{"id":108303,"date":"2008-04-09T10:00:00","date_gmt":"2008-04-09T08:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/tom-barman-van-deus-dit-das-allemaal-nieuw-voor-ons\/"},"modified":"2008-04-09T10:00:00","modified_gmt":"2008-04-09T08:00:00","slug":"tom-barman-van-deus-dit-das-allemaal-nieuw-voor-ons","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/tom-barman-van-deus-dit-das-allemaal-nieuw-voor-ons\/","title":{"rendered":"Tom Barman van dEUS: ‘Dit da’s allemaal nieuw voor ons’"},"content":{"rendered":"
\n

12-04-2008
Door Sander Donkers en David Kleijwegt<\/p>\n

Sinds hun doorbraak in 1994 staat dEUS bekend als een band die muziek maakt op het scherpst van de snede. Hun nieuwe cd toont een groep die blaakt van het zelfvertrouwen.<\/p>\n

Het is nog vroeg in de middag en toch al bijna donker in de Antwerpse wijk Borgerhout. Vanuit een voormalige pekfabriek wijst een doffe dreun de weg. Door een steegje met natgeregende kasseien, twee trappen op, langs een verroeste badkuip, een discobal en een paar oude ski\u2019s, tot je plotseling een woud van snoeren, versterkers en microfoons betreedt.<\/p>\n

Daar schaven de vijf leden van dEUS geconcentreerd aan een nummer van hun nieuwe plaat. Het stadium waarin ook de belangrijkste band van de Lage Landen niet ontkomt aan heel basale kwesties. Wanneer zullen ze het orgel \u2018herlanceren\u2019? En: moeten ze \u2018dam dam\u2019 introduceren na de \u2018poem\u2019, of wachten tot de keychange?<\/p>\n

Terwijl zanger\/gitarist Tom Barman de band met straffe hand dirigeert, druppelt een gezelschap vrienden en geliefden de ruimte binnen. Voor hen zal dEUS vandaag de nieuwe cd voor de eerste maal van begin tot eind vertolken, en dat maakt de groep zichtbaar nerveus. Ze mogen dan alles al hebben meegemaakt, dit moment went nooit. \u2018Tot aan dit punt is een band een gesloten kring,\u2019 zegt gitarist Mauro Pawlovski. \u2018Een loge bijna. Er hoeft maar \u00e9\u00e9n persoon van buiten te komen en alles is anders.\u2019 En dan zijn het nog intimi ook, zodat je niet de rock-\u2018n-roll-held kunt gaan uithangen. \u2018Ik ben niet verlegen, eerder enorm zelfverzekerd. Maar er is in de loop der jaren op het podium een soort lichamelijkheid ingeprogrammeerd die je niet kunt maken bij je vrienden.\u2019 <\/p>\n

Dus staat Pawlovski als een pilaar zijn gitaarpartijen te spelen, en zingt hij zijn vocalen alsof die huisvredebreuk zouden kunnen veroorzaken. In scherp contrast met de beweeglijkheid van Tom Barman (36), die je zo op het podium van Pinkpop zou wanen. Heftig trekkend aan zijn gitaar en met een verbeten uitdrukking op zijn gezicht. \u2018Dit voelt zowat als ons eerste optreden,\u2019 roept de zanger tegen niemand in het bijzonder. En hij verontschuldigt zich voor het geluid, dat inderdaad alle makkes van een oefenhok kent.<\/p>\n

Maar daar is makkelijk doorheen te luisteren, en dan hoor je een goed geoliede band, waar de gedrevenheid vanaf straalt. Met elk nummer lijkt dEUS iets van de schroom van zich af te werpen. Tijdens het slotnummer \u2013 de single \u2018The Architect\u2019, inmiddels nummer \u00e9\u00e9n in de Belgische Ultra-Top \u2013 rommelt hun manager achter de bank met een stekkerdoos, waarna aan de muur opeens in flikkerende lampjes de woorden \u2018Vantage Point\u2019 oplichten. Met een triomfantelijke glimlach komt hij weer tevoorschijn, alsof hij zeggen wil: dEUS\u00ad is klaar voor de volgende ronde. <\/p>\n

