd. We repeteerden heel hard, na afloop ging ik even liggen, wat ik thuis nooit doe. \u2019s Avonds was ik meestal uit. Met mensen, bij mensen. In de weekends ging ik naar huis, dat was ook lekker. En zondagavond laat, maandagochtend heel vroeg kwam ik terug. Het was zomer en altijd mooi weer. Zon en terrassen als ik vrij was. Wat wil je nog meer? De voorstelling zelf vond ik niet heel bijzonder. Maar w\u00e9l een ervaring, ook met die echte operazangers. Wat een prima donna\u2019s! Daar kunnen wij als acteurs nog wat van leren, met onze bescheidenheid. Het was een leuke groep mensen, dus doe je het. We vonden steun bij elkaar. De repetitieperiode was tamelijk problematisch. Ik zei het toen al: je zult zien dat we een geweldige pers krijgen \u2013 en dat was ook zo. Terwijl ik werkelijk geen idee had wat ik stond te doen.\u2019<\/p>\n
Heb je na \u2018Gooische vrouwen\u2019 niet zin in iets zwaars, treurigs?<\/p>\n
\u2018Nee. Vind ik \u00f3\u00f3k goed. Een Nor\u00e8n? Graag. Of een Griek. Het is met mij niet: ik wil Elektra spelen en ga een regisseur zoeken. Nee, ik wacht wel af. Tot nu toe overkomen dingen mij. Ik heb geen plan. Mijn ambitie is te blijven spelen. Mijn hart ligt bij toneel. Daar ben ik geboren, uit het ei gekropen. De afwisseling met film en televisie vind ik leuk, maar als ik moest kiezen: toneel.\u2019<\/p>\n
Toen ze (ver voor de lancering van televisiezender Talpa) benaderd werd voor de rol van de kakkerige Willemijn Lodewijkx in de \u2018Ne\u00adder\u00adlandse kwaliteitsserie\u2019 wist ze meteen: dit wordt een hit. \u2018Nog voor er \u00e9\u00e9n script geschreven was. In de synopsis stond Willemijn voor de klassieke, traditionele vrouw. In Het Gooi. Gezellig. Met de kinderen. Als ik dat alleen al lees, begint er bij mij van alles te pompen en te kloppen. Ik denk meteen: Ok\u00e9. Gezellig. Maar\u2026 wel doodongelukkig. Als we aan het werk waren en ik mezelf als Willemijn bekeek, zei ik vaak: wat zou mijn moeder blij zijn geweest. Om hoe ik eruitzag, met die kleren, dat diadeem. Ik kom daar vandaan. Niet zozeer oud geld of zo\u2019n milieu, meer gegoede middenklasse. Mijn ouders schurkten daar ook wel tegenaan. Maar mijn moeder was geen Willemijn, en ik ben het ook niet. Mijn eerste vriendje was typisch zo\u2019n rots in de branding. Als ik niks had gedaan, was hij nu n\u00f3g mijn man geweest. Toen ik het met hem uitmaakte, zei hij: maar wat w\u00edl je dan? Een auto? Een ijskast? Een afwasmachine? Hij dacht echt: ik zorg toch voor de spullen, dat er middelen zijn? Straks gaan we kinderen krijgen en ga jij ook met ze naar de hockey\u2026 Zo.\u2019 Hoofdschuddend schenkt ze thee bij.<\/p>\n
\u2018Jaaa, zo gaat het met een Willemijn, als je drie kinderen krijgt en je man heeft een goede baan. Die is van \u2019s ochtends zeven tot acht uur \u2019s avonds weg, en dan doe je dat blijkbaar. Soms kijk ik naar die vrouw en denk: wat een heerlijk, simpel leven. Je gaat gewoon met de hondjes naar de hei, hoeft je nooit zorgen te maken of er genoeg op de bankrekening staat en binnen de kettingen die je om je heen hebt, kun je best functioneren. Als niemand er maar last van heeft.\u2019 Ze lacht erbij, maar de ondertoon is ernstig. \u2018Ik geloof erg in traditie. Dat dingen worden doorgegeven. En af en toe zijn er mensen die de traditie doorbreken. Zoals ik.\u2019<\/p>\n
