Reportage \/ De erfenis van Rudi van de Wint \/ Gevecht om een levend kunstwerk<\/p>\n
Het roodstalen hek zit potdicht. Geen beweging in te krijgen. Bedremmeld blijven de broers staan, maar niet voor lang. Met de punten van zijn slangenleren laarzen tussen de spijlen klautert Gijs van de Wint er behendig omheen. Al snel volgen zijn broer Ruud en neef Paul Jan van de Wint. Ze zijn hier in maanden niet geweest. ‘Het is krankzinnig dat we hier niet meer mogen komen,’ zegt Ruud verbeten. ‘Hier speelden we altijd. Het is nota bene pa geweest die De Nollen heeft gecre\u00eberd. Net als dit hek dat ons de weg verspert, dat wij na zijn dood gemaakt hebben.’ De wind voert de omroepstem die zojuist over het desolate station Den Helder-Zuid schalde met zich mee. Aan de andere kant van het hek begint de verbeeldingswereld van kunstenaar Rudi van de Wint, de vader van beide broers, die in mei 2006 overleed.<\/p>\n
De Nollen beslaan een heuvelachtig binnenduingebied van zo’n veertien hectare, met kronkelende paden, vennetjes omringd met fluisterend riet en verscholen bunkers die van binnen beschilderd blijken. In dit landschap verrijzen immense sculpturen en architectonische bouwwerken die buitenaards aandoen. Dertig jaar lang schepte Van de Wint zand om de heuvels te vormen en baggerde hij veen uit om meertjes te maken. En tenslotte plaatste hij er zijn beelden en gebouwen. Zo transformeerde hij het ooit verwaarloosde defensieterrein tot het ‘totaalkunstwerk’ De Nollen. In zijn ‘laboratorium voor de kunst’ luisterde Van de Wint hoe de druppels tegen het Cortenstaal van de sculpturen tikten en ze langzaam roestbruin kleurden. En wanneer het zonlicht speelde met het licht in zijn schilderingen, was hij als een kind zo blij.<\/p>\n
‘Vandaag zou hij echt in zijn element zijn geweest,’ zegt Ruud met glinsterende ogen. ‘Hoor je de wind door zijn beelden razen?’ Het drietal beent door het landschap, langs een geplooid beeldhouwwerk: de Harmonica, tijdens de expositie in het Kr\u00f6ller-M\u00fcller in 2002 Beeld 6 genoemd. Het ligt er ontheemd bij, twee onderdelen missen. Ruud grijnst, maar tijd voor uitleg is er niet, want het bezoek aan De Nollen is onaangekondigd en de bewoners – drie dames van middelbare leeftijd in een bunker – zitten er niet op te wachten. ‘Het is maar goed dat pappa niet weet wat de Stichting ons aandoet,’ zegt Gijs. ‘Hij zou zich omdraaien in zijn graf.’<\/p>\n
Jongensdroom<\/p>\n
Samen met zijn vrouw Rietje wandelde Reindert Wepko van de Wint, ook wel Rudi of Ruud genoemd, eind jaren zeventig langs een braakliggend stuk grond in Den Helder dat dienst deed als vuilstortplaats en motorcrossbaan. Van de Wint was op slag verliefd. Hier kon hij zijn jongensdroom realiseren: een enclave oprichten van natuur, architectuur en kunst. Resoluut keerde hij de museale wereld de rug toe en trok zich voorgoed terug in de duinen.<\/p>\n
Van de Wint had als kunstenaar naam gemaakt, en dus bleven de opdrachten binnenstromen. Hij maakte plafondschilderingen in het stadhuis van Groningen, het Amsterdamse gerechtsgebouw en, op verzoek van de koningin, in Paleis Noordeinde. Aan zijn brein ontsproot bovendien het meest geteleviseerde schilderij van Nederland: de tien panelen in de vergaderzaal van de Tweede Kamer, bijna elke avond in het journaal te zien. Hij schiep zijn schilderijen in een loods in het kustdorpje Huisduinen, en voegde aan zijn repertoire allengs bouwwerken en beelden toe.<\/p>\n
Het ging Rudi voor de wind, maar elke cent die binnenkwam, ging naar zijn grote liefde: De Nollen.<\/p>\n