Vantage Point betekent zoiets als \u2018gunstige ligging\u2019, \u2018geschikt uitgangspunt\u2019. Het is de naam van de studio en repetitieruimte in het enorme pand, dat toetsenist\/violist Klaas Janszoons een paar jaar geleden kocht. Hun eigen \u2018clublokaal\u2019, dat niet alleen druipt van de rock-\u2019n-roll-romantiek, maar ook nog eens goed geoutilleerd is, met een keuken en een buitenterras. \u2018We hebben altijd heel marginaal gerepeteerd,\u2019 zegt Barman. \u2018In van die crackpanden waar de gordijnen recht stonden. Ruimtes waarvan een junk nog zou zeggen: sorry, maar hier ga ik geen shot zetten. Dus dit, da\u2019s allemaal nieuw voor ons.\u2019<\/p>\n

Vantage Point is tevens de titel van de nieuwe cd, die ze hier opnamen. In tegenstelling tot de vorige liet dEUS de productie ditmaal volledig over aan buitenstaanders. En dat kon alleen maar, verzekert Barman, die het niet makkelijk vindt de touwtjes uit handen te geven, omdat de band blaakt van het zelfvertrouwen. In de huidige bezetting zou je dEUS, als het niet zo\u2019n rotwoord was, een Belgische supergroep kunnen noemen. Bassist Alan Gevaert speelde onder meer bij Arno, drummer St\u00e9phane Misseghers bij Soulwax, en Mauro Pawlovski is al jaren een alomtegenwoordig figuur in de Belgische muziekwereld. \u2018Man! Dit is de beste formatie ooit,\u2019 zegt Barman onomwonden. \u2018De eerste, waarmee we Worst Case Scenario maakte, was ook magisch. Maar het grote verschil is dat we ons er nu van bewust zijn hoe goed het gaat. In het verleden beseften we door de jeugd en de wazige levensstijl niet wat we meemaakten.\u2019<\/p>\n

Strijd<\/b>
Vantage Point, zo vertelde hij twee weken eerder, in een Amsterdamse hotelkamer, slaat ook op een strijd die zich in Tom Barmans hoofd heeft afgespeeld. De afgelopen jaren kende hij regelmatig \u2018duistere momenten\u2019, waarin hij zich afvroeg of er nog toekomst zat in dEUS\u00ad. En algemener: of hij nog wat te zoeken had in zijn geboorteland. \u2018Ik heb een tijd gedacht: wat doe ik nog in Belgi\u00eb? Zit ik hier wel goed? Ik weet dat mijn songs goed zijn, dat ik de concurrentie aankan. Maar hier is geen traditie van rockmuziek. Mijn hele platencollectie is Amerikaans en Engels. Echt, ik heb me suf gepiekerd.\u2019<\/p>\n

Over die vraag gaat \u2018Popular Culture\u2019, het slotnummer van de cd, volgens Barman het eerste en waarschijnlijk ook het laatste ironische nummer dat hij ooit schreef. \u2018Het is goed meezingbaar,\u2019 zegt hij, \u2018geschreven in een heel populair idioom, met een mooie melodie en een groot refrein.\u2019 En dan, met een flauwe glimlach: \u2018Maar het wijst af waar het over zingt.\u2019 Een kinderkoor zingt met hem mee: Throwing out my popular culture\/ Cause now you know it\u2019s not great \/ If you don\u2019t come from the States \/ You will always be late to be in popular culture. <\/p>\n

Het is een B\u00e9lgisch kinderkoor, benadrukt Barman. \u2018Dat moest ook, h\u00e8? Want het is een zeer Belgisch nummer. Ik stelde mezelf de vraag: waar zitten wij nog ergens, als we zo overladen zijn met een andere cultuur? Van wie moeten we \u2019t pakken? Van links, van rechts, van boven, van onderen? Dat hebben Hollanders veel minder, en Belgen heel hard. Maar toen besefte ik: juist het feit dat ik me die vragen stel, en dat ik er twijfels over heb, dat \u00eds wat me Belgisch maakt. Daarom zie je ook al die stijlen bij dEUS, dat verklaart het eclectische.\u2019 En zo kun je het nummer ook lezen als een verzoening met zijn afkomst. \u2018Ik heb getwijfeld, maar de laatste tijd meen ik dat ik hier goed zit. Vandaar ook Vantage Point, deze uitvalbasis is ideaal.\u2019<\/p>\n

