Is je mama voor Obama?<\/p>\n
In Hillarytown zijn opeens opvallend veel Obamastickers te zien<\/p>\n
Zomaar een zondag in Washington Square Park in het hart van Greenwich Village. Mijn oudste zoontje bakt taarten in de zandbak. Uma Thurmans kinderen Maya en Levon spelen er ook. Philip Seymour Hoffman (ook dit jaar weer genomineerd voor een Oscar) is herkenbaar als low profile-vader naast zoontje Cooper, die in een rek hangt vlak bij Jon Stewarts zoon Nathan. Op zo’n zonnige middag doet het park enigszins denken aan de sixties, maar de folkzangers die er muziek maken, wonen hier al lang niet meer. De buurt is gentrified – een plek voor de rich and famous, net als de rest van speelplaats Manhattan.<\/p>\n
Aan het hek om de speeltuin hangen de gebruikelijke advertenties voor babysitters en nannies: Esmeralda, Rosa en Mercedes willen allemaal op blanke kindertjes en hun Bugaboo passen. Deze zondag hangen er ook matig afgedrukte zwart-witkopie\u00ebn met het hoofd van Obama en het woord ‘progress’. En ook: ‘hope’.<\/p>\n
In de stad waar Madison Avenue miljarden genereert in gelikte pr – en reclamecampagnes zien New Yorkers opeens lantarenpalen en stoplichtkastjes beplakt met op A4-formaat vervatte slogans als ‘Begin opnieuw te geloven – Obama ’08’. In het keurig aangeharkte Greenwich Village zijn er opeens opvallend veel Obamastickers en buttons te zien. In Hillarytown is Barack Obama de man van het nieuwe idealisme en een aan de Kennedy’s herinnerend New Frontier-denken. ‘Als je niet weet hoe de jaren zestig – beg\u00edn jaren zestig, niet het Woodstock van later – eruit zagen,’ riep politiek televisiecommentator Chris Matthews deze week, ‘kijk dan naar het idealisme rond Obama.’ Politiek in Amerika lijkt niet alleen meer te draaien om fundraisers en opiniepeilingen, maar ook om magie en die \u00eds er rondom Obama. Daar hoort bij dat mensen zelf kopietjes draaien voor een presidenti\u00eble campagne die tientallen miljoenen kost. En dat Sarah Jessica, nauwelijks herkenbaar als de ster van de nieuwe Sex and the City-film, met zoontje James speelt onder een flyer met de tekst: ‘Go Tell Mama! I’m for Obama!’<\/p>\n
Michiel Vos<\/p>\n
Flirten tussen liefdes brokstukken<\/p>\n
‘Goh, jammer. Ik dacht: leuke vent, wie weet is-ie single’<\/p>\n
Die grote foto van dat huilende jongetje, ingeklemd tussen de afwerende ruggen van zijn ouders – dat was een beetje een domper. Zoals ook de blaartrekkende slogans – ‘als wij weg is’, ‘van trouwjurk tot toga’ – niet echt bijdroegen aan een uitgelaten stemming. En we er ook maar vanaf zagen om vijfhonderd euro plus wat wangslijm neer te tellen voor de vaderschapstest. Maar goed, dat viel allemaal te verwachten op ‘s lands allereerste Echtscheidingsbeurs. Het is even zoeken naar een passende toon wanneer je je in zo’n mijnenveld begeeft.<\/p>\n
Wat minder voor de hand lag, was dat het behoorlijk gezellig was in de Utrechtse Jaarbeurshal. Menige standhouder prees zijn scheidingsproducten op nogal melige wijze aan. ‘De keus is aan jou,’ lachte de man van het bedrijf Ok Uit Elkaar. ‘Ga je die shitfase in, wil je die vechtscheiding, of kies je voor ons?’<\/p>\n
De dames van The Divorce Office lieten vrolijk weten zelfs voor de bloederigste huwelijksperikelen niet terug te deinzen. ‘Zij heeft een speciale fluit als ze elkaar de tent uitvechten. En ik sla met mijn hand op tafel.’ De schrijver van Op jezelf was erg in zijn nopjes met zijn boek vol praktische tips voor kersverse alleenstaanden. Zoals: hoe draai je een stop in? ‘Sommige mensen weten niet eens waar de stoppenkast h\u00e1ngt,’ wist de schrijver. ‘Mensen?’ corrigeerde de illustratrice van het boek. ‘Zeg maar gerust: vrouwen.’<\/p>\n