Bezeten was hij ervan. Kunstschilder Rob van Koningsbruggen herinnert zich hoe zijn vroegere vriend langzaam van de aardbodem verdween: ‘In de jaren zeventig trokken we intensief met elkaar op. We gingen vaak samen naar Frascati om vrouwen te kijken. En toen, ineens, was hij compleet Nollengek. Hij kon nergens anders meer over praten, en als ik hem tegenkwam, moest ik het “Nollenteken” maken. Met twee vingers omhoog. Op een gegeven moment zag niemand hem meer. Hij was altijd daar, aan het zwoegen.’<\/p>\n
Inderdaad was Van de Wint dag en nacht in de weer, en hij besefte dat hij het niet alleen af kon. Om vrijwilligers te ronselen, zette hij een beproefd middel in: zijn charmes. Het werkte. Elk seizoen waaiden weer nieuwe figuren aan, onder wie een paar vrouwen die wel onder de indruk waren van de kunstenaar. Maar de meesten waren net zo snel weer weg. Want in zijn land was Van de Wint alleenheerser en hij regeerde met ijzeren hand. Hij moest wel, wilde hij zijn levenswerk voor zijn dood voltooien. ‘Ik ben het mijn talent verschuldigd,’ zei hij meer dan eens.<\/p>\n
Twee dames trotseerden zijn grillen en groeiden uit tot trouwe medewerkers. Jacqueline van Koningsbruggen, overigens geen familie van Rob, betrad het grondgebied begin jaren tachtig en werd Rudi’s secretaresse. Vanaf 2003 woonde zij er permanent. Hendriktje Ruiter kwam er tien jaar later bij en ging aan de slag als Rudi’s fotografe. Al die jaren pendelde Van de Wint tussen zijn jongensdroom en zijn andere thuis in Huisduinen, waar Rietje hun twee zoons opvoedde.<\/p>\n
Tandenborstels tellen<\/p>\n
Om zijn totaalkunstwerk voor altijd veilig te stellen, moest Rudi Van de Wint nog \u00e9\u00e9n stap zetten: zich de gemeentegrond toe-eigenen. In 1981 richtte hij de Stichting De Nollen op die de grond en allerlei subsidies moest veroveren. ‘Een openbaar geheim,’ noemde Aad Nuis het gebied dat hij in 1998 als staatssecretaris van Cultuur, Kunst en Media een half miljoen gulden subsidie had geschonken. Van de Wint dacht er steeds vaker over na zijn gebied uit te breiden en het geheim aan de wereld te onthullen. Toen hij in 2004 een fikse Europese subsidie op het spoor kwam, ging hij dan ook direct op zoek naar zwaargewichten die de buit als interim-bestuur konden binnenhalen. Die mochten zich dan ook meteen verzetten tegen het gemeenteplan om aan de zuidkant van De Nollen een vinexwijk te bouwen.<\/p>\n
Op een stormachtige dag kwamen ze vanzelf aangewaaid: Kees Spaan, voorzitter Groep Nederlandse Dagbladpers van het Nederlands Uitgeversverbond, en Jan Houwert, voorzitter van de raad van bestuur van Koninklijke Wegener. Het duo raakte tijdens hun culturele uitstapje zeer onder de indruk van de kunstenaar en zijn werk. Kort daarna ‘sprong’ Ruud hen ‘op de nek’ en ‘smeekte’ ze het stichtingsbestuur in te gaan. De heren vonden het ‘een project met potentie’ en gingen akkoord. Aan dit gezelschap voegde zich ten slotte Vera van Vuuren toe. Zij had als financieel adviseur voor het Regionaal Economisch Stimuleringsprogramma Kop en Munt een subsidie aan De Nollen verstrekt en was er sindsdien v\u00f3l van. Een nuttig contact, vond Van de Wint. Vera van Vuuren sloot zich aan bij de twee dames in het binnenduingebied en werd na Rudi’s dood penningmeester. Spaan en Houwert werden respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter.<\/p>\n
De plannen voor uitbreiding ontwikkelden zich nu razendsnel. De stichting hield de komst van de vinexwijk in het zuiden tegen en maakte plannen om een beheerderswoning met enkele gastenvertrekken, een schilders- en een constructieatelier te bouwen. Het grondgebied werd in het noorden met een paar hectare uitgebreid.<\/p>\n
De provincie Noord-Holland en de gemeente Den Helder waren verguld: eindelijk zou er weer een kunstmuseum komen in de van cultuur verstoken Noordkop. Was de gemeente vroeger nog tandenborstels komen tellen om te controleren of er mensen in het binnenduingebied woonden, nu zag zij de illegale bewoning van de kunstenaar en de dames in een bunker door de vingers. In die duinen ging een goudmijn schuil!<\/p>\n
