{"id":107331,"date":"2008-05-10T09:51:00","date_gmt":"2008-05-10T07:51:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/jamie-lidell-ik-ben-niet-mister-fucking-authentic\/"},"modified":"2008-05-10T09:51:00","modified_gmt":"2008-05-10T07:51:00","slug":"jamie-lidell-ik-ben-niet-mister-fucking-authentic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/jamie-lidell-ik-ben-niet-mister-fucking-authentic\/","title":{"rendered":"Jamie Lidell: ‘Ik ben niet Mister fucking Authentic’"},"content":{"rendered":"
\n

Als je de huidige muziek van Jamie Lidell hoort, met een opvallende hoofdrol voor die mooie donkerbruine stem van hem, is het bijna niet voor te stellen dat hij ooit iets anders heeft gedaan dan zingen. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Je zou wellicht niet eens vermoeden dat het hier om een blanke Engelsman gaat, met zo\u2019n typisch studentikoos brilletje. Die bovendien als hij spreekt eeuwig verkouden klinkt, zoals alleen Engelsen dat kunnen. De rook van sigaretten in zijn longen \u2013 Lidell steekt de ene met de andere aan als hij de kans krijgt \u2013 weet de aardappel in zijn keel niet eens te verbergen. Jonkheer Jamie Lidell, het zou zo maar kunnen. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"\"<\/div>\n
\n

Verliefd op scheikundedoos<\/b>
Ver voordat hij begon aan Multiply, zijn doorbraak-cd uit 2005, had hij al een aardige reputatie opgebouwd als techno-muzikant. Onder meer als Super Collider, een project met Cristian Vogel. Nu is Jim verschenen, met nog meer klassiek getinte, koffiekleurige soulmuziek, zoals zwarte Amerikanen die niet meer lijken te maken. Maar Lidell heeft dus al een heel ander verleden achter zich liggen, met een soundtrack van zeer weerbarstige elektronica.
\u2018Ach,\u2019 zegt hij, de sigarettenrook rondom hem wegwuivend. \u2018Ik denk dat er in ieder mens meer persoonlijkheden huizen dan \u00e9\u00e9n. Daarom heet de nieuwe cd ook Jim. Er bestaan een paar mensen die me in het dagelijks leven Jim noemen. Niet veel, maar genoeg. In elk geval heeft die naam louter positieve connotaties. Het is nooit: \u201cH\u00e9 Jim, ik krijg nog geld van je.\u201d Nee, Jim, die voelt zich altijd goed. En deze muziek is echt van hem.\u2019
Eind jaren tachtig begon Jamie Lidell, toen wonend in Brighton, met het maken van elektronische muziek. Hij was vijftien. Nog geen jaar later trad hij voor het eerst op, in het voorprogramma van The Prodigy. \u2018Ik werd compleet van het podium afgeblazen door het geluid van die band,\u2019 vertelt hij. \u2018Dat was een belangrijke les. Ik weet nog dat ik meteen de volgende dag aan de slag ben gegaan om mijn beats een beetje meer vlees mee te geven. Ik begon pas. Maar de kids in de zaal vonden het toch wel geweldig, want ze waren all pilled up. Als ik in de microfoon had gescheten, hadden ze het ook geweldig gevonden.\u2019 Met een blik van gespeelde verbazing: \u2018Daar leek het eigenlijk wel een beetje op, nu ik het zo zeg.\u2019<\/p>\n

Helemaal verleden tijd is het nog niet. Jamie Lidell staat onder contract bij Warp, de Britse platenmaatschappij die naam verwierf met muziek van Aphex Twin, Autechre en Boards of Canada. De intellectueel verantwoorde elektronica. Maar, ook al beweert hij dat de elektronische vonk nog steeds aanwezig is, hij hoort niet meer bij de jongensclub. \u2018Dat waren we: ventjes verliefd op hun scheikundedoos. Ik heb die scene al eens vergeleken met een sonische ruimterace. Het ging om het hardste, snelste, gekste geluid. Om eerlijk te zijn: ik was ook geen hoogvlieger in die wereld. Het is niet zo dat ik die muziek nu haat, of zo. Ik hoor wel eens: Jamie heeft de elektronische muziek de rug toegekeerd. Maar dat is absurd. De weg van techno naar soul was voor mij geen U-turn. Het was een brug. En ik kan het weten, want ik heb zelf over die brug gelopen.\u2019<\/p>\n

