Wachten op Wilders<\/p>\n
\u2018Straks vreten de extreme randen het politiek midden op\u2019\u2019<\/p>\n
Zijn fans \u2013 vooral vrouwen \u2013 klampen Paul Scheffer aan als hij het Islamitisch College in Amsterdam binnenstapt. Sinds het verschijnen van zijn boek Land van Aankomst (dertigduizend exemplaren verkocht, tientallen lezingen) is hij een echte ster.<\/p>\n
Vanavond is hij gast van stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch in Slotervaart en mag hij in debat met coryfee\u00ebn als Tariq Ramadan, Mohammed Cheppih en Job Cohen. Alleen zit Ramadan helaas vast op vliegveld Heathrow en is dus vertraagd.<\/p>\n
Musa, student bouwkunde en begeleider van Turkse scholieren in Internaat Ekmel, dat pal tegenover het Islamitisch College ligt, weet niet wie Paul Scheffer en Tariq Ramadan zijn. Zijn vrienden kijken hem bevreemd aan. \u2018Ik heb het te druk,\u2019 verzucht Musa, vroom moslim.<\/p>\n
De zaal zit tjokvol, het beloofde optreden van de beroemde moslimdenker Tariq Ramadan is de grote trekpleister.<\/p>\n
Job Cohen bijt het spits af en pleit voor \u2018burgerfatsoen\u2019 in het debat. \u2018De t\u00f3\u00f3n is zo belangrijk.\u2019<\/p>\n
\u2018Hij is g\u00f3\u00e9d!\u2019 fluistert Musa enthousiast.<\/p>\n
Paul Scheffer uit zijn ongenoegen over het feit dat er in de media voortdurend over de film van Wilders wordt gesproken. \u2018Het lijkt of we allemaal wachten op Wilders. Wachten tot er iets gebeurt. Terwijl we hem v\u00f3\u00f3r zouden moeten zijn, door te bepalen wat we willen verdedigen. Slagen we daar niet in, dan vreten de extreme randen het politieke midden op.\u2019 Laten we van de nood een deugd maken, gaat Scheffer verder.<\/p>\n
\u2018Wat is dat voor spreekwoord?\u2019 vraagt Musa, die pas op zijn tiende uit Afghanistan naar Nederland kwam. \u2018Wat bedoelt hij?\u2019 Publiciste Nahed Selim, de volgende spreker, waarschuwt dat moslims zich veel te snel gekwetst voelen. \u2018Sommigen hebben charisma, anderen niet,\u2019 constateert Musa.<\/p>\n
In de pauze is Tariq Ramadan er nog steeds niet. Musa bekijkt diens uitgestalde boeken naast de aula en zegt gedecideerd: \u2018Ik wil hem horen spreken.\u2019<\/p>\n
Terwijl Marcouch op vertrouwde wijze op \u2018de kernwaarden van onze samenleving\u2019 hamert en Scheffer ervoor pleit de kiezers van Wilders en Verdonk heel serieus te nemen, horen we dat Ramadan is geland op Schiphol. Pas als Marcouch afsluit en aankondigt dat er die zondag multicultureel zal worden gewandeld rond de Sloterplas, \u2018iedereen is welkom\u2019, is duidelijk dat Ramadan echt niet meer mee zal debatteren. \u2018U kunt nog met hem praten tijdens het koffiedrinken,\u2019 zegt gespreksleidster Leila. Maar Musa gelooft er niet meer in.<\/p>\n
Margalith Kleijwegt<\/p>\n
Jong schrijftalent<\/p>\n
\u2018Ik ben gewoon een ?beetje raar, ik heb een obsessie voor woorden\u2019<\/p>\n
Vroeger wilde ze paus worden. De eerste vrouwelijke paus. Omdat haar \u2018geloofsding\u2019 afzwakte, begon ze aan een nieuwe missie: voor haar achttiende gaat ze een boek uitbrengen. Amber-Helena Reisig werd deze maand zestien.<\/p>\n
Het is de finale van schrijfwedstrijd Write Now in uitgaansgelegenheid Off Corso in Rotterdam en Amber-Helena doet mee. Ze draagt een rode jurk met witte stippen. Daar overheen een zwart vestje met een rood lint om haar middel. Haar donkere, glanzende haar is kortgeknipt in een asymmetrisch kapsel. Aan haar voeten draagt ze hoge, rode lakschoenen waarop ze wankel de trap naar het podium bestijgt. Presentator Jeroen Rozendaal maakt een kletspraatje met de nerveus heen en weer schuivende kandidaten. \u2018Denk je dat je een grote kans maakt?\u2019 \u2018Wat zijn je sterke punten?\u2019 \u2018Wat zijn je zwakke punten?\u2019 en: \u2018Vond je het moeilijk om de tekst voor de finale te schrijven?\u2019 Amber-Helena wachtte net zo lang tot ze wel m\u00f3\u00e9st beginnen met schrijven. Een avond van tevoren sloot ze zich op in haar kamer en schreef ze \u2018De Illusionist\u2019. Een bloemrijk verhaal over de door incest geteisterde Alo\u00efsius d\u2019Ouille die met zijn vader een opera bezoekt en daar een bijzondere ontmoeting heeft met een illusionist.<\/p>\n