De plannen stonden grotendeels op papier toen Rudi van de Wint op 30 mei 2006 aan een hartstilstand overleed. Hij was drie\u00ebnzestig jaar oud.<\/p>\n
Een testament was er niet. Tussen de erfgenamen, zijn twee zoons, en de stichting inclusief de vrouwen, brak een heftige strijd uit. Wie was het meest geschikt om in de sporen van de kunstenaar te treden?<\/p>\n
Taart te weinig<\/p>\n
‘Het begon met het claimen van het lijk,’ zegt neef Paul Jan Van de Wint (45), bekend van zijn provocatieve televisieprogramma’s met Rob Muntz. Hij heeft zich opgeworpen als woordvoerder van de erven omdat hij het ‘koelbloedigst’ is. Hij is het gewend voor hen in de bres te springen. Hadden de broertjes vroeger ruzie op de kermis van Den Helder, dan kwam Paul Jan tussenbeide en droop de tegenpartij af.<\/p>\n
‘De drie dames hadden de sleutel van het beheerdershuisje waar Ruud opgebaard lag en bepaalden wie er naar binnen mocht. Rietje en Rudi’s medewerkers van zijn R.W. van de Wint BV hebben een uur buiten staan wachten.’ Hij neemt een hap van de zelfgebakken cake die Rietje bij de thee serveert in het ouderlijk huis in Huisduinen. ‘Dat was tot daar aan toe,’ roept Ruud (33). ‘Toen ik de schoonzoon van Vera een pizza quattro formaggi naast het lijk van pa zag eten, werd ik \u00e9cht gek! Ik heb de sleutel afgepakt en heb ze weggestuurd.’<\/p>\n
De gemoederen liepen nog verder op toen de dames als Rudi’s ‘drie geliefden’ op de rouwkaart wilden komen te staan. ‘Ze hebben altijd ontkend met hem te rommelen,’ zegt Gijs (31), ‘en nu waren ze ineens zijn geliefden. Wat zij niet beseffen, is dat Ruud iedereen als een werkkracht voor zijn kunst zag. Hij eiste honderd procent en gaf daar niks voor terug. Je moest zelf je grens aangeven. Dat hebben wij ook gedaan. Maar die vrouwen leverden hun eigen leven in. Zaten er geen krenten in zijn pannenkoek, nou, dan kr\u00e9gen ze toch een veeg uit de pan. En was er taart te weinig, dan moesten ze hun stukje aan ons geven.’ De mannen lachen smakelijk. Na bemiddeling van Paul Jan kwam er op de rouwkaart geen eervolle vermelding voor de vrouwen.<\/p>\n
Kort na de begrafenis ging het echt mis. De dames deelden de erfgenamen mee De Nollen te zullen blijven bewonen en beheren. Ruud zou Vera van Vuuren tot directeur van de R.W. van de Wint BV hebben willen benoemen en ze aandelen hebben beloofd. ‘Vanaf nu gaan we verder op voet van gelijkheid,’ zeiden ze. Die zijn emotioneel in de war, om een deel van de erfenis op te eisen, dachten de erven en schakelden Kees Spaan in om ze van het terrein te laten verwijderen. Maar daar peinsde Spaan niet over. ‘Ik heb De Nollen in 2004 nu eenmaal aangetroffen met de vrouwen erop en heb aan dat geheel mijn bestuurlijke lot verbonden.’ De stichting zou het project voortzetten met de dames.<\/p>\n
Gigantische brug<\/p>\n
Een kort interbellum volgde toen de broers toetraden tot het stichtingsbestuur, precies zoals hun vader dat had gewild. Maar al bij de eerste vergaderingen laaide de discussie op, want wie had Rudi nu eigenlijk als beheerder gewild? Beide partijen stellen tot nu toe verantwoordelijk te zijn geweest voor het beheer. Hoe had de kunstenaar zijn riet graag gemaaid zien worden? En van wie waren De Nollen eigenlijk? De grond was van de stichting, Van de Wints werk, zijn constructieatelier – de R.W. van de Wint BV – en het auteursrecht van de erven. De overige bestuursleden vonden de situatie onhoudbaar en werkten de twee broers de stichting uit. Einde interbellum. Een kort geding door de erven kon dit besluit niet ongedaan maken. Het hoger beroep volgt.<\/p>\n
