Afscheid van de Postbank<\/p>\n
‘Weet jij nog hoe Twix vroeger heette?’ Directievoorzitter Nick Jue van ING Nederland wacht maar kort op een antwoord. ‘En Vodafone? En M&M’s?’ Hij had zijn kinderen dezelfde vraag ook al voorgelegd. ‘Geen idee,’ hadden ze geantwoord.<\/p>\n
Dingen veranderen gewoon, is de boodschap, en dat hoeft helemaal niet slecht te zijn. De chocoladereep is een metafoor: Jue heeft het over het verdwijnen van de naam Postbank. ING maakte een jaar geleden bekend dat Postbank en ING in het eerste kwartaal van 2009 samen verder zullen gaan onder de naam ING. Marketingdeskundigen fronsten de wenkbrauwen. Zij achten het merk Postbank net zo hoog als, pak ‘m beet, de Hema of Unox. Met dien verstande dat het nog een graadje moeilijker is om zoiets kils als een financi\u00eble instelling geliefd te maken.<\/p>\n
Nostalgici roeren zich ook. Rekeninghouder Wim Luijk opende de website postbankmoetblijven.nl, waar zo’n tienduizend mensen hun ongenoegen uitten over het voornemen de Postbank op te heffen. Een typische reactie in het gastenboek op de site begint met ‘Ben al meer dan 60 jaar bij de Postbank.’ Kennelijk heeft een deel van de 7,5 miljoen rekeninghouders Giroblauw bloed door de aderen stromen. Waar zijn ze bang voor? Dat de laatste bank voor de gewone man plaats moet maken voor een dertien in een dozijn financi\u00eble instelling en dat die ‘chique’ ING alleen maar de kosten van het bankieren opdrijft.<\/p>\n
Warme gevoelens<\/p>\n
Die liefde voor de Postbank is een wonderlijk gegeven: er is geen andere bank in Nederland die zulke warme gevoelens oproept. Dat heeft twee oorzaken: de geschiedenis van de bank en de uitgekiende marketing.<\/p>\n
Over het eerste: er schijnen nog steeds rekeninghouders te zijn die denken dat de overheid een oogje op hun Girorekening houdt, hoewel de negentiende-eeuwse Rijkspostspaarbank al in 1991 als geprivatiseerde Postbank opging in ING. Over de reclames: Giroblauw past kennelijk bij miljoenen. Ook is de Postbank altijd consistent geweest: bekende gezichten moesten het doen. De Postgiro maakte al in de jaren zeventig gebruik van bekende gezichten als Andr\u00e9 van Duin om te laten zien dat de bank van ons allemaal is. John Cleese die een nog jonge Serge-Henri Valcke uit een telefooncel trekt en hem dwingt te zeggen dat Giroblauw geweldig is en Van Kooten en De Bie die ‘als moderne organisatie’ een rekening openen (‘Ikke likke Bie? Even op de bus doen?’). Deze reclames hebben het Postbankgevoel stevig verankerd. Als de bank straks oranje kleurt en ING heet, wordt die folklore aan de kant geschoven.<\/p>\n
Toch is er iets geks aan de hand met dat sentiment. Want voordat actievoerder Luijk zijn site opende, voerden vier thema’s de boventoon in de discussies van Postbankklanten: hoe vreselijk de spots met Jan Mulder zijn, dat ze liever contant geld krijgen dan rentepunten, dat de rente op sommige spaarrekeningen wel heel erg laag is en dat mijnpostbank.nl niet altijd werkt. Drie van die grieven worden naar verwachting terloops opgelost met de fusie. Topman Jue wil een groot deel van de twee\u00ebnzeventig spaarproducten van de bank afschaffen. Er is extra geld uitgetrokken om het internetbankieren soepeler te laten verlopen. En menig marketingdeskundige verwacht dat Jan Mulder de ‘rebranding’ niet overleeft. Bovendien wordt binnen de bank heel anders naar de fusie gekeken. Vrijwel alle systemen en de hele structuur van de postbank blijven intact. In de directie van de nieuwe bank zitten mannen die hun sporen bij diezelfde Postbank hebben verdiend, onder wie topman Jue, marketingman Hans Hagenaars en oud-directielid Ron van Kemenade.<\/p>\n
Weerstand<\/p>\n
Vanwaar dan toch die weerstand tegen de naamsverandering? Bestuursvoorzitter Nick Jue: ‘Ik heb de actiegroepjes natuurlijk ook gezien, maar wij meten wekelijks wat onze klanten willen. Ik durf wel te zeggen dat honderd op de honderd klanten het niet erg vinden dat het merk Postbank verdwijnt. Ze zeggen: het h\u00f3eft niet, maar als voor de rest alles hetzelfde blijft\u2026 Daar gaat het om. Twix is nog steeds de Raider van toen.’<\/p>\n