Wrat<\/b>
Sinds hun doorbraak in 1994 staat dEUS bekend als een band die het avontuur zoekt, en muziek maakt op het scherpst van de snede. En hoewel de muzikale weerhaken uit de beginperiode grotendeels zijn verdwenen, is dat nog altijd zo. Maar dEUS geldt \u00f3\u00f3k als een groep die door intern gedonder regelmatig op ontploffen staat. Nu, zegt Mauro Pawlovski met een zweem van ironie, heerst er \u2018kalmte\u2019. En volgens Barman is dat in hoge mate te danken aan de komst van de gitarist. \u2018Mauro heeft de band zo goed als zeker gered.\u2019<\/p>\n

De laatste crisis, zo\u2019n vier jaar geleden, tijdens de opnames van Pocket Revolution, was de zwaarste uit hun bestaan. \u2018We hadden geen plezier meer in het repeteren,\u2019 zegt Barman. \u2018We zaten niet meer met elkaar in het caf\u00e9. De sfeer was afschuwelijk.\u2019 De spanningen liepen vooral hoog op tussen de zanger en gitarist en mede-componist Craig Ward, die de groep al eens eerder had verlaten. \u2018Ik ben nogal conflict\u00adgericht. Ik zeg het direct als iets me niet aanstaat. En dan gaat het ook niet duren, h\u00e8. Maar met Craig heb ik meegemaakt dat hij jaren zijn mond hield over dingen die hem dwars zaten. En als dan de wrat barst… Die prut die eruit komt… \u201cDie keer dat we terugliepen van de bioscoop, in de zomer van 1997,\u201d Och man, daar heb ik een bloedhekel aan.\u2019 <\/p>\n

Volgens Barman verwerkte Ward zijn onvrede zelfs in de teksten die hij schreef voor de cd The Ideal Crash. \u2018Het was een kroniek van een aangekondigd vertrek. Hij schreef over plannen die verloochend werden, sell out-toestanden, \u201cI\u2019m leaving\u201d, enzovoort. En ik stond die teksten live te zingen.\u2019 Midden in het opname-proces gooide Ward er definitief het bijltje bij neer. Daarbovenop besloot ook bassist Danny Mommens zich volledig aan zijn groep Vive la F\u00eate te wijden. Barman windt zich er nog altijd over op. \u2018Mensen die weggingen, terugkwamen, weer terug weggingen… Inmiddels is het wel weer okay tussen ons, maar man: we leken wel een fucking bank!\u2019 <\/p>\n

Met een onaffe plaat en een tournee op stapel die ze onmogelijk konden afzeggen, hing het voortbestaan van dEUS aan een zijden draadje. En toen kwam Mauro Pawlovski naar eigen zeggen \u2018de hoek om gelopen\u2019. \u2018Ik woonde in de buurt, en kende iedereen,\u2019 zegt hij. \u2018Dus ik kwam gewoon aansloffen: h\u00e9 gasten, ik speel wel gitaar, dan kunnen jullie audities houden voor een nieuwe bassist.\u2019 Tijdens de sessies begon het Barman te dagen. \u2018We speelden met Alan Gevaert, die inmiddels onze bassist is, en dat ging geweldig. Mauro was alleen gekomen om ons te depanneren, maar hij was \u00f3\u00f3k fantastisch. Na afloop zaten we gelijk een stel verlegen tieners met een pintje op de bank. Ik zei: zeg Mauro, waarom kom je niet… En hij: Ik wist het! Maar dat kon niet, want ik wist het zelf pas een minuut.\u2019<\/p>\n

Pawlovski, lachend: \u2018Ik zei: ik heb volgend jaar toch niks te doen. En bovendien: wie anders ga je in godsnaam vinden? Toch geen gepastere persoon dan ik. Ik ben met jullie opgegroeid. De Belgische rock-boom van de jaren negentig. Wij waren de spelers.\u2019<\/p>\n