Malherbe groeide op in Zwijndrecht, als jongste van drie kinderen. Een nakomertje. \u2018Mijn moeder was veertig toen ze mij kreeg. Ik was, zo lang ik thuis woonde, geen moeilijk kind. Op mijn achttiende ben ik de deur uitgegaan, mede door toedoen van mijn moeder die zei: moet je niet eens weg? Ze kwam uit voormalig Nederlands-Indi\u00eb, haar ouders hadden een gemengd huwelijk. Vader was apotheker en blank, moeder Indonesisch. Tot haar veertiende heeft ze daar gewoond. Toen het tijd werd voor de middelbare school is ze z\u00f3 uit het paradijs geplukt en in Den Haag op een kostschool neergezet: een Europese opleiding was een must. Wat mijn moeder hier vervolgens heeft gedaan, is aanpassen. Wat indo\u2019s heel goed kunnen. Slikken tot je erbij neervalt. Niet opvallen. Als puber, en later ook, zei ik: je bent een indo. Geef dat nou eens toe. Wees er trots op. Ik vind het ook leuk dat ik niet puur Hollands ben. Maar jij wilt Hollands zijn. Je ziet er niet uit als een Indonesisch iemand, je bent w\u00e9l exotisch. Veel later, toen ze dood was, heb ik gezien wat voor vrouw zij was. Dat ze echt was zoals ze was. Ik kon het me niet voorstellen. Altijd de dingen positief zien. Altijd terugstuiteren.\u2019<\/p>\n
\u2018Eigenlijk,\u2019 zegt ze, \u2018was mijn moeder gewoon een wilde vrouw. Ook conventioneel, natuurlijk. Ze danste. Heeft zelfs twee seizoenen bij de Haagsche Comedie gedanst in een voorstelling. Indiaas, wat anders is dan Indonesisch: heel wild. Met belletjes en dingetjes. Als ze nu had geleefd, had ze een ander leven geleid. Mijn vader, ook een gevangene van zijn tijd, was misschien wel acteur geworden. Hij was grillig. Werkte als makelaar in thee, kon op \u00e9\u00e9n dag wel drie keer van baan veranderen en weer opzeggen.\u2019<\/p>\n
Vrolijk: \u2018Hij was een familieavondacteur. Samen met zijn broer deed hij dan acts, niet altijd even leuk. In de archeologie van onze familie uiteindelijk wel leuk. Alex was meteen onder de indruk van hem. Toen hij voor het eerst bij ons thuis kwam, heeft mijn vader een enorme show voor hem opgevoerd. Ik (slaat de handen voor de ogen) moet dit gewoon uitzitten, dacht ik. Mijn vader ging even weg. Ineens zaten we in het donker. Had hij de stoppen losgedraaid. En daar kwam hij, zaklantaarn onder zijn kin, in zijn Burberry, hoed op, en sprak mijn vriend olijk-streng en in het Engels toe, anglofiel tot in zijn snor. Bij Alex kon hij niet meer stuk.\u2019<\/p>\n
\u2018Mijn vader is al lang dood, mijn moeder is zes jaar geleden overleden. Ze ging naar de dokter en twee\u00ebnhalve week later was ze dood. Terminale darmkanker. Dat was haar manier van leven en doodgaan. Ik heb het altijd heel normaal gevonden dat ik vervelend tegen haar was. Ge\u00efrriteerd, ongeduldig. Tot aan haar vierentachtigste toe. Waarom, in godsnaam? Het is gebeurd. Ik kan het niet meer goedmaken. Kennelijk kun je ouders straffeloos kwetsen, slaan en prikken alsof het allemaal normaal is. En mijn moeder heeft het allemaal geslikt. Alles.<\/p>\n
