{"id":107285,"date":"2008-05-13T09:48:00","date_gmt":"2008-05-13T07:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/playlist-de-kus\/"},"modified":"2008-05-13T09:48:00","modified_gmt":"2008-05-13T07:48:00","slug":"playlist-de-kus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/playlist-de-kus\/","title":{"rendered":"Playlist: De Kus"},"content":{"rendered":"
\n

10-05-2008
Door Kees Driessen<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

UN BAISER S\u2019IL VOUS PLA\u00ceT<\/b> \u2013 Franse kunst en de kus: het lijkt een gouden combinatie. De beroemdste foto van een kus is Frans: Le baiser de l\u2019Hotel de Ville<\/a> van Robert Doisneau, overal als poster te koop. Het beroemdste beeldhouwwerk van een kus is Frans: Le baiser<\/a> van Auguste Rodin. Twee verstrengelde lijven, vergroeid met een en hetzelfde stuk marmer. Fysiek, hartstochtelijk, romantisch.<\/p>\n

Dat zou je dus ook verwachten in de cinema. H\u00e9las, Franse films zijn beroemder om hun eindeloze geouwehoer dan om het kussen. En dus wordt in Un baiser s\u2019il vous pla\u00eet<\/a> een film lang gepraat over een mogelijke kus. Een onmogelijke kus, eigenlijk, want de vrouw vertelt de man, die ze net heeft ontmoet, een verhaal dat moet verklaren waarom zij hem niet wil kussen \u2013 al heeft ze wel zin. In dat verhaal (dat we ook te zien krijgen) wordt weliswaar gekust, maar opnieuw vooral veel gepraat. Het is vlot geacteerd, geestig soms, en ook passie speelt een rol. Maar een onvergetelijke kus, die zien we niet.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

BREATH<\/b> \u2013 De Zuid-Koreaanse regisseur Kim Ki-duk bewees al eerder dat hij w\u00e9l iets bijzonders kon maken van zoiets clich\u00e9matigs als de romantische filmkus. In Bin-jip (2004)<\/a> kust een vrouw, terwijl ze haar nietsvermoedende man omhelst, tegelijkertijd haar geliefde \u2013 die de merkwaardige eigenschap bezit zich zo te kunnen bewegen dat hij praktisch gezien onzichtbaar is.<\/p>\n

In Breath<\/i> is de mooiste kus een bijna-kus. Waarbij de monden zo dichtbij zijn, dat ze elkaars adem al voelen. In het verhaal bezoekt een getrouwde vrouw een gevangene, die op de doodstraf wacht. Ze worden via een camera bekeken door een anonieme gevangenisdirecteur, die met zijn vinger op de alarmknop wacht totdat ze bijna kussen \u2013 en dan drukt, zodat de bewaker ingrijpt. Een onmogelijke liefde, die de relatie van de vrouw onder druk zet, maar die toch groeit. Met, zoals vaker bij Kim Ki-duk, een licht magische toon.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

LADY AND THE TRAMP<\/b> \u2013 Maar wat is de mooiste filmkus? De \u2018Hollywood-kus\u2019 is beroemd, maar ook steeds hetzelfde. De man iets hoger dan de vrouw, die haar armen om zijn nek legt terwijl hij haar middel vastpakt; ze zoenen met de lippen op elkaar (geen tong!) en dan is het verhaal afgelopen. Happy end.<\/p>\n

Er zijn recente voorbeelden van spannender, romantischer, verrassender kussen. Spider-Man (2002)<\/a>, als hij ondersteboven hangt in zijn spinnenpakje en zij alleen zijn mond ontbloot. In de regen! Of Am\u00e9lie (2001)<\/a>, als zij de plekken aanbiedt die hij mag kussen. Naast haar mond, in haar nek, boven haar oog. Of de heftige, verboden kus van twee cowboys in Brokeback Mountain (2005)<\/a>.
Maar de beste, nee, de beste kus is dat allemaal niet. Die zit in Lady and the Tramp<\/a> (dvd, Buena Vista HE), de Disney-film uit 1955: twee honden, die zoenen omdat de spaghettislierten die ze eten aan elkaar vast blijken te zitten. Een korte schrik, verlegenheid, verliefdheid. In al zijn onschuld de mooiste kus uit de filmgeschiedenis.<\/p>\n

Eigenlijk mag de allereerste filmkus<\/a> in dit verhaal ook niet ontbreken.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Franse kunst en de kus: het lijkt een gouden combinatie. De beroemdste foto van een kus is Frans: Le baiser de l\u2019Hotel de Ville van Robert Doisneau, overal als poster te koop. Het beroemdste beeldhouwwerk van een kus is Frans: Le baiser van Rodin.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":287440,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[59,253,269],"tags":[2025,2437],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107285"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107285"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107285\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/287440"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}