Pinten<\/b>
Om een indruk te geven van de impact die dEUS\u00ad in Belgi\u00eb heeft: het nieuws dat Pawlovski de groep kwam versterken, was een item op het journaal. \u2018Daar is tegenwoordig niet zoveel voor nodig,\u2019 haast de gitarist zich te zeggen. Maar het w\u00e1s een symbolisch moment, een cirkel die rond kwam. In het jaar dat dEUS Worst Case Scenario uitbracht, won Pawlovski met zijn groep Evil Superstars de Belgische Rock Rally. Frappant genoeg kenden de twee groepen elkaar niet \u2013 Pawlovski opereerde vanuit Belgisch Limburg \u2013 maar deelden ze wel dezelfde, niet al te voor de hand liggende invloeden: Zappa, Beefheart, Velvet Underground. In hun kielzog volgden al snel andere groepen, waarmee de contouren van een nieuwe Belgische rock-scene zichtbaar werden.
Evil Superstars was geen lang leven beschoren. Sindsdien speelde rasmuzikant Pawlovski in ontelbare groepen, en hopte hij van project naar project, van Beatles-covers tot free jazz. \u2018Ik heb mezelf nooit tot een esthetische samenzwering laten behoren,\u2019 zegt hij met de hem typerende zorgeloosheid. \u2018Captain Beefheart of Toto: geef me twee pinten en ik sta te dansen op beide.\u2019 Tijdens de komende editie van het Holland Festival zal hij een aantal Late Night-programma\u2019s samenstellen, waarbij zijn wijdlopige smaak ongetwijfeld aan de orde komt.<\/p>\n

Pawlovski ziet geen probleem met al die zijprojecten. \u2018Je hebt als muzikant veel tijd hoor,\u2019 zegt hij. \u2018Na een bepaald uur op de dag mag je beginnen te zuipen, maar daarvoor moet er wat gewerkt worden. Da\u2019s toch normaal?\u2019 Pawlovski hoort nu in de eerste plaats bij dEUS\u00ad, een groep die zijn muzikale ideaalbeeld altijd dicht benaderde. \u2018Mensen die weleens een boek lezen, maar die ook beseffen waarvoor dat dient, rock-\u2019n-roll. Uw verstand gebruiken kan nooit geen kwaad,\u2019 doceert hij. \u2018Rock-\u2019n-roll moet rechtstreekse opwinding veroorzaken, en het mag verstandig zijn. <\/p>\n

Dat lukt niet heel dikwijls. Maar dEUS\u00ad is een groep die het hart en het verstand goed combineert.\u2019
De roerige geschiedenis van de groep schrok hem niet af. \u2018Tom is de groepsleider, hij beslist. Natuurlijk komen onze meningen niet altijd overeen en is er soms een zekere spanning. Dat moet ook, anders vallen we in slaap. Maar ik ben graag \u201cde gitarist\u201d. En gelukkig heb ik inmiddels genoeg bagage om in een groep te functioneren, zonder dat mijn ego in de knel komt. En ook zonder, ja… een lamzak te zijn. Want dat kunnen we niet gebruiken. Er moet iets gebracht worden, en het moet wel aankomen. Je moet het publiek nooit lastigvallen met doordeweekse dingen.\u2019<\/p>\n

Vlaams belang<\/b>
De impact van dEUS bleek te reiken tot ver buiten de kringen van muziekliefhebbers. Uit een persoonlijke behoefte iets te ondernemen tegen de groeiende aanhang van het Vlaams Belang, die \u2018lelijke wrat\u2019 in z\u00edjn Antwerpen, nam Tom Barman twee jaar geleden het initiatief tot de 0110-manifestatie, op 1 oktober. \u2018We hebben een turbulente geschiedenis,\u2019 zegt hij. \u2018Maar de aard van de Antwerpenaar is niet racistisch. Ik wilde met dEUS een statement maken. Met rock-\u2019n-roll zeggen: we hebben die fasjo\u2019s in onze stad niet nodig.\u2019<\/p>\n

