{"id":111271,"date":"2007-12-22T13:48:00","date_gmt":"2007-12-22T11:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/op-weg-naar-espoir-de-paix\/"},"modified":"2007-12-22T13:48:00","modified_gmt":"2007-12-22T11:48:00","slug":"op-weg-naar-espoir-de-paix","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/op-weg-naar-espoir-de-paix\/","title":{"rendered":"Op weg naar \u2018Espoir de paix\u2019"},"content":{"rendered":"
\n

22-12-2007<\/p>\n

Een bordeauxrode Mercedes taxi van twintig jaar oud zoals je er veel ziet in Beiroet. Donker grommend met zwarte rook en doffe reparatieplekken op de carrosserie. Achter het stuur zit Faisel een man van vijftig achterover in zijn stoel. Zijn opvallend grote handen hangen losjes op het stuur. Als hij vlak nadat we vertrokken zijn de auto weer tot stilstand brengt om een broodje te kopen, vraagt hij met een dik Amerikaans accent: \u2018Can I get you something?\u2019 <\/p>\n

Faisel heeft acht jaar in South Carolina gewoond met zijn vrouw en kinderen. Hun huis in Beiroet lag precies daar waar gevochten werd. Regelmatig moesten ze midden in de nacht hun spullen pakken omdat het er te gevaarlijk was. Steeds weer verhuizen, maar nergens konden ze blijven. Toen hij op een avond in weer een ander huis zijn jongste dochter naar bed bracht wist het meisje niet meer wat het hoofd en voeteneinde was van haar eigen bed. Toen besloot hij om met zijn familie naar Amerika te gaan.<\/p>\n

Nu woont Faisel weer in Beiroet en werkt als taxichauffeur maar eigenlijk is hij tour-guide en hij laat op zijn telefoon een foto zien van een puntgaaf wit bestelbusje waarmee hij rondreizen maakt. \u2018But there are no tourists these days, everybody is gone.\u2019 <\/p>\n

\u2018Espoir de paix’, Hope for peace is de naam van een monument dat in de heuvels boven de stad ligt. Het monument, gemaakt door de Franse kunstenaar Arman in 1995, is een stapeling van tanks en jeeps uit de burgeroorlog. Alle strijdende militias hebben een voertuig afgestaan voor het beeld. Deze zijn met beton zo op elkaar gestapeld dat het een toren is geworden van wel 30 meter hoog waaruit de lopen van de tanks steken. Ik had het werk al vaak op foto\u2019s in verschillende gidsen zien staan maar het ligt buiten de stad, dus het is niet iets waar je vanzelf tegen aanloopt. Daarom zat ik vandaag in de taxi om daar nu eindelijk eens naartoe te gaan.<\/p>\n

Maar onderweg worden we aangehouden door een agent in burger met een walkie talkie in zijn hand. Hij stopt ons omdat hij mij vanuit het autoraam een foto zag maken van een poster naast de weg. Dat had ik beter niet kunnen doen want we bevonden ons op dat momemt precies tegenover het hoofdbureau van politie. Een modern wit flatgebouw van tien verdiepingen met daaromheen een muur van prikkeldraad en grote blokken beton.<\/p>\n

De auto moet aan de kant worden gezet en de agent vraagt aan Faisel de kofferbak te openen. Ook mijn camera word nu afgepakt en we moeten met de agent mee het politiegebouw in. Na meerdere malen gefouilleerd te zijn en verschillende detectiepoortjes te hebben gepasseerd moeten we wachten in een kamer zonder ramen. Er zijn geen stoelen. In de hoek staan drie mannen met hun handen in de lucht naar de muur gekeerd, ze trillen van de angst. Ik probeer nog de enthousiaste ietwat na\u00efeve toerist uit te hangen. Ik glimlach en vraag herhaaldelijk wat er toch aan de hand is. Zeg dat het een misverstand is en absoluut geen problemen wil. Maar geen van de agenten die in de kamer aanwezig zijn kijken mij aan. Ze excelleren in ontkenning met dikke pistolen die achtelloos in hun broekriem steken. En ik kan het niet helpen daar naar te kijken. Ik zie alleen maar pistolen terwijl ik daar sta.<\/p>\n