Maar als het van de klanten niet hoeft, waarom wil hij de banken dan toch samenvoegen? Jue: ‘Ik merk dat onze ING-klanten ook gemak en laagdrempeligheid willen. Tegelijkertijd zie ik dat de Postbank heel groot is in betalen en sparen, maar als mensen wat meer gaan verdienen en gaan beleggen, of een huis kopen, vertrekken ze naar een andere bank. Allebei de merken missen dus iets, terwijl ik het wel allemaal in huis heb. Dan kan ik er jaren voor uittrekken om twee banken te verbeteren, maar ik kan ook sneller en voor minder geld \u00e9\u00e9n complete bank maken.’<\/p>\n
Betrokkenen bij de fusie beamen dat het een goed gecalculeerde operatie is: zelfs het vertrek van een paar ontevreden klanten weegt niet op tegen de geraamde kostenbesparing. Ongeveer vier miljoen rekeninghouders die alleen een betaal- en spaarrekening hebben, dat levert de bank vrijwel niks op. Als zij hun hypotheken en beleggingsportefeuilles inderdaad binnen ING onderbrengen, zoals de bank verwacht, levert dat flinke winst op.<\/p>\n
Bovendien is Jue met de fusie zijn aandeelhouders een stap voor. Al vanaf de overname van de Postbank in 1990 is het de bedoeling dat de twee merken verschillende etiketten zijn, die beide op een verder compleet ge\u00efntegreerde organisatie worden geplakt. Die integratie is nooit goed van de grond gekomen. Vroeg of laat willen aandeelhouders dat de bank ophoudt geld te vergooien aan twee separate banken. Want in de praktijk blijken ING en Postbank, ook nu nog, gescheiden werelden. Volgens betrokkenen is een ogenschijnlijk simpele ingreep als het geschikt maken van alle systemen voor zowel de kortere girorekeningnummers van de Postbank als de bankrekeningnummers van de ING al een enorme klus. ‘Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken dat op 1 januari uit alle pinautomaten geld komt,’ zegt een betrokkene. ‘ING wil nu in anderhalf jaar doen wat in vijftien jaar niet gelukt is.’<\/p>\n
Toch blijft het de vraag waarom juist de sterke merknaam Postbank verdwijnt, zeker als het juist het Postbanksysteem is dat overleeft, niet het systeem van ING. Nick Jue: ‘Ik denk dat het makkelijker is om de waarden van de Postbank aan de naam ING te koppelen dan andersom. Vergelijk het met auto’s: BMW verkoopt makkelijker een goedkope 1-serie, dan Volkswagen een dure Phaeton. Bovendien: het internationale imago van ING wijkt niet zo erg af van dat van de Postbank. Als je in Duitsland vraagt welke bank goedkoop, laagdrempelig en betrouwbaar is, is het antwoord waarschijnlijk ING.’<\/p>\n
‘Kijk,’ zegt Jue, ‘ik begrijp het sterke Postbankgevoel van sommige klanten best. Maar het gaat om de service, niet om de naam. Mensen zijn bang dat die service ook verandert. Ik zeg van niet, maar je gelooft me of je gelooft me niet. Eerst zien, dan geloven is een heel Nederlandse houding. Daar is niets mis mee. Tegelijkertijd zijn er nog nooit zo weinig klanten vertrokken en zoveel klanten bijgekomen als het afgelopen jaar. Dat is opvallend, maar ook niet heel apart. In Belgi\u00eb was ik betrokken bij het samenvoegen van een aantal verzekeringsmaatschappijen, waaronder BBL, onder de naam ING. Dat deed in het begin ook pijn. Maar voor de fusie hadden de maatschappijen een premie-inkomen van vijfhonderd miljoen euro. Daarna was het meer dan twee miljard. Nu weet men niet meer beter. Ik heb mensen in het bestuur die de naam van de Postbank hebben opgebouwd. Als ze dat is gelukt, waarom zouden ze het dan niet opnieuw voor elkaar kunnen krijgen met de ING?’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het merk Postbank verdwijnt, de giroblauwe leeuw gaat met pensioen. Als rekeninghouders eindelijk iets begonnen te verdienen, gingen ze toch weg. Topman Nick Jue van ING: \u2018Ik kan er jaren voor uittrekken om twee banken te verbeteren, maar ik kan ook sneller en voor minder geld \u00e9\u00e9n complete bank maken.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Hidde van den Brink","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107763"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107763"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107763\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Hidde van den Brink","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107763"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107763"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107763"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}