Natuurlijk, organisator Felix Merks had goed nagedacht over de timing van zijn beurs. Januari is, met september, d\u00e9 piekmaand als het op scheiden aankomt. Aan de kerstdis met de schoonfamilie of ‘drie weken samen in de regen in een caravan op Texel’, dat zijn de momenten waarop echtelieden besluiten dat het verdomme genoeg is geweest.<\/p>\n
Handig dus dat ze een paar weken later al terecht kunnen op de beurs, die naast bemiddeling bij het uit elkaar gaan ook gericht was op hulp voor stellen die ‘de boel weer werkend wilden krijgen’.<\/p>\n
Maar wat Merks niet had kunnen voorzien, was dat zijn beurs uitgerekend viel op de dag die vaak wordt aangeduid met rokjes- dan wel bloesjesdag. Het moment dat de winterjassen voor het eerst thuisblijven en het bleke zonnetje zijn uitwerking heeft op humeur en hormoon. Vandaar natuurlijk die vrolijkheid. En vandaar ook dat er, zeer ongepast, volop geflirt werd tussen de brokstukken van de liefde. Enige sta-in-de-weg daarbij was de overdadige aandacht van de pers. ‘Goh, jammer,’ zei een schalkse roodharige vrouw. ‘W\u00e9\u00e9r een journalist. Ik dacht: leuke vent, wie weet is-ie single.’ Met zo’n duizend betalende bezoekers was Merks weliswaar tevreden, maar ook weer niet t\u00e9. Maandelijks gaan er vijfduizend stellen uit elkaar. ‘Dat zijn dus tienduizend mensen,’ rekende hij voor. ‘Daarvan waren er duizend dapper genoeg. Maar de rest staat op de Huishoudbeurs zijn verdriet te vereten.’<\/p>\n
Sander Donkers<\/p>\n
Kauwgom\u00adbellenblazer<\/p>\n
Ricardo Villalobos is een blanke variant van Snoop Dogg, met baard<\/p>\n
Eens moest de organisatie van 5 Days Off halverwege de avond in allerijl papiertjes op de muren van de Melkweg ophangen: Ricardo Villalobos afgelast. Vlucht gemist, was het excuus. Het zal de bezoekers van het technofestival niet erg hebben verbaasd. De Chileen heeft een reputatie, en niet alleen als het gaat om zijn dikwijls hemelbestormende muziek. In alles wekt Ricardo Villalobos, die opereert vanuit Berlijn, de schijn dat hij woont in zijn eigen psychedelische universum, waar alle stimulantia – en dan bedoelen we echt: \u00e1lle – van harte welkom zijn. Hij l\u00e9\u00e9ft zijn muziek, dat merk je, en dat staat vaak op gespannen voet met zaken als punctualiteit. Afgelopen zaterdagnacht stond hij op het podium van Paradiso, op een stellage die wel iets weg had van het oude decor van Countdown, voor een zes uur durende dj-set. En je weet bij de eerste blik meteen waarom hij weleens een afspraak mist. Het zijn niet eens de joints die hij met graagte opzuigt. Het is de houding die, bijna tastbaar, als een wolk droogijs om hem heenhangt. Deze Ricardo Villalobos is zo relaxed dat het in het Guinness Book of Records mag. Hij maakt praatjes met zo’n beetje iedereen. Neemt een drankje aan. Of, ha, nog een joint. Trekt weer eens een kledingstuk uit. Alsof hij niet de dj is, maar de gastheer van de avond. Muziek opzetten, dat is iets wat hij eventjes tussendoor doet. Je ziet hem, die avond van de Melkweg, zo met zijn platenkoffer naast zich op luchthaven Tegel zitten, met een exotische cocktail aan de bar. Al drie keer hebben ze zijn naam omgeroepen, maar dat is volledig aan hem voorbijgegaan. De barman doet het licht uit, en Ricardo Villalobos gaat maar weer eens op huis aan. Ook goed. Zijn populariteit heeft nergens onder geleden. Dit optreden in Amsterdam was binnen zes uur uitverkocht. Het jonge publiek is uitzinnig als hij minstens een kwartier lang stoeit met de baspartij van een karakteristiek bubbelend ritme. Minimal noemen we deze stijl. En zo klinkt het ook. Ricardo Villalobos heeft iets van Snoop Dogg, net zo lang, net zo slungelig, maar dan een blanke variant met baard. Onaantastbaar en aaibaar tegelijk. De euforie in de zaal tovert een geheimzinnige glimlach op zijn gezicht. Even voorstellen: Ricardo Villalobos, de beste (muzikale) kauwgombellenblazer ter wereld. Morgenavond wacht er elders weer een volle zaal.<\/p>\n
