Interview \/ Tosca Niterink is terug<\/p>\n
‘Moet het, dat verhaal?’ Tosca Niterink (1960) kijkt afwerend, een diepe frons in het voorhoofd.<\/p>\n
Ja, het moet. Even door de zure appel van ‘de spijkerbroek’ heen.<\/p>\n
Iedereen die haar nog kende van televisie schrok even van het bericht: ‘Thea’, van het legendarische kinderprogramma Theo & Thea, betrapt op het stelen van een broek. De Telegraaf meldde het op de voorpagina, half augustus 2003. Roddelpers, serieuze media, allemaal gingen ze er gretig mee aan de haal. Nog steeds, als je haar naam googelt, kom je in nare verhalen en drugstoestanden terecht.<\/p>\n
‘Ok\u00e9,’ zucht ze. ‘Het was nog voor ik Anita leerde kennen. Ik stond in die winkel, had een spijkerbroek aan en geen geld om hem te kopen. Ik dacht, weet je wat? Ik ga het eens proberen. Zomaar. En betrapt natuurlijk. Ik was al heel lang in die winkel. Het lijkt me dat een dief zoiets anders aanpakt.<\/p>\n
Er zat een hele tijd tussen dat voorval en De Telegraaf. Toen die ermee kwam, was ik net met Anita en ging ik voor het eerst op bezoek bij mijn schoonfamilie. Die hadden het allemaal gelezen, dus het was een fantastische entree. De dag dat ik voor vijftig euro aan de schandpaal werd genageld, ging de Ahold-top, na tweehonderd miljoen fraude, vrijuit. Het heeft me onwijs veel werk gekost. Ik deed veel stemmetjes en dat was in \u00e9\u00e9n klap over. Het was een stomme actie waar ik flink voor heb geboet.’<\/p>\n
De schaamte staat op haar voorhoofd geschreven als ze haperend verdergaat: ‘Nog altijd heb ik het rotgevoel dat mensen denken dat ik een dief ben. Die verhalen op internet blijven me achtervolgen. Iedereen kan opschrijven wat ie wil. Op blogjes en sites: mensen krijgen er maar niet genoeg van om het op te rakelen. Waarom? Moet ik voorgoed de put in? Het is naar. Het doet pijn. Ik wil er niet meer aan denken.’<\/p>\n
We kennen elkaar sinds de hoogtijdagen van Theo & Thea (VPRO, 1985-1989), waarin de actrice\/televisiemaakster en de interviewster een vrolijke correspondentie voerden over televisie en aanverwante zaken, die uitmondde in vriendschap met stevig horecabezoek. Later, na Kreatief met Kurk (1994-1995) en Borreltijd (1996), in de jaren waarin Niterink van het scherm verdwenen was en veel buiten de stad verbleef, zagen we elkaar met steeds grotere tussenpozen.<\/p>\n
In de luwte van zomer 2007 werden kijkers van de regionale zender TV West verrast met een reeks korte ‘ongecontroleerde’ reisfilmpjes, gemaakt door Niterink en haar vriendin, ‘rooie reporter’ Anita Janssen, in het dagelijks leven camjo (journalist-met-camera) bij het Haagse station. De veertigplusdames van de ‘uitgetamponeerde doelgroep’ deden daarin licht-thematisch verslag van de reizen die ze de afgelopen vier jaar maakten door landen als Laos, Cambodja, Vietnam, Birma en India. Het ‘bewegende wildwife magazine’ van het duo (opererend onder de naam Peper & Zout Pioniers) werd onlangs uitgezonden door Holland Doc Digitaal en is inmiddels op veler verzoek herhaald. Een feest der herkenning voor ingewijden in het Niterink-oeuvre: onbevangen, grappig, met veel zelfspot en aandacht voor ongemak. Zeker: seks, vies, pies en poep krijgen ook in deze no budget-contreien een prominente rol, maar vooral in hun ontmoetingen met de locals raken Tosca en Anita vele snaren. In Laos toont Niterink ons hoe vindingrijk de bevolking gebruik maakt van de bommen die de Amerikanen er dertig jaar geleden neergooiden: ijzeren muurtjes en allerhande hekwerk, pijlers van bamboewoningen, karretjes, plantenbakken. De kijker kan met hen mee griezelen, zich verbazen over mannen die hun geslacht om vlijmscherpe zwaarden krullen en de inventieve inburgeringscursussen van het tweetal bewonderen (zoals ‘Vader Jacob’, ergens in Thailand, door de bewoners in canon en helemaal goed gezongen). Waar ze ook zijn: iedereen wordt in het Nederlands aangesproken. ‘Jacques Cousteau, maar dan boven water,’ vindt Niterink zelf.<\/p>\n
