{"id":108755,"date":"2008-03-25T14:19:00","date_gmt":"2008-03-25T12:19:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/the-eagles-een-mytisch-beest-uit-californie\/"},"modified":"2008-03-25T14:19:00","modified_gmt":"2008-03-25T12:19:00","slug":"the-eagles-een-mytisch-beest-uit-californie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/the-eagles-een-mytisch-beest-uit-californie\/","title":{"rendered":"The Eagles, een mytisch beest uit Californi\u00eb"},"content":{"rendered":"
\n

29-03-2008
Door David Kleijwegt<\/p>\n

Toen de Eagles in de jaren zeventig de wereld veroverden, stond er in vette letters op hun visitekaartje: Californi\u00eb. Niet een van de bandleden, ten tijde van hun grootste succes \u2018Hotel California\u2019, was geboren of opgegroeid in de zonnigste staat van de Verenigde Staten, maar dat deed er niet toe. The Eagles gingen op de loop met het archetype van de California-song, dat lauwwarme zeebriesje op muziek, en maakten er een populaire stijlfiguur van. <\/p>\n

\u2018California Girls\u2019, waar de Beach Boys over zongen, hadden we hier niet. Maar van ze dromen deden we wel. We hadden geen idee hoe de \u2018dark desert highway\u2019 uit \u2018Hotel California\u2019 eruit zag, maar in gedachten reden wij er toch op. Om onverwachts uit te komen bij het dilemma dat in de California-song is verborgen: niets is wat het lijkt, \u2018This could be heaven or this could be hell.\u2019<\/p>\n

Of je nu fan bent van het miljoenencircus dat The Eagles is geworden of niet, het idee van de California-song heeft alle trends in de popmuziek overleefd. Daar kan zelfs hun recente, slaapverwekkende dubbel-cd Long Road Out Of Eden niets aan veranderen. Velen dachten dat punkrock The Eagles voorgoed had uitgeroeid. Maar Courtney Love, weduwe van Nirvana\u2019s Kurt Cobain, vertelde eind jaren negentig dat ze maar \u00e9\u00e9n reden nodig had om definitief naar Los Angeles te verhuizen: \u2018To pursue the California-song\u2019.<\/p>\n

Een liedje als heilige graal van de Ameri\u00adkaanse popmuziek: Courtney Love heeft het nooit gevonden, maar andere muzikanten blijven naar de westkust trekken om het te proberen. Het stikt er van de freak folkers en neo-hippies annex muzikanten die er verlekkerd van blijven. \u2018The California-song, oh man.\u2019 Als ze die toch eens zouden schrijven… <\/p>\n

Er zijn legio voorbeelden van liedjes die bevolkt lijken door gezonde mensen die gebruind genieten van het goede leven. Laten we het onszelf gemakkelijk maken met een dwarsdoorsnede door de decennia heen van liedjes met Californi\u00eb als bindend element in de titel: \u2018California Dreaming\u2019 van The Mamas and The Papas, \u2018California Love\u2019 van 2Pac en Dr. Dre en \u2018Californication\u2019 van de Red Hot Chili Peppers. Geef toe: in uw hoofd zingt u al mee. En het is zomer in uw hoofd.<\/p>\n

Vijftien palmbomen<\/b>
De ware geest van de heilige graal is in het Californi\u00eb van 2008 niet eenvoudig te vinden. Neem San Francisco. Schattig hoor, al die schots en scheve huisjes en duizelingwekkende doorkijkjes, maar als je beter kijkt, zie je ook wat anders. Het is er vies, vuil en versleten. De hippiewijk Haight-Ashbury is nog steeds een hippiewijk, bevolkt door dezelfde hippies van veertig jaar geleden, maar nu zijn ze oud en uitgemergeld. Rijp voor het bejaarden\u00adtehuis dat er niet is voor hen in San Francisco. Dus slenteren ze landerig over straat. <\/p>\n

