{"id":111423,"date":"2007-12-15T13:33:00","date_gmt":"2007-12-15T11:33:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/op-weg-naar-nergens\/"},"modified":"2007-12-15T13:33:00","modified_gmt":"2007-12-15T11:33:00","slug":"op-weg-naar-nergens","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/op-weg-naar-nergens\/","title":{"rendered":"Op weg naar nergens"},"content":{"rendered":"
\n

15-12-2007<\/p>\n

Het moet tussen twee en drie uur s’nachts zijn geweest dat ik als een mol bedolven onder een grote hoop jassen aan het graven was. Beneden werd er nog vol overtuiging gedanst op het feest. Maar ik had genoeg gedronken, het was mooi geweest. Ik wou naar huis en zocht mijn jas met daarin mijn portemonnee en telefoon en fietssleutels. De zelfgemaakte kapstok van planken, die speciaal voor de avond in elkaar was gezet, was onder de grote belangstelling in elkaar gezakt. De restanten stonden tegen de muur waardoor de kamer \u00e9\u00e9n grote hoop van jassen was. Hierin lag ik, spartelend als een kind in het ballenbad op zoek naar mijn jas. <\/p>\n

Nu waren er een paar problemen. Het eerste was dat de kamer slecht verlicht was en mijn jas zwart was. Nu was dit een feest waar veel kunstenaars en ontwerpers waren, mensen die met kleur werken maar zelf vooral zwarte kleren dragen. Het tweede probleem waar ik al gravend tussen de jassen achterkwam was dat bijna iedereen zo\u2019n schippersjas met dubbele knopen droeg als ik. <\/p>\n

Na verschillende jassen uit de berg tevoorschijn te hebben gehaald die allemaal wel op mijn jas leken had ik steeds meer moeite om mijn ogen open te houden. Ik herinner mij dat het prettig was tussen de jassen, er momenten waren dat ik gewoon even bleef liggen alsof ik zelf een jas was en mijn best moest doen niet in slaap te vallen.<\/p>\n

Maar ik was als iemand die vecht tegen de slaap, kansloos. Ik sloot mijn ogen en zag mijzelf de straat uitlopen waar het feest zich bevond. Ik liep met ferme passen alsof ik op weg was ergens naartoe. Ik sloeg rechts en links af, liep diagonaal over grote pleinen, kruiste rotondes alsof er een onzichtbare lijn was die ik volgde. Ik bereikte de randen van de stad waar de huizen kleiner en de straten leger zijn. Niet veel later liep ik tussen kauwende koeien in velden van groen gras. In de verte glinsterde de snelwegen met lampjes alsof het een rivier was. Mijn passen werden steeds ruimer. Ik stapte nu met gemak over slootjes en hekken, alsof mijn benen van elastiek waren. Ik wandelde nog steeds alsof ik een echte bestemming had. Maar zelf wist ik vreemd genoeg nog steeds niet wat dat dan was. Toch bleef ik lopen. Ik passeerde andere steden, ik zag treinen voorbijkomen. Stak rivieren over, liep langs de randen van meren. Tot ik in een klein dorpje aankwam dat bestond uit \u00e9\u00e9n enkele straat met aan weerszijde kleine huizen. Daar in dat dorpje bleef ik staan. Ik keek om mij heen. Nog steeds herkende ik de gebouwen, zelfs de details kwamen me bekend voor. De scheefgezakte dakpan, de regenpijp die lekt, de cactussen achter het raam. <\/p>\n

Ik bleef midden op de weg staan en voelde de kracht uit mijn lichaam stromen. Als een dier dat geraakt is met een verdovingspijl zakte ik door mijn benen en viel op mijn zij. Ook het asfalt dat ik nu van heel dichtbij kon bestuderen had ik eerder gezien net als de lucht boven mij. Ik begreep nu waar ik de hele tijd naar op weg was. Ik wilde weg van hier, weg van alles wat ik kende maar nu was het te laat. Ik lag zonder mij te kunnen bewegen midden op straat. <\/p>\n

Beneden klinkt nog wat muziek maar niet meer zo hard als eerst. Ik kom langzaam overeind. Mijn rug doet pijn. Ik zie dat er nog maar een paar jassen op de grond liggen. Ik pak mijn eigen jas die ik nu zonder probleem kan vinden en ga naar beneden. Vanaf de gang kijk ik de grote kamer in. Er liggen nog wat mensen op de grond te roken. Ze lachen om iets. Ik draai me om en sluit de voordeur zacht achter me. Buiten maak ik mijn fiets los. Controleer of ik mijn telefoon en portemonnee nog heb. Onderweg naar huis beginnen de eerste vogels te fluiten. <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

15-12-2007 Het moet tussen twee en drie uur s’nachts zijn geweest dat ik als een mol bedolven onder een grote hoop jassen aan het graven was. Beneden werd er nog vol overtuiging gedanst op het feest. Maar ik had genoeg gedronken, het was mooi geweest. Ik wou naar huis en zocht mijn jas met daarin […]<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[367,121,2387],"tags":[2389,2459],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111423"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=111423"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111423\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=111423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=111423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=111423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}