Ooit heeft ze gezegd: \u201cHet klopt niet met ons. Moeten we niet eens een weekend in een hotel\u2026\u201d Getver! Met mijn moeder in een hotel! Ze zag wel dat ik van haar wegspoelde, en wilde praten. No way dat ik dat wilde. Ik durfde dat helemaal niet aan. Met veel bravoure, heel vervelend, wees ik dat af. We hebben steeds elkaars boot gemist, zeg maar. Het ging meer en meer een eigen leven leiden. Ik koesterde dat ook. (Ze zucht.) Ik vind mijn moeder nu een bijzonderder mens dan toen ze nog leefde. Als kind kun je niet, ook als groot oud kind niet, ik tenminste niet, zien dat je moeder ook een mens is. Iemand die dingen denkt, leeft. Ze had toch een heel leven gehad. Met mijn vader, drie ingewikkelde kinderen. Ik denk dat ze een leuke moeder was, maar helaas: ze heeft van mij nooit de credits gekregen. Daar heb ik heel erg mee gezeten, maar ik heb het inmiddels wel verwerkt. Ik denk dat het terug te voeren is op het feit dat een aantal afslagen, naar een soort volwassenheid, niet genomen is. Dat kinderachtige kwam toch voornamelijk bij mij vandaan. Als mijn ouders hier waren, ging ik ook zo enorm overdrijven met eten. Uitsloverig. Te veel. Te druk. En maar doorgaan: \u201cJawel! Ik w\u00edl dat jullie dit eten.\u201d Ik wilde ze smoren in eten. Waren ze weg, had ik steevast enorme pijn in mijn nek. En hoopte ze de komende jaren niet te zien. Ik deed het niet verkeerd, dat zeiden ze ook niet, maar er is iets misgegaan in de afkoppeling tussen ons. Het leek wel een verlate, zeer langdurige puberteit.\u2019<\/p>\n
Samen met Alex van Warmerdam heeft ze twee zonen: een van 23, een van 18.<\/p>\n
Ben je blij dat je zelf geen dochters hebt?<\/p>\n
\u2018Ja, ik ben, denk ik, een jongensmoeder. Het clich\u00e9 dat zonen hun vader moeten killen, is waar. Een moeder hoeft niet gekilled. Je bent maar een moeder. Een moeder doet er niet zo heel erg toe, als ze het goed doet. Ze maakt de gehaktballen, zorgt voor je sokken, daar kun je uithuilen als het uit is met je vriendin en that\u2019s it. Daar komt het in grote lijnen op neer. Als dat je niet bevalt en je denkt: hoezo? Ik ben toch geen doorgeefluik? Dat ben je wel. Op het moment dat je daar tevreden mee kunt zijn, gaat het ook een stuk beter. Ze hoeven in ieder geval niet mij af te maken en weer op te bouwen. Hun vader wel. Dat moet gewoon gebeuren. Is ook gebeurd, is nog steeds gaande. Het is heel zwaar voor een vader. Maar daar komt hij wel doorheen. Mij nemen ze for granted. Ik ben er gewoon, en doe mijn best om een niet-teleurgestelde moeder te zijn. Het is inherent aan het ouderschap.<\/p>\n
Dat heb ik pas ontdekt toen mijn moeder dood ging. Toen was ik ineens geen kind meer. Zolang je een moeder hebt, ben je kind van iemand. Dat is sterker met een moeder dan met een vader, geloof ik. Ik zag ineens hoe overdreven kritisch en negatief ik tegen haar was. En zie dat ik op haar lijk. Dat zei ze altijd, en het was het laatste wat ik wilde horen, maar het is gewoon zo. Ik kan mezelf ook oppakken en opladen \u2013 al ben ik ook een tijd depressief geweest. Het harmoniemodel staat bij mij voorop. Ik heb wel veel ruzie, met mijn kinderen en mijn man, maar vind het ook fijn als het allemaal is opgelost.<\/p>\n
