Telefoon. ‘H\u00e9, schat!’ Als dat Sylvia niet was. Ze had maanden niets van zich laten horen, en nu klonk ze alsof ze gisteren voor het laatst hadden gebeld. Typisch Sylvia. Je kon er boos om worden, maar het hielp niets. De zussen waren elkaar een beetje uit het oog verloren sinds Sylvia het had aangelegd met Erik, zo’n popie-jopie met van die Gordon-krullen en een dik Breitling-horloge. Ze had die man nodig om bij Sjoerds geld te komen. En dat had ze nodig voor Sjonnie, het kind van Sjoerd. Echt iets voor haar zus om een kind te krijgen van een malafide, vermoorde vastgoedhandelaar. ‘Hoe is het met mijn oude zus?’ kirde Sylvia.<\/p>\n
‘Goed hoor, Syl,’ antwoordde Evelien koel. Als Sylvia zomaar ineens belde, was er meestal iets aan de hand. En voor je het wist, trok ze met Sjonnie bij je in. ‘En met jullie?’<\/p>\n
‘Met ons?’ Syl leek het even niet te snappen. ‘O, met ons is het geweldig. Sjonnie gaat geweldig. Hij groeit, joh, hij kan al een beetje lopen. Zoo leuk!’<\/p>\n
Evelien probeerde zich voor de geest te halen op welke leeftijd kinderen ook al weer gingen lopen. Gek was dat, als je zelf uit de kleine kinderen was, vergat je ook meteen al die hoogtepunten. Het eerste tandje. Het eerste gebrabbbel. De eerste keer dat ze zelf de afstandsbediening kunnen hanteren. ‘En waar wonen jullie tegenwoordig?’ Evelien probeerde koel te blijven. Een beetje afstand was goed.<\/p>\n
‘Dat raad je nooit!’<\/p>\n
‘Zeg het dan maar.’<\/p>\n
‘H\u00e8, wat doe je koel, schat, ik ben je kleine zus maar. Sorry dat ik een tijdje niets van me heb laten horen. Ok\u00e9?’<\/p>\n
‘Goed schat,’ zuchtte Evelien. Ze voelde zich ineens oud. Vanochtend voor de spiegel had ze een paar grijze haren uit haar kapsel getrokken. Maar het zou niet lang meer duren of er was geen beginnen meer aan.<\/p>\n
‘Nou, waar wonen we?’<\/p>\n
‘Jezus Syl, doe niet zo kinderachtig, zeg het nou maar. In Parijs?’<\/p>\n
‘Nee, niet in Parijs, in Brasschaat! Belgi\u00eb? Kom je langs?’<\/p>\n
‘Hoe kom je daar nou terecht?’<\/p>\n
Wat bleek? Die flapdrol met zijn Gordon-krulletjes was er inderdaad in geslaagd de hand te leggen op een deel van Sjoerds bezittingen. Waaronder dus een villa in Brasschaat. Niet dat die villa nu op Sylvia’s of Sjonnies naam stond, maar ze konden er rustig wonen.<\/p>\n
‘En die gozer?’ vroeg Evelien voorzichtig.<\/p>\n
‘Erik? Die zie ik niet meer. Soms komt hij even langs, maar nooit lang. Hij is homo. Had ik je dat niet verteld? Maar in dat milieu is het niet zo makkelijk om homo te zijn. Hij is gek op Sjonnie.’<\/p>\n
Als ie maar geen pedofiel is, dacht Evelien, maar dat zei ze niet natuurlijk. Ze probeerde zich haar zus voor te stellen in Brasschaat. Ze was er wel eens geweest. Zo’n bejaardendorp, een soort Aerdenhout. Alles heel bedaagd, en iedereen steenrijk. ‘Wat doe je daar de hele dag, schat?’ vroeg ze voorzichtig.<\/p>\n
‘Nou, een heleboel,’ barstte Sylvia los, ‘ik bouw websites. Nou ja, bijna. Ik ben het aan het leren. En ik doe een beetje PR voor een paar winkels in Antwerpen. Je moet eens langskomen, schat, in Antwerpen kun je geweldig shoppen.’<\/p>\n
‘En woon je alleen?’<\/p>\n
‘Ja, dat zei ik toch! Ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Nou ja, met Sjonnie. Dat gezeik met mannen, ik ben blij dat ik er vanaf ben. Alleen het vrijen mis ik wel eens.’<\/p>\n
Altijd meteen ter zake, die Sylvia.<\/p>\n
‘Maar goed, waar ik dus voor bel. Kom je volgend weekend langs met de meiden? Ik ben jarig. Hoe is het met ze? Wist je dat ik van Regina wel eens een mailtje krijg? Grappig, h\u00e8?’<\/p>\n
Dat wist Evelien niet. En of het grappig was, wist ze ook niet. Het had iets stiekems. Dat had Regina wel vaker. Dat ze dingen deed die ze geheim hield. Aan de andere kant: dat hoorde natuurlijk ook bij het volwassen worden. Ze schrok van de gedachte. Volwassen worden. Regina. Maar zo was het natuurlijk wel.<\/p>\n
‘Nou, wat denk je? Of kunnen jullie niet? Je kunt Harko ook meenemen, maar mij leek het leuker als jullie met zijn drie\u00ebn kwamen. Meiden onder mekaar. Gaan we zaterdagmiddag lekker naar Antwerpen. Hapje eten. ‘s Avonds dvd’s kijken op mijn plasmascherm. Meidenwerk.’ Sylvia lachte uitbundig.<\/p>\n
‘Ok\u00e9,’ zei Evelien toen, ze was verkocht. ‘We komen. Als de meiden kunnen. Leuk!’\u2026<\/p>\n
‘Fantastisch!’ riep Sylvia. En op de achtergrond slaakte Sjonnie een kreet.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Telefoon. ‘H\u00e9, schat!’ Als dat Sylvia niet was. Ze had maanden niets van zich laten horen, en nu klonk ze alsof ze gisteren voor het laatst hadden gebeld. Typisch Sylvia. Je kon er boos om worden, maar het hielp niets. De zussen waren elkaar een beetje uit het oog verloren sinds Sylvia het had aangelegd […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109209"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=109209"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109209\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=109209"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=109209"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=109209"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}