Toch sluimerde ergens diep in mij nog de hunkering naar liefde, diep ingekapseld onder het flegmatieke schild van verdringing. Waar haalt een meisje van zestien uit vier vwo, liefhebster van mode en uitgaan, zinnen als deze vandaan? \u2018Ik heb een obsessie voor woorden en lezen. Wanneer ik een woord niet begrijp, zoek ik het op. Ik ben ook gewoon een beetje raar.\u2019<\/p>\n
Het liefst leest Amber-Helena Maarten Biesheuvel. \u2018Ik houd van complexe en gestoorde personen, vandaar.\u2019 Zelf schrijft ze het liefst over \u2018hoe mensen denken en op elkaar reageren\u2019 en \u2018aantrekkingskracht\u2019.<\/p>\n
Als het tijd is voor de prijs\u00aduitreiking houdt de jonge schrijfster stevig een kleine knuffelbeer vast. Een mascotte? \u2018Zo moet je dat niet zien. Het is eerder iemand die ik troost. Je kent dat gevoel wel, als het slecht gaat met iemand anders, voel je jezelf beter.\u2019<\/p>\n
Maartje Wortel wint de finale. De jury prijst haar om haar sobere schrijfstijl. Het tegenover\u00adgestelde van Amber-Helena\u2019s verteltrant: kleurrijk en met veel beeldspraak. Het verlies is even slikken, maar de motivatie om te schrijven niet \u00adminder.<\/p>\n
Toekomstplannen: een studie woord en beeld volgen aan de Rietveld Academie in Amsterdam, over tien jaar \u00adminimaal vier boeken hebben uitgegeven en eigenares zijn van een tweedehandswinkel in kunst, boeken en kleding. \u2018Maar schrijven is mijn belangrijkste doel. Mijn hoofd zit zo vol, als ik niet schrijf, ontplof ik.\u2019<\/p>\n
Kim Bos<\/p>\n
Neelie Kroes op het schavot<\/p>\n
\u2018Nu even all\u00e9\u00e9n maar vragen van dames over vrouwen aan de top\u2019<\/p>\n
\u2018Als mevrouw Kroes opkomt, wil ik dat jullie hard klappen,\u2019 roept de opnameleider van de NOVA College Tour. In de tot studio omgebouwde gymzaal zijn in een U-vorm \u00adtribunes geplaatst, waarop zo\u2019n tweehonderd studenten zitten. Aan het plafond bungelen studio\u00adlampen. Het experiment van de actualiteitenrubriek doet de Erasmus Universiteit in Rotterdam aan. Op een klein \u00adpodium in het naar linoleum en zweet ruikende zaaltje zal presentator Twan Huys eurocommissaris Neelie Kroes interviewen.<\/p>\n
Als voormalig correspondent in de Verenigde Staten kent Huys het concept van townhall meetings uit de Amerikaanse verkiezingen. Daarbij laten presidentskandidaten zich \u00adinterviewen door een zaal vol publiek. Onder de naam \u2018College Tour\u2019 kopieerde de Amerikaanse televisie de formule met uiteenlopende gasten en studentenpubliek. Twan Huys bracht het format naar Nederland.<\/p>\n
Applaus! De presentator komt op: \u2018Goedenavond, welkom bij NOVA College Tour.\u2019 Het is elf uur \u2019s ochtends, van sommige studenten zijn de haren nog nat. Het gevraagde applaus barst los wanneer Neelie Kroes op stilettohakken de sportzaal in loopt. Ze ziet er lichtelijk nerveus uit als ze plaatsneemt op het zwarte podium. Ondanks haar ervaring lijkt het toch alsof ze een schavot beklimt.<\/p>\n
Vanuit het publiek worden vragen op haar afgevuurd: over het bierkartel, over particuliere schadeclaims. De eurocommissaris neemt de tijd met haar antwoord, veel woorden en ondersteunende gebaren. Haar roodgelakte nagels steken keer op keer de lucht in. De onderwerpen stuiteren door de sportzaal. Nu lijkt Twan Huys nerveus te worden. \u2018Ik wil even all\u00e9\u00e9n vragen van dames over het onderwerp vrouwen aan de top,\u2019 zegt hij nadrukkelijk. Met een kwinkslag naar mannelijke \u00adstudenten die moeten wachten: \u2018Meteen een goede oefening in emancipatie.\u2019<\/p>\n