Parels poepen<\/p>\n
In hun kleurig ingerichte kleine woning vallen meteen de moza\u00efeken steentjesvloeren en mediterraan betegelde randen langs de wanden op. Niterink, verlegen en trots tegelijk: ‘Zie je hoe geraffineerd bepaalde patronen terugkomen? Allemaal zelf bedacht en gedaan.’ Prominent in de kamer staat een aquarium met forse goudvissen, in de schaduw de waterbak voor de axolotl, een wittige Mexicaanse amfibie. Poes Poelewap is even op stap. Janssen, met haar dikke bos rode krullen, zit monter achter de computer. Niterink en de interviewer verkassen naar een lawaaierig Jordaanrestaurant vlakbij. Nee: ook Niterink is geen twintig meer, het leven heeft haar getekend, maar de humor is onveranderd gebleven. Waar heeft ze die toch vandaan?<\/p>\n
‘Van thuis,’ klinkt ze stellig. ‘Mijn vader was ongelooflijk grappig. Ik kan me herinneren dat hij met zijn benen wijd in de kamer ging staan, dan moest je eronderdoor kruipen en dat was “een frisse neus halen”. Hij had ook altijd bijnamen. Gestampte muisjes noemde hij gemalen onderjurken, pindakaas was apenvet. Als kind denk je: het heet \u00e9cht zo. Zat hij de krant te lezen, had hij er een gaatje in gemaakt en dan maar naar mijn moeder kijken. Zij lag altijd in een deuk om hem. Wij, mijn broer, zusje en ik, hebben die rol een beetje overgenomen toen hij dood was en mijn moeder vaak moest huilen. Mijn moeder heeft trouwens ook veel humor, hoor, maar niet zo nadrukkelijk. En mijn broer Maarten is heel droog en geestig. We hadden een boompje in de voortuin en daar groeide \u00e9\u00e9n appeltje aan. Wat leuk, zeiden de mensen. Toen heeft Maarten aan een touwtje een peer ernaast gehangen. Mensen kwamen kijken: hoe kan dat nou? Hij stopte ook vaak dingen in mijn schooltas: de afwasborstel of een wekker. Er was wel verdriet in huis, maar we waren heel leuk met elkaar. Maarten speelde met poppen, Annet en ik waren net jongens. Met verkleden moest Maarten altijd de trouwjurk van mijn moeder aan, Annet was aapje en had ook een jurk van mijn moeder aan. Maarten was vaak koningin, die zat op de wc, mijn zusje en ik op een po, gingen we parels poepen. Ik weet ook niet waarom.’<\/p>\n
Niterinks vader overleed toen ze vier was. ‘Longkanker. Hij was scheepswerktuigkundige op de Holland Amerika Lijn. Zwart haar, glimmend, achterovergekamd, puntschoenen en vaak gekleed in uniform. Als hij op reis ging, zei hij: daaaggg! Met een zachte g. Hij kwam uit Brabant. Ik begreep het verdriet over zijn dood niet zo. Ik zat op een katholieke kleuterschool. Hij ging toch naar de hemel met de engelen? Het feit dat ik hem niet meer zou zien, zei me ook niet zo veel. Hij was heel vaak weg, op zee, aan het varen of in het ziekenhuis.<\/p>\n
In het ziekenhuis lag hij naast Ton, een man die een auto-ongeluk had gehad en op krukken liep. Die twee zijn beste vrienden geworden daar. Later is Ton bij ons over de vloer gekomen om mijn moeder te helpen met de administratie, en zo is er iets moois gegroeid.’<\/p>\n
Heftige dingen<\/p>\n
‘Ik was zevenentwintig en net terug van een tournee door Canada met Boulevard of Broken Dreams, met Arjan [Ederveen, IH]. Mijn moeder was amper uit het ziekenhuis, geopereerd aan darmkanker. Mijn neef Ren\u00e9, die spastisch was, had zelfmoord gepleegd. Hij woonde bij ons aan de overkant, in Haarlem. Ik vond dat Ton, die bij Ren\u00e9s geboorte nog levensreddend werk had verricht, zich te weinig van die jongen had aangetrokken. Daar heb ik ‘s avonds met hem een beetje ruzie over gemaakt. De volgende ochtend belde mijn moeder, of ik snel naar huis wilde komen. Toen lag Ton daar, dood.<\/p>\n
Het leven van mijn moeder hing aan een zijden draadje, de operatie was een experiment geweest en iedereen was toch bang dat de kanker terug zou komen. Toen het drama van die ongelukkige Ren\u00e9. Tons hart is gewoon stil blijven staan, van spanning.<\/p>\n