\u2018Take it easy\u2019 zegt Faisel met een zenuwachtig lachje tegen mij als we elkaar aankijken. Als ik vraag wat hij denkt dat er gaat gebeuren roept \u00e9\u00e9n van de agenten hard dat ik niet mag praten. Faisel knipoogt en knikt dat het wel goed komt. Op mijn camera staan foto\u2019s op die ik eerder die dag heb gemaakt van de politieke posters op straat. Vooral portretten van leiders die dood zijn.<\/p>\n

Na nog een minuut of twintig te hebben gewacht zonder een woord te zeggen moeten we meekomen naar een lift. Ik ben opeens bang dat we naar de kelder gaan en daar zullen worden vastgezet maar tot mijn opluchting zie ik dat de man die met ons mee de lift ingaat op het knopje van de 7e etage drukt. We gaan omhoog!<\/p>\n

Toen ik vier maanden geleden in Beiroet was ben ik ook een keer aangehouden op straat. Het was in een wijk die vol hing met groene Hezbollah-vlaggen alsof er net een demonstratie was geweest. Het begon met een jongen van een jaar of veertien die mij vanaf zijn balkon zag fotograferen. Hij vroeg schreeuwend wat ik aan het doen was. Ik riep terug omhoog dat ‘ik een artist was\u2019. \u2018You are what? A journalist.\u2019 een paar tellen later stond hij hijgend naast mij, buiten adem maar volhardend om een praatje met mij te hebben, terwijl hij schichtig om zich heen bleef kijken. Na een paar minuten waren de mannen er die hij blijkbaar net gewaarschuwd had. Vier breedgeschouderde sportschoolmannen met norse blikken en donkere ogen. Ze vroegen of ik toestemming had om hier te fotograferen. Deze zelfbenoemende Hezbollah agenten pakten vervolgens mijn camera af en bekeken de foto\u2019s die er op stonden, vroegen om mijn papieren en belde mijn gegevens door naar hun hoofdkwartier. De aard van intimidatie was niet veel anders dan nu hier op het hoofdbureau van de echte politie. De argwaan voor wat ik doe en wie ik ben is alles overheersend. Een nerveus wantrouwen dat gezien de recente bomaanslagen en geschiedenis ook wel begrijpelijk is.<\/p>\n

Boven op de 7e etage van het hoofdbureau van politie zit een man met een vriendelijk gezicht achter een groot bureau in een kamer met veel zonlicht. Voor hem ligt mijn camera, we mogen tegenover hem gaan zitten. Hij vraagt wat ik dan voor kunstenaar ben en wat ik met de foto\u2019s wil gaan doen. Ik leg uit dat ik dat nog niet precies weet. Dat sommige idee\u00ebn langzaam hun vorm vinden en ik nooit van tevoren weet hoe lang dat dan duurt. Hij staat plotseling op, we krijgen een hand en kunnen gaan. <\/p>\n

Buiten geeft Faisel mij een sigaret. Ik sla de sigaret af en loop een winkeltje in om een cola te kopen. <\/p>\n

Na ruim een uur bezig te zijn geweest stappen we de oude taxi weer in. Faisel vraagt of ik nog steeds naar het \u2018Hope for Peace\u2019 monument wil gaan? \u2018Morgen\u2019 zeg ik. \u2018Zullen we morgen gaan?\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een bordeauxrode Mercedes taxi van twintig jaar oud zoals je er veel ziet in Beiroet. Donker grommend met zwarte rook en doffe reparatieplekken op de carrosserie. Achter het stuur zit Faisel een man van vijftig achterover in zijn stoel.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[121,507,2387],"tags":[2467,2389],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111271"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=111271"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/111271\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=111271"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=111271"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=111271"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}