{"id":107375,"date":"2008-05-10T09:12:00","date_gmt":"2008-05-10T07:12:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/all-the-sad-young-literary-men-keith-gessen\/"},"modified":"2008-05-10T09:12:00","modified_gmt":"2008-05-10T07:12:00","slug":"all-the-sad-young-literary-men-keith-gessen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/all-the-sad-young-literary-men-keith-gessen\/","title":{"rendered":"‘All the sad young literary men’ – Keith Gessen"},"content":{"rendered":"
\n

Hoe vergaat het de nieuwe generatie intellectuelen in de VS? Keith Gessen schreef een sterk debuut.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

De hoofdpersonen van Keith Gessens eerste boek behoren tot de generatie die rond de eeuwwisseling volwassen werd. Het Midden-Oostenconflict verergert, de Amerikaanse regering schendt de ene internationale conventie na de ander. Alle hoop van links-liberaal Amerika is gevestigd op Al Gore. Maar veel meer dan hopen en boos zijn doen Gessens personages niet. Ze zijn te idealistisch om zich neer te leggen bij Amerika\u2019s conservatieve politiek, maar te egocentrisch om zich werkelijk in te zetten voor iets waar ze niet op korte termijn zelf beter van worden.<\/p>\n

Wat moet een schrijver bezielen om de titel van zijn debuut te ontlenen aan een verhalenbundel van F. Scott Fitzgerald? Is het intellectuele borstklopperij? Zelfspot? Of een marketingtruc? In het geval van Keith Gessen waarschijnlijk een combinatie van die drie. All The Sad Young Literary Men<\/i> is een ambitieus debuut, vol jonge hemelbestormers, die gelukkig over evenveel sarcasme als pretenties beschikken. Wat die marketing betreft: de eerste vergelijking met Scott Fitzgerald is al binnen. <\/p>\n

Joyce Carol Oates concludeerde in het meest recente nummer van de New York Review of Books<\/i> dat Gessen \u2018The old Fitzgeraldian magic<\/i>\u2019 bezit. Ook in andere Engelstalige media werd Gessens debuut bejubeld. De verwachtingen waren dan ook groot. Gessen is een professioneel \u2018angry young intellectual<\/i>‘: hij schrijft kritieken voor onder meer Slate<\/i> en Dissent<\/i>, en hij is medeoprichter en hoofdredacteur van n+1<\/i>, een literair tijdschrift dat het Amerikaanse intellectuele klimaat twee keer per jaar onder vuur neemt (zie VN<\/i>, 10 November 2007<\/a>).<\/p>\n

Terug naar Scott Fitzgerald. In 1926 publiceerde hij de verhalenbundel All The Sad Young Men<\/i>. Die bundel bevat negen verhalen, met name over jonge, veelbelovende mannen die langzaam de controle over hun levens verliezen. Ook Gessens debuut bestaat uit negen verhalen, waarin jonge mannen overhoop liggen met vrouwen, hun talenten en hun ambities. Maar daar houdt de parallel op. Een belangrijk verschil zit \u2019m in dat ene extra bijvoeglijke naamwoord in Gessens titel: \u2018literary<\/i>\u2019. Waar Fitzgeralds karakters streven naar geld en status, willen Gessens hoofdpersonen hun tomeloze pretentie omzetten in grote romans, dissertaties of kritische artikelen waarin de conservatieve Amerikaanse regering ervan langs krijgt.<\/p>\n

Libido<\/b>
All The Sad Young Men<\/i> hangt ergens tussen een verhalenbundel en een roman in. In negen verhalen plus een proloog volgen we Keith, Sam en Mark. Drie jonge mannen die hun coming of age<\/i> beleven. Elk verhaal beslaat een periode uit het leven van een van de hoofdpersonen, die elkaar vaag kennen. Af en toe worden ze genoemd in de verhalen van de anderen. In grote lijnen voldoen ze allemaal aan de omschrijving links, wonend in New York, joods, witty<\/i>, erudiet, onhandig in sociale contacten en de liefde. Als we toch gaan vergelijken, komen we dan al snel op Woody Allen uit. En inderdaad, het onvermogen van de hoofdpersonen om hun highbrow ambities te verenigen met hun libido, doet regelmatig denken aan Allens betere films.<\/p>\n

Keith, de enige hoofdpersoon waarvan de verhalen in het ik-perspectief worden verteld, komt tijdens zijn studie in contact met de dochter van (toen nog) vice-president Al Gore. De dochter scharrelt met Keiths kamergenoot. Als Keith haar vraagt wat ze toch in die tamelijk oppervlakkige jongen ziet, antwoordt ze: \u2018I don\u2019t know. He\u2019s… fun.\u2019 Waarop Keith denkt: \u2018Fun \u2013 I turned the word over in my mind. Did she mean sex? Boats? Ice cream? There was right action and wrong action. There was Kierkegaard. (…) How was I going to explain all this to anyone?<\/i>\u2019<\/p>\n

Een student die worstelt met de vraag of \u2018fun\u2019 wel te combineren is met grote levensvragen, en die waarschijnlijk tijdens de seks nog aan Hegel denkt: het heeft iets onschuldigs, maar na een tijdje kan het ook behoorlijk op de zenuwen werken. En dat is gek genoeg een van Gessens grootste verdiensten. Net voordat je genoeg begint te krijgen van alle persoonlijke worstelingen, laat Gessen zijn personages beseffen dat er meer is dan Hegel. Vrouwen en drank, bijvoorbeeld. Net als hij zijn personages en hun pretenties zo sterk heeft opgeblazen dat ze vervelend beginnen te worden, prikt hij ze lek.<\/p>\n