Het was voor het eerst dat hij zich op het politieke terrein begaf. En naarmate er meer groepen en artiesten bij het initiatief betrokken raakte, werd het thema verbreed tot \u2018verdraagzaamheid\u2019. Barman: \u2018En toen stond ik, \u00edk die soms gewoon heel onverdraagzaam is, interviews te geven over verdraagzaamheid. Daar had ik het heel moeilijk mee. Op den duur sprak ik voor zoveel mensen, speelden er zoveel belangen mee. Hele gazetten werden volgeschreven, er waren doodsbedreigingen.\u2019 <\/p>\n

Hij werd ook het mikpunt van kritiek. \u2018Zo van: die Barman heeft makkelijk praten met zijn loft op Zuid,\u2019 zegt hij met een zucht. \u2018Terwijl ik vijftien jaar in een appartementje in het centrum heb gewoond. Okay, ik speel in een rockgroep. Maar ik ga niet in mijn helikopter naar mijn werk. Ik heb een normaal leven.\u2019 Sommigen suggereerden dat zijn band het deed voor de publiciteit. \u2018En het h\u00e9\u00e9ft dEUS\u00ad ook geen slecht gedaan. Maar te denken dat we het daarom deden, dat is te zot voor woorden. We hadden al alles in Belgi\u00eb bereikt. We waren headliner op Werchter, verkochten twee keer Vorst Nationaal uit. En we stonden met een poster in de Suske en Wiske.\u2019 Gespeeld-moedeloos werpt hij zijn armen in de lucht. \u2018Sus-ke en Wis-ke! Als dat geen bewijs is dat je het in Belgi\u00eb hebt gemaakt…\u2019<\/p>\n

De 0110-concerten (tegelijk ook in Gent, Brussel en Charleroi) brachten bij elkaar meer dan honderdduizend mensen op de been. Er speelden twintig bands, onder wie ook unusual\u00ad suspects als Will Tura en Helmut Lotti. Voor Mauro Pawlovski was het een hoogtepunt om met Barman en Koen Wauters van Clouseau het nummer \u2018Belgi\u00eb\u2019 van Het Goede Doel te spelen. \u2018Ja ja, je kunt het zo zot niet bedenken,\u2019 zegt hij glimlachend. \u2018Ik kende dat nummer nog uit de tijd dat ik in top veertig-orkesten speelde. Alweer een cirkel die rond was.\u2019<\/p>\n

Bij de gemeenteraadsverkiezingen die volgden bleef het Vlaams Belang onder het niveau van de parlementsverkiezingen van 2004. \u2018Misquote mij alsjeblieft niet,\u2019 zegt Barman, rechtop in zijn stoel. \u2018Ik denk niet dat wij de verkiezingen hebben be\u00efnvloed. Ik denk wel dat wij een schakel zijn geweest. Door ons is het hautaine masker van het Vlaams Belang even afgevallen. Daar wonnen ze altijd mee, omdat iedereen zich opwond over h\u00e9n. Nu wonden z\u00edj zich op. Will Tura, Helmut Lotti, artiesten die zichzelf hadden aangemeld om mee te doen, waren volgens de partij door mij misleid. Ze mochten niet meedoen, vonden ze. Voor het eerst in hun twintigjarige carri\u00e8re werd het Vlaams Belang zenuwachtig. Dat was h\u00e9\u00e9rlijk om te merken. Daar wil ik, samen met al die andere artiesten, wel krediet voor nemen. Of nee: daar ben ik strontfier op. Nu heb ik het gevoel dat hun moment voorbij is. Ja ja, the only way is down voor het Vlaams Belang.\u2019<\/p>\n

Trots<\/b>
In de Antwerpse studio is de politiek ver weg. In zijn strakke, babyblauwe T-shirt is Tom Barman weer \u2018gewoon\u2019 een rockster \u2013 energiek, charismatisch en schijnbaar eeuwig jong. Je zou bijna vergeten dat dEUS volgend jaar twintig jaar bestaat. En de zanger, \u2018geobsedeerd\u2019 met tijd, wil dat ook liever vergeten. Laat het woord \u2018rockveteraan\u2019 vallen en hij schiet meteen terug: \u2018Alsjeblieft, laat het eruit! Binnenkort stop ik met roken, en dan krijg ik n\u00f3g meer energie. Ik ga ontploffen!\u2019 Hij lacht er weliswaar bij, maar toch. \u2018Ik vind dat ik altijd te traag ga,\u2019 zegt hij. \u2018Laatst las ik dat Bob Marley niet ouder is geworden dan zesendertig! Toen had hij al die prachtige muziek al gemaakt. Dan denk ik: wij zijn maar prutsers.\u2019 <\/p>\n

