Fotodocument \/ Luna Park Beiroet<\/p>\n
Het reuzenrad van Luna Park Beiroet torent hoog boven de Corniche uit, de beroemde boulevard van de Libanese hoofdstad. Het kleine, ommuurde amusementspark is altijd open geweest, ook tijdens de bloedige burgeroorlog van de jaren zeventig en tachtig en de Isra\u00eblische aanval van juli 2006. ‘Mensen hebben een plek nodig waar ze de ellende even kunnen vergeten. Alleen als er te dichtbij te hard gevochten werd, sloten we het park,’ vertelt manager Houssam. ‘In tijden van oorlog is een pretpark het eerste dat lijdt. Niemand durft dan meer naar buiten of denkt nog aan plezier. Maar zodra het kan, zoeken mensen weer naar afleiding en vertier.’<\/p>\n
Luna Park Beiroet is het oudste pretpark van Libanon en wordt nog steeds gerund door dezelfde familie. Het pretparkje valt in het niet bij de veel grotere, blinkend nieuwe pretparken elders in Libanon, maar het is Houssams trots. ‘Het reuzenrad, de achtbaan, het is allemaal door mijn vader gemaakt.’ Vanuit zijn kantoor wijst hij naar het enorme reuzenrad, de trots van het park. ‘Tot een paar jaar geleden was het zelfs het grootste van het Midden-Oosten.’ Families, jongeren, pas getrouwde stelletjes, religieuze en seculiere Libanezen, sjiieten, soennieten en christenen, zijn pretpark maakt geen onderscheid in bezoekers, benadrukt Houssam. Zijn ogen dwalen af naar de computerschermen waarop hij de gokhal van het pretpark nauwlettend in de gaten houdt. ‘Door die fruitautomaten kunnen we het park openhouden,’ vertelt hij. ‘Verder valt er geen rooie cent aan te verdienen.’<\/p>\n
Rammelend bakje<\/p>\n
Buiten is het verstikkend heet. Van de nabijheid van de Middellandse Zee is in het pretpark maar weinig te merken. Het is dan ook uitgestorven, op \u00e9\u00e9n familie na. De jonge moeder Abir komt er een paar keer per week. Haar echtgenoot Farouk werkt er als klusjesman en dat vinden haar kinderen Simar, Racha, Zahra en Adel natuurlijk geweldig. Vooral de driejarige Simar is door het dolle heen. Ze zit geen moment stil en rent razendsnel door het park. Met grote ogen hobbelt ze op het eendje van de carrousel in het rond, haar mond bruin van een chocolade-ijsje. Het reuzenrad is de favoriete attractie van de tienjarige Zahra. ‘Omdat ik zo van het uitzicht van de zee hou.’<\/p>\n
Rammelend gaat het bakje van het reuzenrad omhoog. Het rad kraakt en piept, het ijzer is verroest. Maar bang hoeven we niet te zijn verzekert medewerker Jihad. ‘Ik heb het rad helpen bouwen, geloof me, het staat muurvast.’ Helemaal geruststellend klinkt het niet. Er doen de wildste verhalen over het rad de ronde. Het zou ooit van zijn standaard zijn gevallen en de Corniche zijn opgerold om verderop stil te houden en om te vallen. Welnee, zegt een ander, in een zware storm is het dubbelgeklapt. Onzin, volgens een derde, er is alleen een keer ijzer in gewaaid. ‘Allemaal verzonnen,’ houdt parkwachter Zacharia vol. ‘Er is nog nooit iets met het rad gebeurd.’<\/p>\n
Zwaar geschut<\/p>\n
Vanaf de top van het rad is het uitzicht indrukwekkend: de hoogbouw van Beiroet, het strand, de zee, de beach clubs en vissers langs de Corniche. In de verte glijdt een vrachtschip langs. Vorige zomer lagen hier de Isra\u00eblische oorlogsschepen voor de kust. Een maand lang werden Zuid-Libanon en Beiroet bestookt met zwaar geschut. Tijdens de oorlog vorig jaar mochten de zusjes Rasha en Zahra niet naar het pretpark. ‘Waar wij wonen, was het veilig,’ vertelt Zahra, ‘maar je kon de rook zien en de bommen horen.’ Of ze bang was? Zahra staart met grote ogen voor zich uit. ‘Een beetje,’ zegt ze dan. ‘Maar niet echt, want ik wil niet bang zijn voor de Isra\u00ebli\u00ebrs.’<\/p>\n
De juli-oorlog, bedoeld om Hezbollah te straffen, legde een groot deel van de stad in puin. Met name de overwegend sjiitische wijken in het zuiden van de stad werden zwaar getroffen. Zo’n vijftienhonderd burgers kwamen om het leven, duizenden raakten gewond en sloegen op de vlucht. De oorlog betekende ook een enorme klap voor de economie. Na de verwoestende burgeroorlog van de jaren zeventig en tachtig was Libanon begin jaren negentig grotendeels opgekrabbeld. Premier Rafiq Hariri bouwde met zijn bedrijf Solidere een nieuwe binnenstad die de oude grandeur van Bei\u00adroet in ere moest herstellen. De economie trok aan, toeristen – met name Golf-Arabieren – kwamen weer in grote aantallen naar het ‘Zwitserland van het Midden-Oos\u00adten’. Maar het optimisme van de jaren negentig heeft plaatsgemaakt voor cynisme, angst voor de oplopende politieke spanningen en het verraderlijke geweld van terroristische aanslagen.<\/p>\n
IJzeren geraamte<\/p>\n