Concurrerende honkbalteams<\/b>
In de eerste twee verhalen krijg je de indruk dat van de drie bijvoeglijke naamwoorden in de titel, \u2018sad\u2019, \u2018young\u2019 en \u2018literary\u2019, het laatste het zwaarst weegt. Maar naarmate de hoofdpersonen ouder worden, beseffen ze dat je van grote idealen en een goedgevulde boekenkast de huur niet kan betalen \u2013 en het is al helemaal geen garantie voor geluk in de liefde. Dus houden ze zich bezig met onbevredigende baantjes en tot mislukken gedoemde relaties, terwijl de tijd verstrijkt en ze de wereld nog steeds niet veranderd hebben. In de verhalen waarin Sam de hoofdrol speelt, komt het besef van de vermorste tijd misschien wel het meest expliciet naar voren: \u2018It was the age when his never-to-be-written masterpieces had begun to outweigh the masterpieces he was still going to write.<\/i>\u2019<\/p>\n

Hoewel Sam geen praktiserend jood is, geen He\u00adbreeuws spreekt en nog nooit in Isra\u00ebl is geweest, wil hij de grote zionistische roman schrijven. De discrepantie tussen zijn grote ambities en het gebrek aan kennis en motivatie om die ambities waar te maken, is meesterlijk neergezet. Gessen laat Sam het Midden-Oos\u00adten\u00adconflict overdenken in vrij banale termen, wat de overdenkingen niet alleen geloofwaardig, maar ook erg grappig maakt: \u2018No, thought Sam, you really had to hand it to the Palestinians. In their ability to fuck up a late lead<\/i> [om op het laatste moment alles te verpesten, red.] they were truly the equals of the Boston Red Sox.<\/i>\u2019<\/p>\n

Mark, de andere hoofdpersoon, vordert gestaag aan zijn dissertatie over de mensjewieken. Hij beschikt w\u00e9l over kennis van zaken. Maar ook hij denkt over de strijdende partijen in de Russische revolutie alsof het concurrerende honkbalteams zijn: \u2018Mark couldn\u2019t get over what a bunch of fuckers the Bolsheviks were.<\/i>\u2019<\/p>\n

Slimste jongetje<\/b>
Grote thema\u2019s \u2013 internationale politiek, liefde, seks en de overgang van jeugd naar volwassenheid \u2013 worden beschreven op een soepele, spreektaalachtige toon. Je krijgt de indruk dat Gessen zich bij elke zin heeft afgevraagd: klinkt dit ook goed als je het hardop voorleest? Klinkt het niet te veel als schrijftaal? De toon is soms cynisch en scherp, maar even vaak weemoedig en hulpeloos, en sluit aan bij de worsteling van de hoofdpersonen. Gessen is spaarzaam met beeldspraak en sfeerbeschrijvingen. Zowel de overpeinzingen als de dialogen en karakter\u00adbeschrijvingen zijn al meeslepend en amusant genoeg om de lezer bij de les te houden.<\/p>\n

Gessen had gemakkelijk kunnen blijven steken in zijn rol van het slimste jongetje van de New Yorkse jonge intellectuelenklas. Dat All the sad young literary men<\/i> meer is dan een aaneenschakeling van intelligente observaties en witty<\/i> dialogen, komt doordat zijn personages nooit eendimensionaal of saai worden. Hun tragiek schuilt erin dat ze hun aandacht over zoveel terreinen tegelijk willen verdelen, dat ze uiteindelijk op geen enkel terrein werkelijk slagen. Terwijl ze hun literaire ambities proberen te verenigen met hun simpele verlangen naar \u2018fun\u2019 \u2013 op zich al lastig genoeg \u2013 moeten ze ook nog eens moeizame relaties in leven houden. Ook daar slagen ze zelden in, omdat de relaties beginnen voordat de partners \u00fcberhaupt hebben kunnen nadenken of ze wel geschikt voor elkaar zijn, en be\u00ebindigd worden voor de liefde helemaal over is. <\/p>\n

\u2018I think now that every life contains three, four, five lives, and at each one of mine I have been progressively more amazed<\/i>\u2019, beseft Keith als hij terugkijkt op zijn studietijd. Het onvermogen van de hoofdpersonen om al die levens met elkaar te combineren, maakt dat ze nooit helemaal zullen bereiken wat ze ooit voor ogen hadden. Voor Keith, Mark en Sam, en misschien wel voor de hele generatie jonge intellectuelen die hun verlangens naar zelfontwikkeling paren aan de ambitie om de maatschappij te veranderen, geldt: ze maken nog net zo\u2019n puinhoop van hun leven als toen ze jong en na\u00efef waren. Met \u00e9\u00e9n verschil: ze kunnen hun jeugd niet meer als excuus gebruiken.<\/p>\n

Keith Gessen, \u2018All the sad young literary men\u2019, William Heinemann, 242 pagina\u2019s, \u20ac 21,99. Het boek verschijnt in augustus in vertaling bij Uitgeverij De Bezige Bij.<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hoe vergaat het de nieuwe generatie intellectuelen in de VS? Keith Gessen schreef een sterk debuut.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[95,97,177],"tags":[2437],"acf":[],"author_name":"Dries Muus","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107375"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107375"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107375\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Dries Muus","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107375"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107375"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107375"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}