Er volgt een vraag over het glazen plafond, door de studente per ongeluk \u2018het ijzeren gordijn\u2019 genoemd. Dan weer applaus. Voor de aftiteling dit keer. \u2018De aankondiging moet over, hij stond er niet goed op,\u2019 roept de regisseur als Neelie Kroes de gymzaal weer heeft verlaten.<\/p>\n
\u2018Vanavond op de Erasmus Universiteit in Amsterdam…\u2019 begint Twan Huys. Boegeroep barst los. Hij kondigt haar opnieuw aan, nu in de juiste stad.<\/p>\n
Nicole Cartier<\/p>\n
Lucht tegen de zwaarte<\/p>\n
\u2018Als \u00e9\u00e9n iemand geraakt wordt door een dicht\u00adregel, dan is dat hoopvol\u2019<\/p>\n
Er hangen enorme ballonnen in de zaal van het Haagse literatuurfestival Winternachten, roze, oranje, groen, blauw. Bungelend aan hun draden deinen ze zachtjes boven de hoofden van de bezoekers.<\/p>\n
Na een vrijdagavond in het teken van de \u2018Angst\u2019 zijn wetenschappers, politici, schrijvers en muzikanten op de zaterdagavond samengekomen om over \u2018Hoop\u2019 te praten.<\/p>\n
Michael Zeeman stelt vragen. Zijn wij hoopvolle mensen? Hoe onderhoud je hoop? Is hoop heel hard geloven? Is er literatuur die hoop biedt?<\/p>\n
Aan minister Plasterk van OCW de vraag: \u2018Is er hoop te vinden in het oplossen van problemen?\u2019 Is dat waarom de wetenschapper de politiek is ingegaan? De minister denkt na. Problemen en hoop: als sociaal-democraat zijn ze voor hem onverbrekelijk met elkaar verbonden. Maar de minister is voorzichtig. Oplossingen en vooruitgang, het zijn ingewikkelde zaken. En bovendien: er zijn altijd tegenbewegingen. \u2018Want hoe kan het,\u2019 vraagt Plasterk zich af, \u2018dat in het land dat Goethe en Einstein heeft voortgebracht, ook de ?nazi\u2019s zijn opgestaan? Dat geeft twijfel aan de hoop, aan het vooruitgangsdenken.\u2019<\/p>\n
Ambigu\u00efteit, heen en weer zwenken. Als het om hoop gaat, is er altijd sprake van dubbelheid. Wanhoop, angst en twijfel gaan hand in hand met optimisme, schoonheid en geloof. Moeten we dromen of toch vooral realistisch zijn?<\/p>\n
Adriaan van Dis, \u2018de grote, witte man in Afrika\u2019 (Michael Zeeman), spreekt wijze woorden. Het gaat volgens hem om de metamorfose. \u2018De plek waar we zijn, bepaalt hoe we lopen, bewegen, praten. We passen ons aan en veranderen. Precies die verandering is hoop. Als \u00e9\u00e9n \u00adiemand geraakt wordt door de schoonheid van een dichtregel, en de wereld wil veranderen, dan is dat hoopvol.\u2019<\/p>\n
Verandering, lucht en schoonheid. In de zaal schommelen de ballonnen nog steeds heen en weer, alsof ze dansen op \u00adonhoorbare muziek. Nu eens tikken ze elkaar aan, dan weer drijven ze uit elkaar. Het tempo is oneindig traag, de beweging herhaalt zich voortdurend. Een beetje goede hoop hangt in de lucht. Boven in een zaaltje, tegen de zwaarte.<\/p>\n
Rachel Visser<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wachten op Wilders \u2018Straks vreten de extreme randen het politiek midden op\u2019\u2019 Zijn fans \u2013 vooral vrouwen \u2013 klampen Paul Scheffer aan als hij het Islamitisch College in Amsterdam binnenstapt. Sinds het verschijnen van zijn boek Land van Aankomst (dertigduizend exemplaren verkocht, tientallen lezingen) is hij een echte ster. Vanavond is hij gast van stadsdeelvoorzitter […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[2451,2507],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt, Kim Bos","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/110389"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=110389"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/110389\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt, Kim Bos","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=110389"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=110389"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=110389"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}