‘Sindsdien,’ zegt Ruud, ‘dendert de stichting over het project heen zonder dat mijn vader en wij er nog toe doen. Ik werkte de laatste jaren met pa op De Nollen en weet precies wat hij wilde. Halen ze er ineens de plantsoenendienst bij om riet te maaien, terwijl wij dat altijd deden. Straks komen er ook nog andere kunstenaars en wordt het een beeldentuin.’ Van de bravoure die de broers doorgaans kenmerkt, in hun choquerende televisieprogramma De Broertjes en als organisatoren van de befaamde Expornstar-feestjes, is weinig over.<\/p>\n
Die middag rijdt de familie naar de loods van hun Van de Wint BV, waar de laatste hand wordt gelegd aan een gigantische brug naar ontwerp van Rudi. Sinds hun vaders dood voeren ze er opdrachten uit naar zijn ontwerpen, met als kroon op hun werk een monument in Tenerife voor de slachtoffers van de vliegramp in 1977.<\/p>\n
Op het erf liggen twee roodstalen voorwerpen. Het zijn de ontbrekende delen van de Harmonica. Die heeft Ruud junior op een onbewaakt moment op De Nollen op een tractor geladen en z\u00f3 het terrein af gereden naar de loods in Huisduinen. Een toegangsverbod op De Nollen volgde. ‘Ik kon niet anders,’ zegt Ruud. ‘De stichting had een ander bedrijf ingezet om de sculptuur aan elkaar te lassen, terwijl mijn vader het beeld zelf betaald heeft en ons constructiebedrijf dat soort werk tot nu toe deed. Wij zijn de auteursrechthebbenden! Mijn vader zou trots op onze actie zijn geweest. Een Van de Wint laat niet met zich sollen. Gijs en ik waren zijn Grote en Kleine Beer, hij was Winnetou.’<\/p>\n
‘Zij vergeten dat ik dertig jaar lang bij het project betrokken ben geweest.’ Voor het eerst in het gesprek neemt Rietje – rood opgestoken haar, lange rok, getroebleerde blik – het woord. Ze heeft het idee dat de stichting hen bewust buitenspel zet nu De Nollen zijn uitgegroeid tot een prestigeproject. ‘De laatste jaren richtte ik mij op het constructiebedrijf omdat daar het geld vandaan komt en ik een gezin \u00e9n het project draaiende moest houden. Want elke stuiver die er binnen kwam, ook geld dat we niet hadden, ging rechtstreeks naar De Nollen. Zonder met ons te overleggen, schakelt de stichting andere bedrijven in om werk van Ruud te vervaardigen, kaapt ze opdrachtgevers weg en haalt ze subsidies binnen.’<\/p>\n
Gemeenschappelijke huishouding<\/p>\n
Midden in de tot beheerderswoning omgebouwde bunker brandt een kacheltje. Jacqueline van Koningsbruggen (42) warmt er haar handen aan. Zojuist heeft ze Vrij Nederland een rondleiding gegeven door het ondergrondse gangenstelsel, langs de bunkers en sculpturen in het binnenduingebied. Kennis van zaken kan haar niet ontzegd worden. Tot in detail verdiepte ze zich in de werkwijze, techniek en idee\u00ebn van de kunstenaar. Sinds ze als achttienjarig meisje uit Den Helder bij het werk van Rudi betrokken raakte, is ze uitgegroeid tot kunsthistorica en Van de Wint-kenner. ‘Het waren de jaren van het nihilisme toen ik hier langs slenterde,’ zegt ze. ‘Ik was meteen verkocht: dit project ging tenminste ergens over. Ik heb mij aangemeld als medewerker en ben nooit meer weggegaan.’ Ze oogt gedistingeerd in haar donkerblauwe jasje, haar blonde haren opgestoken. Inmiddels zijn ook Hendriktje Ruiter (48)- wild donker haar, zachte ogen – en Vera van Vuuren (48) – rood haar, wakkere blik – zich bij het kacheltje komen warmen, gevolgd door drie katten. Samen met Rudi voerden ze een gemeenschappelijke huishouding in deze woning die ze samen hebben ingericht. Al was het nooit zeker waar de kunstenaar uithing, lachen ze, die zwierf van huisje naar huisje.<\/p>\n