We zijn alle vier zeer licht ontvlambaar en kunnen niet echt als volwassen mensen met elkaar omgaan. Het is hier vaak een soort Ve\u00adsu\u00advi\u00adus, maar de uitbarstingen zijn ook zo weer voorbij. Alex en ik zitten nooit op \u00e9\u00e9n lijn. De jongens maken daar op gezette tijden dankbaar gebruik van. Ze worden groot, het gaat goed en ze hebben gevoel voor humor. Ze houden van de goede dingen van het leven. Wat moet ik ze verder bijbrengen? Ze hebben hun school niet afgemaakt. Alex en ik ook niet. Alex heeft wel de Rietveld Academie en ik de toneelschool. Het zijn domweg geen reguliere studenten. Daar kijk ik weleens jaloers naar bij andere ouders. Het lijkt me heel rustig. Een geruststellende gedachte dat je kind voor zichzelf kan zorgen. Ik denk wel dat de mijne het kunnen, maar ze laten het nog niet zien. Op hun leeftijd woonde ik al op kamers!\u2019<\/p>\n
Jongste zoon Houk stapt binnen, met zijn vriendinnetje. Moeder is benieuwd wat het tweetal in het lekkere zaakje op de hoek heeft ontbeten. Mmmmm, klinkt ze goedkeurend. En vraagt belangstellend wat ze nu gaan doen. Dvd\u2019tje kijken. \u2018Veel plezier!\u2019<\/p>\n
Als ze weg zijn: \u2018Ze wonen boven. Samen. Houk werkt en is muzikant. Speelt basgitaar. Mees, de oudste, drumt en heeft er ook een baan bij. Ze zitten ook samen in een band. Houk wil naar het conservatorium, maar heeft geen opleiding. Dus hij moet iets doen waardoor hij er wel op kan. Kunst\u00adop\u00adlei\u00addin\u00adgen vragen havo, maar als je heel goed bent, willen ze die eis bij hoge uitzondering laten vallen. Dan moet je wel extra je best doen. Ik heb mijn handen van hem afgetrokken, in financi\u00eble zin, en dat geeft een rustig gevoel. Hij mag hier wonen en eten en dat is het. De oudste woont ook lekker thuis. Op zolder. Hij kan geen eigen huis betalen en ik ook niet. Ik ben zeker een jaar niet boven geweest. Dan word ik acuut depressief, zo\u2019n ongelooflijke bende is het. Ik heb me voorgenomen mezelf dat niet aan te doen en daar gewoon niet te komen. Ik merk het wel als ze vertrokken zijn. Dan ga ik wel met een ontsmettingsteam naar binnen. Ze maken hier beneden evenzogoed een teringzooi, hoor. Maar goed, dat hoort er kennelijk bij. Kinderen blijven lang thuis wonen als je een redelijk huis hebt. Waar moeten ze naartoe? Er is niets betaalbaars te krijgen.\u2019<\/p>\n
Zie je ertegenop hen uit te zwaaien, ooit?<\/p>\n
\u2018Ja en nee. Het moet gewoon. Nu denk ik: het gaat wel goed zo. We hebben natuurlijk de nodige ruzies en ergernissen over en weer, maar wij zijn niet de enigen die zo tegen onze kinderen schreeuwen en omgekeerd. Iedereen wordt gek van elkaar. Met name Am\u00adster\u00addam\u00adse kinderen zijn behoorlijk gebekt. Maar ik ben toch blij. Ze wonen thuis, zijn niet aan de drugs, het gebeurt allemaal hier. Dit is de hangplek. Ze worden volwassen en hebben absoluut recht op een eigen leven. Ik hoef niet alles meer te weten. Ik wil het w\u00e9l graag. Het liefst wil ik natuurlijk in hun hoofd leven. Maar ik heb me erbij neergelegd dat dat niet kan.\u2019<\/p>\n
Over een week ben je vijftig.<\/p>\n