Werknemers Jihad en Zacharia staan zuchtend in de schaduw van het reuzenrad. Er mogen nog nauwelijks klanten zijn, gewerkt wordt er wel. Met zijn volle gewicht hangt Jihad aan een touw om een golfplaat het dak op te hijsen. Boven halen drie jongens het naar binnen. Alleen het ijzeren geraamte verraadt dat er ooit nog een verdieping bovenop het gebouw stond. ‘Boem,’ zegt Jihad en hij wijst op het gapende gat waar ooit het spookhuis zat. Een verkoolde pop hangt half uit een doodskist, te midden van bergen puin.<\/p>\n
Het pretpark is d\u00e9 plek om te ontsnappen aan de realiteit van alledag. De lichtjes, het kleurrijke snoepgoed, de vrolijke muziek, de duizelingwekkende en desori\u00ebnterende attracties: even lijkt de hele wereld op zijn kop te staan. Angst, verdriet en stress hebben geen plaats in deze wereld vol kleur en vrolijkheid. Maar een zware autobom maakte daaraan in \u00e9\u00e9n klap een einde. In juni 2007 werd het pretpark opgeschrikt door een oorverdovende knal. De anti-Syrische politicus Walid Eido kwam terug van een middag aan het strand. Samen met zijn zoon stapte hij in de auto. Op het moment dat ze langs het pretpark reden, ontplofte de autobom. Beiden waren op slag dood, net als negen omstanders.<\/p>\n
Met de bomaanslag, die een groot deel van het park in puin legde, drong de dagelijkse realiteit letterlijk het pretpark binnen. ‘In dit pretpark gebeurt altijd wat,’ zegt Jihad. ‘Net als in heel Libanon. Het is een tijdje rustig, dan is er weer oorlog, een aanval of een aanslag. Het is onderdeel van het leven geworden.’<\/p>\n
Twee weken na de aanslag was het pretpark al weer open. De bezoekers komen nog steeds, maar in mindere mate dan voorheen. De bomaanslag heeft het park voor velen tot een plek gemaakt die ze liever mijden. ‘Het is een besmette plek geworden,’ verklaart een taxichauffeur zijn afkeer van het park. ‘Als ergens zoiets gebeurt, kan het nooit meer hetzelfde zijn.’<\/p>\n
Romantisch ritje<\/p>\n
In de koele avond de eerste echte bezoekers het pretpark binnen. Het zijn vooral toeristen uit de buurlanden Jordani\u00eb en Syri\u00eb, de Golf, en Libanezen die voor de vakantie hun thuisland bezoeken. Ouders en kinderen voeren de boventoon, maar ook jonge stelletjes wagen een romantisch ritje in het reuzenrad. De botsauto’s zijn zoals overal ter wereld vooral populair bij pubers. Dat ze vanuit hun botsauto’s naar het gapende gat van het spookhuis kijken, nemen ze voor lief. ‘Dat is Libanon,’ zegt Ali (20). Hij woont in Duitsland en is voor zijn huwelijk een paar weken in Libanon. ‘Mensen gaan hier door met leven, wat kunnen ze anders?’<\/p>\n
Toch is voor veel Libanezen de maat vol. Kwamen ze in de jaren negentig nog terug naar hun vaderland, nu zoeken ze juist steeds vaker naar een manier om hun land te verlaten. Zo ook Hous\u00adsam, de manager van het pretpark. Hij sjokt langs de attracties. ‘Na de burgeroorlog hebben we veel ge\u00efnvesteerd,’ zegt hij. ‘Mijn vader haalde de nieuwste attracties uit Itali\u00eb. Maar nu denken we erover er helemaal mee op te houden. We hebben een aanbod gekregen van een projectontwikkelaar om het reuzenrad neer te halen: het verpest het uitzicht op zee vanuit de miljoenenappartementen die hij aan het bouwen is. Als het bod hoog genoeg is, nemen we het misschien wel aan. Dan is het park er volgend jaar niet meer, want zonder het reuzenrad heeft het geen ziel.’<\/p>\n
Houssam haalt zijn schouders op. ‘Waarom zou ik hier blijven? Is er geen burgeroorlog, dan worden we aangevallen door Isra\u00ebl. Geen aanval van buitenaf? Dan blazen onze politici elkaar wel op.’ Hij wijst op het gapende gat van het spookhuis. ‘We hebben tienduizenden dollars aan spullen verloren, onze werknemers zijn in shock en gewond geraakt, sinds de aanslag komen er bijna geen bezoekers meer. Dit zou een plek moeten zijn om plezier te hebben. Nu is het een plek van angst geworden.’<\/p>\n
Deze fotoserie maakt deel uit van het project \u2018Dreamcities\u2019, te zien op www.dreamcities.nl. Een korte film van de maaksters over het pretpark staat op www.vn.nl.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Al zevenenveertig jaar trotseert Luna Park Beiroet perioden van onrust, oorlog en economische malaise. De attracties kunnen een likje verf gebruiken, maar ze bieden de bezoekers een welkome ontsnapping aan de grimmige realiteit. Zelfs na die bomaanslag.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Eefje Blankevoort","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109991"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=109991"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109991\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Eefje Blankevoort","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=109991"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=109991"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=109991"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}