{"id":111331,"date":"2007-12-21T13:13:00","date_gmt":"2007-12-21T11:13:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/47\/"},"modified":"2007-12-21T13:13:00","modified_gmt":"2007-12-21T11:13:00","slug":"47","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/47\/","title":{"rendered":"#47"},"content":{"rendered":"
\n

21-11-2007
Door Sander Pleij<\/p>\n

De regels voor het schrijven. Anno 2007 worden ze cursisten aangeleerd: schrijf klare taal. Liever geen bedrijvende zin met \u2018worden\u2019, maar actief taalgebruik. Showing en niet telling. Je mag niet zeggen dat het mooi weer is, maar je moet schrijven dat de zon het bladerdek penetreert en brandt op de huid van de heldin. Ook niet even schrijven dat iemand verliefd is, maar beschrijven wat er gebeurt als iemand verliefd is. Een lange zin met \u2018en toen werd hij\u2019 is uit den boze. Beleven gebeurt in de tegenwoordige tijd. Die tegenwoordige tijd van het cursistenproza is een alomtegenwoordige tijd geworden. En niet alleen in de literatuur. In welke krant staan nog reportages die in de verleden tijd zijn geschreven? Een hedendaagse reportage opent van \u2018Haarlem; op het plein staat een scholier.\u2019 Maar die scholier st\u00f3nd daar natuurlijk! In de krant staat toch geen fictie?<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

+++ PARIS REVIEW<\/b> Met die kunstvorm gaat het zo slecht nog niet: er staan bijvoorbeeld steeds mooiere verhalen in de Paris Review, het literaire tijdschrift dat zolang door de legendarische, in 2003 overleden hoofdredacteur George Plimpton werd bestierd. Het dankt zijn reputatie in Nederland vooral aan de lange interviews met belangrijke schrijvers. Het tweede deel van een nieuwe bundeling daarvan is net uit in de VS en ook in Nederland verschijnt bij De Bezige Bij een selectie, ingeleid door Joost Zwagerman.
Toch doet de huidige Paris Review meer dan teren op het succes van z\u2019n illustere oprichter. De kortgeleden aangetreden hoofdredacteur Philip Gorevitsch brengt sterke eigentijdse
po\u00ebzie en verhalen. Hij is ook niet te bescheten om, zoals in het laatste nummer, een verhaal van Stephen King af te drukken en een fotodocument over de beruchte Pablo Escobar. De soms ellenlange interviews verbleken ervan.<\/p>\n

+++ GRANTA<\/b> In de Verenigde Staten is het niet anders met de schrijfmethodes en -cursussen. In het voorwoord van The New Granta Book of the American Short Story klaagt Richard Ford, die in 1992 ook de eerste Granta anthologie samenstelde, over \u2018the cold, suffocating hands of the American writing-program industry on our faltering national literary \u201cproduct\u201d.\u2019 Hij betreurt het verdwijnen van de traditionele korte verhalen ten faveure van verhalen die hangen op een \u2018stilistisch moment\u2019. Fords voorwoord is alvast een warm pleidooi voor het korte verhaal als kunstvorm.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

+++ A PUBLIC SPACE<\/b> Wel gek overigens dat de vorige hoofdredacteur van de Paris Review, Brigid Hughes, van een nieuw bestuur al snel haar biezen moest pakken. Want Hughes, die in een vorig leven The Erotic Review bestierde, kan heel wat. Ze heeft na haar ontslag het sprankelende tijdschrift A Public Space opgezet. Daarin staan bekende en onbekende namen. In nummer 4 staat een verhaal van William T. Vollmann, dat je leest alsof je droomt: je ziet de beelden voor je maar neemt geen tijd om over ze na te denken. Po\u00ebzie en korte verhalen worden afgewisseld met heel korte verhalen die eigenlijk richting anekdotiek gaan. Maar is dat erg? Ach, Richard Ford, verdediger van het traditionele korte verhaal, vindt misschien van wel.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De regels voor het schrijven. Anno 2007 worden ze cursisten aangeleerd: schrijf klare taal. Liever geen bedrijvende zin met \u2018worden\u2019, maar actief taalgebruik. Showing en niet telling. Je mag niet zeggen dat het mooi weer is, maar je moet schrijven dat de zon het bladerdek penetreert en brandt op de huid van de heldin.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":289218,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[269],"tags":[2317,2577],"acf":[],"author_name":"Sander Pleij","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111331"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=111331"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111331\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Pleij","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/289218"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=111331"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=111331"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=111331"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}