Waarmee hij maar wil zeggen: een of ander jubileum is zeker geen reden om op je lauweren te gaan rusten. \u2018Wat is een optreden,\u2019 vraagt hij, \u2018behalve de ultieme viering van het moment? Z\u00f3 verslavend. Daarom ben ik blij dat ik geen topsporter ben. Voor hen houdt het ooit op, en ze worden allemaal gek. Muzikanten, filmmakers \u2013 wij kunnen altijd doorgaan. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat blijven werken juist de enige manier is om niet gek te worden. Gelukkig is er nog een enorme groeimarge in deze band. Dat merk ik als we spelen. Dat blijkt ook uit het feit dat ik tegenwoordig weer te veel drink en achter de vrouwen aanzit. Kun je nagaan wat ik allemaal kan als ik daar ook mee ophou. Ik ben trots op deze plaat, maar pas bij de volgende gaan we echt de klank van deze vijf mensen horen.\u2019<\/p>\n

Typisch Tom Barman: Vantage Point ligt nog niet eens in de winkel, en hij kijkt alweer vooruit. \u2018Ik denk dat ik ook weet hoe dat komt,\u2019 zegt hij. \u2018Mijn vader was al oud toen ik geboren werd. Als kleine jongen lag ik in mijn bed af te tellen hoe lang hij nog zou leven. Nog vijf jaar? Nog tien? Dat is niet echt normaal voor een tienjarige. Ik heb verder een vrij gelukkige jeugd gehad, dus ik wil niet dat dit huilerig overkomt, maar dat ben ik nooit kwijtgeraakt. Ik heb constant een gevoel van haast.\u2019<\/p>\n

In Mauro Pawlovski vond hij een tegenpool. \u2018Hoe hij het het leven bekijkt, met zo\u2019n pas achterwaarts. Hij ziet het allemaal, snapt het meeste, maar reageert niet direct. Of helemaal niet. Nu ik er zo over denk: het nummer \u201cSlow\u201d zou verdorie over Mauro kunnen gaan. Ergens benijd ik hem om die houding. Maar mijn karakter is nu eenmaal precies het tegenovergestelde.\u2019 Voor de band is dat goed, meent hij. \u2018Het klopt in deze groep. Zij hebben mij nodig, en wij hebben godbetert iemand als Mauro nodig. Hij is de verzachtende factor. Als er eens een opstoot is, dan sust hij het.\u2019 <\/p>\n

Zelf mag hij zich, als bandleider van een groep waarin het \u2018altijd menens\u2019 is, kennelijk nooit t\u00e9 comfortabel voelen. Dan wordt hij weer de tienjarige die in zijn bed de tijd ligt af te tellen. \u2018En vraag ik me af: gaat het duren? Ga ik dit bij elkaar houden voor een volgende cd? Er zijn geen grote conflicten meer, maar het blijft moeilijk. Ik zit met mensen die op zichzelf makkelijk een band kunnen leiden, h\u00e8? En dat is het eeuwenoude probleem. De kracht \u00e9n de zwakte van dEUS.\u2019<\/p>\n

\u2018Vantage Point\u2019 (V2) verschijnt op 21 april. dEUS treedt op 11 april op tijdens Motel Moza\u00efque in Rotterdam en op 15 april in de Melkweg in Amsterdam.<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sinds hun doorbraak in 1994 staat dEUS bekend als een band die muziek maakt op het scherpst van de snede. Hun nieuwe cd toont een groep die blaakt van het zelfvertrouwen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[207,269],"tags":[783,2469],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/108303"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=108303"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/108303\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=108303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=108303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=108303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}