En San Francisco stinkt. Naar de vis van gisteren en eergisteren, naar verschraalde alcohol, naar het zwerfvuil dat je overal tegemoet waait. Die indruk raak je niet zo makkelijk kwijt, zelfs niet met de aldaar verkrijgbare cd-box, het met klassieke pop uit San Fran\u00adcis\u00adco gevulde Love Is The Song We Sing. Steve Miller kan zingen over \u2018Silver Girls\u2019, The Grate\u00adful Dead kan zich storten op een ultrakorte versie van het epos \u2018Dark Star\u2019 en Grace Slick van Jefferson Airplane kan blijven doen alsof ze het werkelijk over een \u2018White Rabbit\u2019 heeft, het feit blijft: San Francisco stinkt.
Hier is de California-song niet meer. <\/p>\n

On the road dan maar. De West Coast Pacific Highway, die vlak langs de oceaan kronkelt, is een van de mooiste autowegen ter wereld. Met de radio aan lijkt de California-song dichtbij. Ware het niet dat de speakers van de auto niets anders voortbrengen dan flinterdunne ear candy.
In Malibu hopen we een glimp te vinden van de muziek die ons tot deze zoektocht heeft gebracht \u2013 de minder bekende voorgangers van het geluid van de Eagles. De wortels van de California-song. John, The Wolfking of L.A., de recent uitgegeven eerste soloplaat van John Phillips, ooit een kwart van The Mamas and the Papas, klinkt nog altijd als sierlijk wuivende palmbomen afgezet tegen een kobaltblauwe lucht.<\/p>\n

O, schone schijn. <\/p>\n

Het was namelijk meteen ook de laatste serieuze plaat van Phillips. Alcohol en hero\u00efne bleken, tot aan zijn dood in 2001, veel trouwere vrienden dan de gitaar, de piano en de opname\u00adstudio. Ergens op zijn meesterwerk zingt Phillips: \u2018Malibu people know the way to live\u2019. Dus daar stappen we uit. De stad ziet eruit als een plek voor het goede leven, maar dan op een prettige manier bescheiden. Echt iets voor een vagebond. Maar de opgepoetste auto\u2019s voor de deur verraden het al. Een vagebond redt het hier alleen als het saldo op zijn bankrekening minstens zes nullen heeft.<\/p>\n

Op een grasveld links van de weg zien we een lege vlakte met niets, behalve: vijftien palmbomen. Bij nadere bestudering blijken ze tot aan de kruin verbrand. Met een schok dringt het tot ons door dat die song, \u2018Malibu People\u2019, best eens sarcastisch bedoeld kan zijn. Een ander liedje van de elpee, \u2018Let It Bleed\u2019, klinkt net zo: relaxed als een namiddag in een hangmat, maar het gaat toch echt over een miskraam. We hebben ons laten misleiden door de toon, maar John Phillips wist het eerder dan wij: de California-song kan een pikdonkere kern bevatten.<\/p>\n

Watervrees<\/b>
Terug in de auto, naar L.A., jarenlang de uitvalbasis van de Eagles. In de hippe caf\u00e9s wisselen de Beach Boys en de Dead Kennedys (onder meer bekend van het nummer \u2018California \u00dcber Alles\u2019) elkaar broederlijk af \u2013 de een mierzoet, de ander bijtend cynisch. Het zijn de twee zijden van de medaille die samen de California-song maken.<\/p>\n

Het begint te dagen. Het wezen van de Cali\u00adfornia-song is helemaal niet zo oergezond, vredig en zoetsappig als het lijkt. De Cali\u00adfornia-song is goedbeschouwd zelfs een leugen. Een verleidelijke leugen, maar toch: een leugen. Dat was eigenlijk al zo toen het zielige hoopje mens dat Brian Wilson heet zijn \u2018California Girls\u2019 schreef (met hulp van Mike Love). Terwijl hij ons liet dromen van een glorieus blond en gespierd strandleven met een eeuwige tidal wave, bleek later dat de opper-Beach Boy zijn hele leven last heeft gehad van watervrees. Die net even te dikke jongeman die met zijn surfboard naar de golven rende, had niet voor niets zo\u2019n dwaze uitdrukking op zijn gezicht. Hij was doodsbang.<\/p>\n