‘En terwijl hij aan zijn kunst werkte,’ zegt Van Koningsbruggen, ‘namen wij behalve de huishouding ook het hele beheer en de exploitatie op ons. Dat doen we nog. We verzorgen de paarden en honden, onderhouden het begrazingsgebied en nemen de bewaking en het toezicht op ons, net als de publiciteit, de fondsenwervingen en de openstelling voor het publiek. De essenti\u00eble kennis over het project ligt bij ons. Het is dus logisch dat wij het in Ruuds geest voortzetten.’<\/p>\n
‘Dat was Ruuds plan ook,’ voegt Van Vuuren eraan toe. ‘Niet voor niets wilde hij mij tot directeur van de BV benoemen en ons aandelen geven. Maar het eerste wat zijn zoons deden na zijn overlijden was ons uit de BV gooien, waarvoor we tot dan toe werk verrichtten.’<\/p>\n
Inmiddels heeft het stichtingsbestuur Jacqueline en Hendriktje tot directeur en vice-directeur van het project benoemd, omdat ze ‘onmisbaar’ zouden zijn. Ruud wilde immers dat er gel\u00e9\u00e9fd werd in zijn droomwereld, betogen de dames. Dat er in het schrijfhuisje l’Ecriteur geschreven werd, en in Archimedes gebadderd. Het maakte deel uit van zijn totaalkunstwerk. ‘Ruud was geen familieman,’ zegt Jacqueline. ‘Hij hield zijn gezinsleven en dit kunstproject goed van elkaar gescheiden. Dit was zijn andere thuis, en daar horen wij. We kunnen ons voorstellen dat de herinneringen van Ruudje en Gijs aan hun vader meer zijn verbonden aan hun ouderlijk huis.’<\/p>\n
Wat hun verstandhouding met Van de Wint was, wensen ze in het midden te laten. ‘Houd het maar op h\u00e9\u00e9l innige vrienden,’ zegt Van Vuuren met een schalks lachje. ‘Het gaat erom dat onze manier van werken en leven essentieel zijn voor De Nollen. Ruud zag ons als onderdeel van zijn kunst, als een sociale sculptuur, en ik weet zeker dat hij dat graag zo had gehouden.’<\/p>\n
‘Het argument dat die vrouwen een sociale sculptuur vormen, is lachwekkend,’ grinnikt Paul Jan van de Wint. ‘Dan zou het auteursrecht nu van ons zijn en zouden we de onderdelen vervangen, want de dames zijn van middelbare leeftijd.’ Toch vormt het drietal niet eens een groot probleem, vinden de erven. Voor hun part blijven ze op De Nollen werken, zolang ze er maar niet wonen. ‘Het gaat erom dat de stichting het project doorzet zonder ons. Het bestuur zit er pas sinds twee jaar en doet net alsof het samen met de dames De Nollen al dertig jaar runt. Wij moeten van alles bewijzen dat het eigendom van de erven is. Onder het mom van samenwerkingsovereenkomst worden er subsidies binnengehaald en de gemeente en provincie kijken toe.’<\/p>\n
Advocatenbrief<\/p>\n
In maart 2007 viel er op de deurmat van het stichtingsbestuur een advocatenbrief die insloeg als een bom. De erven, op dat moment nog lid van het bestuur, sommeren dat de drie vriendinnen De Nollen niet langer zullen bewonen omdat dit niet in het belang van het project is, dat het beheerdershuisje wordt omgebouwd tot een monument en dat Ruud junior beheerder blijft. De artistieke verantwoordelijkheid moet bij hen komen te liggen, en toekomstige opdrachten voor kunstwerken moeten aan hun constructiebedrijf worden verleend. Bovendien, betogen de erven, dienen alle beslissingen omtrent de nieuwbouw samen met hen te worden genomen, en tot slot willen ze een paar sleutels van het terrein.<\/p>\n
De brief bracht de nodige opschudding teweeg, want met het droomwereldje van de kunstenaar waren inmiddels grote belangen gemoeid. De burgemeester van Den Helder voerde gesprekken met de familie en de Commissaris van de Koningin van Noord-Holland bezocht hen thuis om de broers van het juridische pad te brengen. En ook Spaan deed verwoede pogingen, al schoten die bij de familie in het verkeerde keelgat. ‘Hij heeft tegen me staan schreeuwen in de keuken,’ zegt Rietje. ‘Net zo lang tot ik hem recht in zijn ogen aankeek en zei: ik ben niet bang voor je. Wat niemand zich schijnt te realiseren, is dat het project zonder de jongens, de erven, nergens is. Dan kun je het net zo goed opdoeken.’<\/p>\n