Ik dacht niet: misschien is het wel mijn schuld. Ik vond het vooral naar dat we zo uit elkaar waren gegaan, en voelde ineens dat hij zich alles veel meer aangetrokken had. Maar bij mij werd ineens iets geraakt. Een heel diep, oud verdriet kwam boven. De confrontatie met de dood van allemaal mensen van wie je houdt, plotseling en tegelijk. Het heeft wel een jaar geduurd, die depressie. Ik ben toen veel over de dood gaan lezen.’<\/p>\n
Ze pakt een verse sigaret en duwt een traan weg. ‘Op de dag van de begrafenis zei Pat [toenmalige vriendin Patty Tross\u00e8l, zangeres La Pat, IH] dat ze niet meer zo’n zin had in onze relatie. Het is de heftigste week in mijn leven geweest. Ik was bekaf en moest door. We waren de speelfilm aan het voorbereiden, het werk hield nooit op. Toen kwam Ar, met zijn broer Wik die dood ging. Er gebeurden heel heftige dingen, met ons allebei.’<\/p>\n
Fulltime hippie<\/p>\n
‘Ik was toen overigens al aan het klooien met drugs,’ zegt ze. ‘Ik was een jaar of veertien toen ik de drank ontdekte en naar feestjes ging met het idee: als ik een paar borrels drink, word ik ineens ook een makkelijk mens. Dan heb ik die angst, die onzekerheid niet meer. Die zit in me, net als dat zwaar op de hand zijn. Problemen stopte ik weg. Ik was altijd populair, maar ook onzeker, zo lang ik me kan herinneren. Op de middelbare school vond ik het bijvoorbeeld heel moeilijk om door de gangen te lopen, dus ik heb me een manier van zelfverzekerd lopen aangeleerd. Het was heel erg buitenkant, en extreem. Ik moest altijd opvallen. Jarenlang wilde ik fulltime hippie worden, met blote voeten op de Dam zitten, interessant kijken en blowen. En naar India of zo. Op mijn dertiende liftte ik met mijn vriendinnetje Mathilde naar Amsterdam en gingen we tussen al die types zitten, met lapjes op onze spijkerbroek en paarsgeverfde klompen aan.<\/p>\n
Ik was doodsbang voor meisjes, denk ik achteraf. Vriendjes had ik altijd. Steeds andere, na een paar weken verveelden ze me. Stiekem vond ik bepaalde meisjes leuk, maar was als de dood dat ze erachter zouden komen. Ik wilde geen pot zijn. Dat was zo stom. No way dat ik daar ooit voor uit zou komen, ik was liever mijn hele leven ongelukkig. Reizen: dat wilde ik. Op mijn zeventiende ben ik eens met mijn vriendje Leopold Witte naar Istanbul gelift. Alles was een avontuur: net uit huis, we kraakten een boerderij in Broek in Waterland, speelden in de Engelenbak.’<\/p>\n
O nee, gebaart ze. Ze ging destijds helem\u00e1\u00e1l niet goed op de Kleinkunstacademie. Daar was ze, na twee keer afgewezen te zijn voor de Amsterdamse Toneelschool, terechtgekomen. ‘Mensen zagen me zitten – of totaal niet. Het was nooit gewoon. Mijn voorstellingen waren heel leuk, Daar had ik altijd succes mee op school. Maar dansen was een ramp, zingen ook. Voorstellingen maken: dat was mijn ding. Toen Hans Kemna op school kwam kijken naar jonge talenten die in De Rotonde van de Amsterdamse Stadsschouwburg iets konden doen, wist ik zeker: mij moet ie niet. Maar ik werd er juist uitgepikt. Ik had toen een solo, een tikje grappig-autobiografisch-tegendraads, over wat mij in die tijd bezighield. Ik deed Duitse liedjes die ik in het Nederlands had vertaald, had een heel grote hanenkam en droeg een wilde jurk. Pat begeleidde me op de piano. Arjan, die al van school was, kwam kijken en vond het leuk. Toen heb ik hem gevraagd mij te helpen met mijn eindexamensolo, maar halverwege het jaar werd ik van school getrapt. Toestanden. Amper twee weken later waren Ar en ik al met Theo & Thea bezig. Ik was vierentwintig. We waren allebei verlegen, maar wel heel nieuwsgierig naar elkaar. Artistiek zat het meteen goed. Ar had vertrouwen in mijn idee\u00ebn en ik wist: als Ar naast me staat, kan er niks misgaan. Ik was nooit bang dat iets zou mislukken. In het begin van Theo & Thea was ik heel bleu, kon ik niet echt goed spelen. Ik keek enorm tegen hem op, maar wilde ook niet voor hem onderdoen. Op een gegeven moment is het een succes en gaat het bijna vanzelf. Het was ook heerlijk dat ik door die bril niks zag, alles werd heel wazig.’<\/p>\n