Armen over elkaar, monter: \u2018Ik heb het altijd leuk gevonden om ouder te worden. Elk jaar. Ik was overal heel lang de jongste. Inmiddels allang niet meer, maar nu besef ik ineens: ik ben over de helft van mijn leven. Ik ben niet de hele dag bezig met de dood, maar ontkom niet aan het gevoel dat ik een aantal dingen niet meer ga doen nu ik vijftig ben. Dat is bizar. Zoals: geen kinderen meer krijgen. Hoef ik ook niet, anders had ik het wel gedaan, maar toch. Voorgoed voorbij. Ik ga, waarschijnlijk, nooit meer een gigantische verbouwing doen. Dat heb ik een paar keer gedaan. Ik wil het niet, maar ik ga het ook niet meer doen. Het is ook niet echt een angst, maar wel een duidelijk aanwezig weten dat ik freelancer ben, geen geld heb, en dus zal moeten blijven werken, net als de jazzmuzikanten die op hun tachtigste nog staan te blazen. Bijkomende prettigheid van ouder worden vind ik wel, nu de kinderen zelfstandiger zijn, het \u2018broeden\u2019, denken, in je eigen tempo met dingen bezig kunnen zijn. Jarenlang kon ik geen gedachte uitdenken. Ik kon nooit een uur over iets denken. Dan was er een kind dat thuiskwam, een man die tegen je aanlulde. Je leven was \u2018jong\u2019, vol met sociale dingen, werk, publiciteit, nooit eens gewoon niks. Wat ik heel fijn vind en wat in Griekenland, Itali\u00eb en Spanje wel gebeurt, is dat voor je huis zitten en een gedachte uitdenken. Het gaat me niet om filosofische of grote gedachten, maar je m\u00f3\u00e9t denken. Mijmeren. Het is lekker om eens te smeulen. Dat gaat nu een stuk beter.\u2019<\/p>\n
Een beetje zondagskind vindt ze zichzelf wel. Ze kiest haar eigen werk. Publiek en critici zien haar graag. Collega\u2019s roemen haar veelzijdigheid, haar komisch \u00e9n dramatisch talent, het jaloersmakende gemak waarmee ze zich een tekst eigen maakt. \u2018Daar ben ik me ook heel erg van bewust,\u2019 zegt ze eerlijk. \u2018En ik tel mijn zegeningen. Maar in mijn achterhoofd zoemt toch de onzekerheid. Want ik moet wel iets doen. Ik kan wel wat bedenken: ik zou heel graag muziektheater willen doen, bijvoorbeeld. Maar in wat voor vorm en met wie? Voor musical ben ik al gevraagd, daar heb ik ook nee op gezegd, want ik vind musical stom. Orkater (muziektheatergezelschap van de Gebroeders Van Warmerdam \u2013 IH): ja, dat zou mooi zijn. Maar Alex is nu een nieuwe film aan het maken. Aan het schrijven. Ik doe daar wel weer de casting voor en ben er verder ook zeer bij betrokken.\u2019<\/p>\n
Alex was zeker ontzettend knap toen je hem leerde kennen?<\/p>\n
\u2018Dat vond ik helemaal niet! Ik vond er eigenlijk niets aan. Hij heeft me gewoon veroverd. Eerlijk gezegd: ik was beducht. Alex was een van de grote jongens van Hauser Orkater. Die hadden het gemaakt, waren heel populair met hun muziektheater, in binnen- en buitenland. Er hingen altijd bossen groupies omheen. Ik wilde niet zo\u2019n vrouw zijn die om een groep mannen heen hangt. Daar waren er al genoeg van. Ik was niet h\u00e9\u00e9l standvastig, hoor, maar d\u00e1t wilde ik niet. Alex zei me niet zoveel. Hij heeft heel erg zijn best gedaan. Met name geschreven \u2013 dat kan hij goed. Ik ben gezwicht voor zijn brief. E\u00e9n brief heeft hij me gestuurd toen hij op tournee was. Toen ik die las (ze gaat rechtop zitten, doet alsof ze geconcentreerd leest) voelde ik: wacht even. Wat gebeurt hier? (Leunt weer, opgewekt, achterover.) Ik ben verliefd geworden op die brief. Die was z\u00f3 goed dat ik nu nog aan hem vastzit!\u2019<\/p>\n