Kees Spaan banjert door zijn woonkamer aan een Amsterdamse gracht. Hij is kwaad. De advocatenbrief is hem indertijd rauw op zijn dak gevallen en daarna volgden er meer. ‘We zijn in een impasse geraakt,’ zegt hij. ‘Want voor de goede orde: de grond is van de stichting, en zonder de grond zijn de erven ook nergens.’ Hij weet wel waar het is misgegaan. Het is ‘allemaal gestuit op emoties’. Spaan: ‘Jarenlang heb ik die geprobeerd te managen, eindeloos heb ik met die moeder zitten praten. Ik ben op kousenvoeten door dat geheel van emoties gegaan, maar toch is er slijtage ontstaan tussen mij en de familie. Daar heb ik geen hard feelings over. De wereld zit zo in elkaar dat dit soort zaken met strubbelingen en oprispingen gepaard gaat.’<\/p>\n
Hij heeft gegronde redenen om met de vrouwen in zee te gaan, zegt hij. ‘Het was mijn bestuurlijke verantwoordelijkheid om door te gaan met De Nollen en de bemanning zoals ik die aantrof. Want binnen deze symbiose van Ruud en de vrouwen is de biotoop tot stand gekomen. Dat Rietje zich vijfentwintig jaar de pleuris heeft gewerkt, fine. Die erkenning krijgt ze van me. Maar ik flikker niet ineens die meiden eraf. Ik ga niet met terugwerkende kracht een geschiedenis corrigeren, een persoonlijk drama. Want dat is het. Rietje is van de leg, de zoons zijn van de leg, die drie zijn van de leg. Dat is nog geen reden om zand in de machine te gooien.’<\/p>\n
En er is n\u00f3g ‘een praktische overweging’ om de erven het project niet te laten beheren: hun competentie. ‘De dames kennen De Nollen op hun duimpje en hebben een schat aan kennis. Ik vind het onverstandig om de artistieke verantwoordelijkheid buiten Jacqueline om te laten gaan. Persoonlijk zou ik het de kleine Ruud niet toevertrouwen. Het is een aardige jongen, maar veel te emotioneel. Hij is een voortdurend sluimerend explosierisico.’ Spaan wil een zakelijke relatie tussen de directie van het terrein en de jongens, met veel overleg. ‘Lukt dat niet, dan geef ik het weer terug aan de gemeente.’<\/p>\n
Volgens Spaan hebben de erven Ruuds draai richting ‘de uitbreiding en professionaliteit’ gemist. Om aan te tonen dat Ruud de ingegane weg ondersteunde, haalt hij een e-mail tevoorschijn van juni 2005. Daarin vraagt de kunstenaar hem nadrukkelijk om als voorzitter aan te blijven en biedt hij hem een kunstwerk ter waarde van tienduizend euro aan. ‘Ruud had ons nodig,’ besluit Spaan. ‘Hij voelde zich artistiek veilig bij ons. Het is jammer dat de zaak stagneert, want Ruud rekruteerde ons juist om dit te voorkomen. Wat hij van de gang van zaken zou vinden? Hij zou zich omdraaien in zijn graf.’<\/p>\n
Mediation<\/p>\n
Inmiddels ligt er een fors boekwerk klaar: het beleidsplan voor ‘Totaalkunstwerk De Nollen-Van de Wint Museum’. Met de geplande twintigduizend bezoekers per jaar moeten De Nollen uitgroeien tot een grote toeristische trekpleister, die de Noordkop een culturele en economische impuls geeft, en deze op den duur van ‘internationale allure’ zal voorzien. Tientallen partijen en grote namen uit de culturele en bestuurlijke wereld hebben zich eraan verbonden. Over de erven wordt met geen woord gerept. Van een levend kunstenaarsinitiatief zal het project uitgroeien naar een museale status. Een klein museum met wisselende exposities zal het werk van Van de Wint gaan tonen. Stefan Hulman, de burgemeester van Den Helder, is enthousiast: ‘Rudi van de Wint was een echte “Nieuwedieper” met een grote uitstraling en grandioos werk. Hij was bovendien favoriet van Hare Majesteit, die ooit een priv\u00e9bezoek aan De Nollen bracht. Ik ben ervan overtuigd dat bezoekers van overal ter wereld straks zullen komen kijken. We kunnen het project bijvoorbeeld laten opnemen in een internationale kunstroute door beeldentuinen.’<\/p>\n