Een lange straat met palmbomen met daarboven een schitterend opkomende zon. Het is een pregnant beeld, ook in L.A. Voor\u00e1l in L.A. Dat vonden ook de Eagles, die het de \u2018Tequila Sunrise\u2019 noemden. Het nummer staat symbool voor de harmonieuze en relaxte sfeer die de muziek van The Eagles uitstraalt. Maar voor de muzikanten was dat bepaald geen alledaagse werkelijkheid. Als je tenminste afgaat op het boek Heaven and Hell, de memoires van voormalig gitarist Don Felder. Vooral Glenn Frey en Don Henley, niet toevallig in de hoogtijdagen ook de belangrijkste Eagles, moeten het ontgelden. Felder duidt ze bij voorkeur aan met de term \u2018The Gods\u2019. <\/p>\n

Frey was vooral een geniepig man, als we Felder mogen geloven. Voor hem leek het muzikantengezegde \u2018change a word, get a third\u2019 uitgevonden, refererend aan de regel dat iedereen die een bijdrage levert aan een songtekst, hoe summier ook, recht heeft op een derde van de auteursrechten. Frey bleek er een handje van te hebben om zo veel mogelijk goede sier te maken met zo weinig mogelijk werk.<\/p>\n

Don Henley, bijnaam Grandpa, was een chag\u00adrijn. \u2018No one can suck the fun out of a room faster than Don Henley,\u2019 merkte Frey eens op. De drummer en zanger was een fervent brievenschrijver. Felder herinnert zich met name een brief aan de huishoudster van een studio, waarin Henley in felle bewoordingen betoogde dat zij het met een bloemmotief bedrukte toiletpapier vanaf nu zo moest aanbrengen dat het van boven af rolde, en niet van onderen. Want anders had de fabrikant de paarse bloemetjes wel ondersteboven op het papier gedrukt. <\/p>\n

Don Felder schreef de muzikale basis voor \u2018Hotel California\u2019 alleen, in het strandhuis in Mali\u00adbu dat hij met zijn familie bewoonde. Hij zal er niet bij zijn als het nummer in Rotterdam wordt vertolkt, wat ongetwijfeld zal gebeuren. Fel\u00adder werd in 2001 ontslagen omdat hij weigerde zijn handtekening te zetten onder een contract dat hij onrechtvaardig vond. Niet \u2018The Gods\u2019 zelf brachten hem de boodschap; die eer viel te beurt aan de manager van de groep.<\/p>\n

Natuurlijk ziet Don Felder om in wrok, dat is duidelijk. Maar \u00e9\u00e9n ding geloof je na lezing: het verhaal van de Eagles is een verhaal van ontnuchtering. En dat geldt evenzeer voor de zoektocht naar de California-song. Zoek er niet naar tijdens de komende concerten in Nederland. De California-song, dat mythische beest, leeft alleen in de verbeelding van romantici. Zoals het altijd al heeft gedaan.<\/p>\n

De Eagles geven 1 en 3 april concerten in Ahoy in Rotterdam. \u2018Heaven and Hell\u2019 van Don Felder met Wendy Holden is uitgegeven door Weidenfeld & Nicholson.<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Toen de Eagles in de jaren zeventig de wereld veroverden, stond er in vette letters op hun visitekaartje: Californi\u00eb. Niet een van de bandleden, ten tijde van hun grootste succes ‘Hotel California’, was geboren of opgegroeid in de zonnigste staat van de Verenigde Staten, maar dat deed er niet toe.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[207,269],"tags":[783,2481],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/108755"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=108755"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/108755\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=108755"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=108755"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=108755"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}