Veel werk<\/b>
Het is nogal ironisch dat Lidell nu in Berlijn woont, zo\u2019n beetje de hoofdstad van techno op dit moment. Hij hangt er nu vooral rond met Engelssprekende muzikanten, zoals Gonzales, Peaches en Mocky. \u2018The Canadian mafia\u2019 zoals Lidell ze noemt. Waarom? \u2018Waarschijnlijk omdat zij het hardst praten.\u2019 Toen hij acht jaar geleden uit Engeland verhuisde, kwam hij zonder een cent op zak in Duitsland aan. \u2018Op een gegeven moment had ik geld geleend van zo\u2019n beetje iedereen die ik kende,\u2019 vertelt hij. \u2018Ik dacht: shit man, er moet iets gebeuren. Ik had geen platencontract. Ik heb me maar laten opleiden tot computerprogrammeur. Vervolgens heb ik een jaar lang niets anders gedaan dan software ontwerpen voor muziektoepassingen. In die tijd bedacht ik een methode waarmee je, met niets anders dan je stem, on the spot muziek kon maken. Dat werd mijn blauwdruk. Aan de ene kant wetenschapper, aan de andere kant zanger. Tijdens mijn techno-sets had ik al vaker gezongen, maar dit ging verder. Toen ik daarmee ging optreden, zorgde dat voor de nodige opwinding. Ik was die gozer die techno maakte met zijn stem. Dus kreeg ik meer en meer aanbiedingen.\u2019
En zo werd hij: Jamie Lidell, zanger. Alleen: de transformatie was bij lange na nog niet compleet. Hij moest een nieuw vak leren. \u2018Instrumentale muziek is zo makkelijk om te maken. E\u00e9n nummer per dag red ik makkelijk. De \u00e9cht goeien kunnen er dagelijks wel twee of drie fabriceren. En je kunt er in de elektronische muziek mee wegkomen als je klinkt zoals Kraftwerk. Nog steeds.\u2019 Half serieus, half grappend: \u2018Weet je: the kiddies don\u2019t know Kraftwerk.\u2019 Diezelfde \u2018kiddies\u2019, claimt Jamie Lidell, hebben niet veel nodig om loos te gaan. \u2018Geef ze een fikse partij bas en ze zijn tevreden.\u2019
Nee, dan songs schrijven, met teksten en zo. \u2018Pfoeh. Dat is veel werk, man. Zeker als je je teksten optimistisch wilt laten klinken, maar ook weer niet te belegen of blas\u00e9. Liedjes van de juiste lengte, met een mooie muzikale brug. Je valt daardoor automatisch terug op de traditionele waarden, maar je hoopt er toch iets aan toe te voegen. Het moet m\u00e9\u00e9r zijn dan een pastiche.\u2019<\/p>\n