Hulman voorziet een grote toekomst voor De Nollen, ‘maar dan moeten de partijen wel ophouden met ruzi\u00ebn.’ Het is hem eindelijk gelukt de erven en de stichting rond de tafel te krijgen en nu bekostigt hij hun mediation, ‘the proof of the pudding’. De burgemeester wil zich niet mengen ‘in dit private meningsverschil’ en wacht af. ‘Komt uit de mediation geen oplossing voort, dan moet het toch juridisch. Ik hoop van niet, want dat kan jaren duren.’<\/p>\n
Maar wat wilde kunstenaar Rudi van de Wint nu eigenlijk?<\/p>\n
‘Dat wist hij zelf niet,’ zegt Evert van Straaten, directeur van het Kr\u00f6ller-M\u00fcller Museum en sinds de jaren zeventig een dierbare vriend. ‘Zowel de zoons als de stichting zijn enorm toegewijd en Ruud was er nog niet uit wie hem moest opvolgen. Hij spande iedereen voor zijn karretje en beloofde van alles. Hij bond vrouwen aan zich in meer dan vriendschappelijke relaties en liet die ten behoeve van de kunst voor zich werken. Die vrouwen dienden hem op alle mogelijke manieren en depersonaliseerden. Hij heeft me meerdere malen gezegd dat hij heel blij was dat zijn zoon Ruud de laatste jaren met hem werkte. Maar ook naar zijn zoons toe was hij in de eerste plaats kunstenaar, hoe gek hij ook op ze was.’<\/p>\n
Vlak voor zijn dood voerde Van Straaten een gesprek met zijn vriend. Het viel hem op hoe tobberig de kunstenaar was. Hij had het idee dat hij zich met huid en haar aan de stichting moest overgeven, had hij gezegd. Dat zijn jongensdroom een te veel door marketingtechnieken gerunde tent werd.<\/p>\n
‘Ruud had de stichting nodig gehad om zijn droom te realiseren,’ zegt Van Straaten, ‘maar die was hem inmiddels te machtig geworden. Toen hij stierf, bleken er allerlei concepten en modellen te zijn die hij nooit heeft willen ondertekenen omdat hij er niet achter stond. Een beeldentuin zou zijn schrikbeeld zijn geweest, of een volkse attractie. Uiteindelijk wilde hij dat kleine aantallen mensen door zijn doorgedraaide kunstenaarsbrein zouden lopen.’<\/p>\n
Van Straaten sprak met Van de Wint vaak over een testament, al was het maar om Rietje, met wie hij nooit getrouwd was, en die het gezin en het project al die jaren draaiende had gehouden. ‘Elke cent ging naar de kunst. Rietje en hij hadden zelfs plannen om ooit samen op De Nollen te gaan wonen. Maar het testament kwam er nooit, want Ruud geloofde dat hij onsterfelijk was.’<\/p>\n
Tussen de grafmonumenten op de begraafplaats van Den Helder duikt een robuust, ros exemplaar van Cortenstaal op. ‘Ruud Van de Wint, The Force’ staat er, omgeven door twee vleugels, en daaronder de getallen 1942-200 . Het laatste cijfer ontbreekt. Alsof de sterfdag van de kunstenaar nog beslist moet worden.<\/p>\n
www.hetnollenproject.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Duingebied De Nollen, levenswerk van kunstenaar Rudi van de Wint, ligt onder vuur. Familie strijdt tegen \u2018de dames\u2019 en een stichting die het tot een toeristische trekpleister willen maken. Verslag van een gevecht om een levend kunstwerk van een dode kunstenaar. \u2018Ruud zou zich omdraaien in zijn graf\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109177"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=109177"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/109177\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=109177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=109177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=109177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}