David Kleijwegt<\/p>\n
No homo<\/p>\n
Hiphop en homo: ‘What is up met die shit?’<\/p>\n
‘Als je op een feest bent en een gast draait een vet relaxed jointje voor je, dan zeg je: strak jointje man, maar no homo!’ vertelt een bezoeker van het ‘no homo’-debat in de Utrechtse club Ekko. Niks mis mee, vindt hij. Als man en hiphopliefhebber word je liever niet verdacht van homofilie. Als je dan staat te chillen in een discotheek en je wilt een gast een complimentje maken, plak je er gewoon ‘no homo’ achteraan. Probleem opgelost. Jij geen homo. Hij blij met zijn zojuist verworven pluim.<\/p>\n
De leden van hiphopcollectief Habek hoorden de term steeds vaker. ‘What is up met die shit?’ dachten ze en een debat over homo’s en hiphop was het gevolg.<\/p>\n
Als presentatrice Evelien Bosch het publiek vraagt zich op te splitsen in anti- en prohomogroepen, blijken de anti’s in de minderheid te zijn. Het handjevol jongens dat blijft staan, onderscheidt zich in weinig van de rest van het publiek: ze zijn een jaar of vijftien, kijken alsof ze nog nooit zoiets stoms hebben meegemaakt, maken af en toe gorgelende of sissende geluiden en roepen zo nu en dan met overslaande stem hun mening naar de presentatoren. Kleding: wijdvallende spijkerbroek, Nike-schoenen, pet. Als een van de anti’s de microfoon te pakken krijgt, wil hij best iets zeggen: ‘Kijk, stel nou dat iedereen homo zou worden, dan zou er geen voortplanting komen, niks.’ Een ander: ‘Met homodagen zoals jullie hier in Nederland organiseren, stimuleer je het alleen maar. Ik vind dat gewoon niet kunnen, weet je.’ Ruim voor het einde van het debat zijn de anti’s spoorloos verdwenen.<\/p>\n
‘Met dat soort jongens valt niet te praten,’ vindt organisator en hiphopartiest Pax (‘Alleen mijn moeder en de belastingdienst kennen mijn echte naam’), ‘ze dachten waarschijnlijk dat er een vet feest zou zijn of zo.’ Volgens Pax zijn zulke jongens er nog niet aan toe om over dit onderwerp te praten. ‘Het zijn pubers, misschien kunnen ze het over een paar jaar aan.’ De homo’s hebben een goede vriend aan de rest van het publiek. De lesbische COC-vertegenwoordiger die aanwezig is, heeft zelfs fans. Als ze het woord krijgt, resulteert dat in gefluit en gejoel vanuit de zaal. ‘Geil!’<\/p>\n
Kim Bos<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Is je mama voor Obama? In Hillarytown zijn opeens opvallend veel Obamastickers te zien Zomaar een zondag in Washington Square Park in het hart van Greenwich Village. Mijn oudste zoontje bakt taarten in de zandbak. Uma Thurmans kinderen Maya en Levon spelen er ook. Philip Seymour Hoffman (ook dit jaar weer genomineerd voor een Oscar) […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[2505],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers, David Kleijwegt, Kim Bos","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109813"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=109813"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109813\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers, David Kleijwegt, Kim Bos","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=109813"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=109813"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=109813"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}