Schizofrenie<\/b>
Met Jim, zo bekent Jamie Lidell, wil hij niets minder dan \u2018veel platen verkopen\u2019. Als het even kan meer dan van Multiply, dat in Nederland een behoorlijke hit was en leidde tot een geslaagd optreden op Pinkpop 2006. \u2018Ik wil er alles aan doen om deze muziek op de radio te krijgen. Afgelopen zomer was ik voor het eerst in lange tijd met mijn familie op vakantie. Je kent het wel: mam, zus, de neefjes, allemaal in de auto \u2013 en maar een eind rijden, naar Frankrijk. En natuurlijk luisterden we naar de radio.\u2019 Hij maakt nerveuze handgebaren. \u2018Maar welk station ik in mijn aan razernij grenzende zoektocht ook vond: mijn muziek was er niet op te horen.\u2019 Zucht. \u2018Het is frustrerend, weet je. Ik wil gewoon \u00e9\u00e9n keer tegen mijn neefjes kunnen zeggen: ja, inderdaad, dat is yer uncle Jamie op de radio.\u2019
Jim is een bewonderenswaardige plaat, vooral vanwege het gemak waarmee Jamie Lidell muziek maakt. Al blijft die muziek zelf verre van origineel. Je zou zelfs elk afzonderlijk nummer kunnen herleiden tot een voorbeeld van vroeger. Zo lijkt de ballad \u2018All I Wanna Do\u2019 weggeslopen uit het songbook van Sam Cooke. Hetgeen natuurlijk leidt tot de eeuwige vraag. \u2018Of het niet vreemd is dat ik als blanke soul zing?\u2019 Hij trekt een vermoeid gezicht. \u2018Ik kan me vaag herinneren dat die vraag mij wel eens is gesteld, ja. Gelukkig is Amy Winehouse er nu. Zij mag \u2019m ook voor m\u00edj beantwoorden.\u2019
Toch raakt Jamie Lidell een tikje verhit van het onderwerp. Achter zijn bril verschijnt een frons: \u2018Er zullen altijd haters zijn, daar kun je niets aan doen,\u2019 zegt hij fel. \u2018Als ik folk had gemaakt en had geklonken als fucking Nick Drake waren ze er ook geweest. De wijsneuzen. Ik kan ze al horen: \u201cVeel te veel als Nick Drake, man. Laat de erfenis met rust.\u201d Geloof me maar: haters zijn overal.\u2019 De frons wordt dieper: \u2018Mij zul je nooit horen beweren dat ik Mister fucking Authentic ben. Iemand die helemaal in z\u2019n eentje een stijl uit de grond heeft gestampt. Ik heb wat liedjes geschreven die ik leuk vind. Ze staan op een cd die Jim heet. En het zou aardig zijn als andere mensen ze ook leuk vinden.\u2019
Hij past met zijn muzikale voorkeuren en stijl in het hier en nu, meent hij. \u2018Ik spring net zo makkelijk van de ene website naar de andere, ik hop met een draai aan een wieltje van song naar song. Op mijn iTunes staat een scala aan muziek die tachtig jaar beslaat. Alle genres, alle periodes, volledig door elkaar. Dat is nu eenmaal de tijd waarin wij leven. En die is eigenlijk geweldig, als je erover nadenkt, ook al lokt ze een zekere schizofrenie uit. Ik had het net over alle multiple fictions die een mens kan zijn. Daar geloof ik echt in. Je kunt blijven graven en zoeken naar de echte Jamie Lidell, maar… ik denk niet dat-ie bestaat.\u2019<\/p>\n

Wat als het eens waar zou zijn? Dat iemand als Jamie Lidell, die zich zo richt tot de traditie, ook nog eens heel eigentijds is? We hebben het hier wel over een man die zijn eigen speciale apparatuur heeft geprogrammeerd voor zijn computer. Lachend: \u2018Kijk nog maar eens goed naar me. Ik ben een verdomde nerd. Ik heb een graad in natuurkunde en filosofie op zak. Tijdens mijn studietijd heb ik veel wiskunde gehad. Programmeren is niet veel anders dan toegepaste wiskunde.\u2019
Een soulzanger, blank ook nog, die op universitair niveau wiskunde kan doorgronden: eigenlijk is het enorm 2008.
\u2018Ik geef het toe,\u2019 zegt Jamie Lidell lachend. \u2018Ik zal nooit heel geloofwaardig Sam Cookes \u201cWonderful World\u201d kunnen zingen. Don\u2019t know much about history \u2013 die kan nog. Don\u2019t know much about biology \u2013 nou vooruit. Don\u2019t know much about a science book? Oeps, daar ga ik al de mist in.\u2019<\/p>\n

\u2018Jim\u2019 van Jamie Lidell is verschenen bij Warp\/Sony.<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De blanke, Engelse ex-technomuzikant Jamie Lidell maakt swingende, donkerbruine soul. ‘Instrumentale muziek is zo makkelijk om te maken. Nee, dan songs schrijven, met teksten en zo. Dat is veel werk, man.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,85,83,207],"tags":[783,2437],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers, David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107331"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107331"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107331\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers, David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107331"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107331"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107331"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}