\u2018Ik was twee\u00ebntwintig, hij vijf jaar ouder,\u2019 klinkt ze ernstig. \u2018We zijn samen groot geworden. Het wordt een steeds grotere schat. Vroeger deed ik heel nuffig: we zullen wel zien hoe lang we bij elkaar blijven. Nu denk ik: jongens! Zoals ik kan genieten van acht weken in Antwerpen zijn, op mijn vrijgezellenflatje, is omdat ik weet dat hij hier is, en ik uiteindelijk weer naar hem toe ga. Ik wil wel met iemand zijn, natuurlijk. Hij doet wat hij doet, ik het mijne en zo nu en dan komt ook dat samen. We kunnen heel goed samenwerken. Ik doe de casting voor zijn films. Ik kan met zijn ogen kijken. Soms weet ik al welke acteur het moet worden voor hij het zelf weet. Als regisseur is hij ronduit rechtstreeks. Ik kan daar wel tegen. En hij kan mij aan.\u2019<\/p>\n
Ze lacht en klinkt tevreden: \u2018Ik vind hem gewoon de leukste. Nu al zo lang. Je knippert drie keer met je ogen en het is achtentwintig jaar. Onzin natuurlijk. Niks gaat vanzelf. Alex zegt weleens: o, is er weer een alarmbel? Ja, die is er. Dan moet er iets gebeuren en dat gebeurt dan. Dan wordt er even flink geschud en voel je je weer in je voegen gaan. Het ongenoegen gaat nooit over werk. Ik kan niet wat hij kan, dat wil ik ook niet. We hebben geen machtsstrijd daarover. Ik heb nul discipline: als iets niet lukt, lukt het niet, ga ik wat anders doen. Ik bewonder zijn discipline. Ik schrijf niet, kan niet schilderen. Alex is een schepper, ik ben een uitvoerder, dus we zitten elkaar niet in de weg. Die alarmbellen gaan puur om de onderlinge relaties, tussen ons twee\u00ebn of met de kinderen.\u2019 Ze vertelt het allemaal nogal droog en staccato. Ve\u00adsu\u00advi\u00adus en Hi\u00adro\u00adshi\u00adma, zoals Malherbe haar gezinsoorlogjes noemt, zijn ver weg, dus niet aan de orde.<\/p>\n
\u2018Die achtentwintig jaar zijn niet rimpelloos verlopen, natuurlijk. Ik heb een intensief vak, je werkt met mensen en kunt zomaar ineens denken dat je verliefd bent op iemand, met alle shit en ellende en verdriet daarvan bij de ander. Dat hebben we allemaal overleefd. Dan denk ik: we hebben twee redelijk leuke kerels op de wereld gezet. Mijn liefje, wat wil je nog meer?\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De tv-serie Gooische Vrouwen zal het voortaan moeten stellen zonder Willemijn Lodewijkx: Annet Malherbe stopt ermee. Reden voor een gesprek: over haar ambities, haar moeder, haar moederschap en de toekomst: \u2018Ik ontkom niet aan het gevoel dat ik een aantal dingen niet meer ga doen nu ik vijftig ben. Dat is bizar.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111455"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=111455"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111455\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=111455"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=111455"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=111455"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}