Ben je op je best in een duo?<\/p>\n
‘Ik denk het wel. Ik heb een motor nodig. Ik vind het moeilijk om vanuit mezelf aan iets te beginnen als het niet echt moet, ik ben een uitsteller. Dan ga ik stofzuigen of de afwas doen. Ar pushte me. Dan ging hij zitten, rechtop, gooide het schrijfblok op tafel: “Schrijven. Nu.” Dan ging het en heel snel ook. Ik was lui, maar ook bang. Ik vind het fijn om heel lang te brainstormen over iets, om te kletsen, dan hoef ik ook niet te schrijven. Hoe zou het zijn als…? Hoe kan ik iets nog eens een originele draai geven? Dat vind ik leuk. Ar werd daar wel eens moe van.’<\/p>\n
Ze tuurt naar haar aansteker, weifelt, legt de sigaret weg.<\/p>\n
‘Vorige week hebben Ar en ik elkaar gesproken. Hij wil graag Theo & Thea 2 maken, een vervolg op de film. Ik denk dat het niet goed is om nog iets met Theo en Thea te doen. Dat is geweest. Twintig jaar geleden! Toen zat ik nog dicht bij mijn kindertijd. Daar ben ik niet meer. Ik vind dat je daar niet mee aan moet komen; ik heb wel zin om samen iets met parodie\u00ebn te doen, maar hij moet weer niet aan pruikjes en brillen denken. Misschien zijn we wel een beetje uit elkaar gegroeid. Ik heb ook niet al Arjans theateravonturen gevolgd: ik ben niet zo’n theatermens en die musicalachtige dingen zijn niet echt iets voor mij. Van zelf in het theater staan, houd ik eigenlijk ook niet. Toen Arjan en ik de premi\u00e8re hadden gehad van De Flessentrek Revue moesten we nog negentig keer. Ik kreeg gewoon een hekel aan hem, aan ons, met elke avond dezelfde grappen. Na Kreatief met Kurk wilde ik stoppen met de samenwerking. We hebben toen nog Borreltijd gemaakt, eigenlijk een compilatie van Kurk met gasten en metamorfoses, maar het was op. Ik moest mijn eigen weg vinden.’<\/p>\n
Duizendblad op je lever<\/p>\n
Dat vinden van een eigen weg heeft een flinke tijd geduurd. ‘Ik ben van de weg geraakt, daar komt het wel op neer. Ik was gevaarlijk bezig met drugs, dat gebruiken had zich in al die jaren opgebouwd en voor ik het wist zat ik eraan vast. Mijn relatie ging uit, ik kreeg baarmoederhalskanker en het kon me allemaal niks meer schelen. Ik had een geweldig leuk huis in Friesland, op een prachtplek, maar kon het niet dragen. Ik was te veel in de war. Ik was de plek eigenlijk niet waard. Het is een tranendal met liefdesdrama’s geweest. Het huis ben ik kwijtgeraakt. Jammer, maar het heeft zo moeten zijn.<\/p>\n
Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat ik er wel weer uit zou komen. Ik heb er nooit in berust, ik dacht steeds: het kan niet, gewoon. Ik k\u00f3m er uit. Ik ben nog niet uitgeluld in het leven, ik moet nog wel een aantal dingen doen. Mijn vrienden hebben me nooit in de steek gelaten en me altijd enorm gesteund, maar het was bijna niet te doen om weer grip te krijgen op mezelf, op de hele situatie. Stoppen was het probleem niet, gestopt blijven wel: dat lukte niet. Elke keer dat ik stopte, was ik honderd procent overtuigd dat het absoluut klaar was. Niet veel later was ik weer bezig. “Morgen stop ik, echt”: je kunt jezelf zo makkelijk in de maling nemen.’<\/p>\n
Ik heb je ook wel bezocht, in die deprimerende detoxkliniek. Donkerbruin, afgetrapt, doorgerookt, niet gelucht, nare verlichting.<\/p>\n
‘Daar ben ik altijd maar kort geweest. Mijn vriendin Dees bracht me de eerste keer weg en zei: “Wat een kaalslag. Het zegt wel hoe de mensen hier over jullie denken, de manier waarop ze je neerzetten. Hopeloze gevallen.” Zo voelde het ook. En alles stond er in het teken van wantrouwen.<\/p>\n
Het is pas beter met me gegaan toen ik in Arta, een antroposofisch bolwerk, kwam. Eerst zes weken opname in een boerderij in Warder, toen naar De Witte Hull, een villa in Zeist. Zo lief. Ze zien je daar niet als junk of verslaafde, maar als iemand met een probleem en ze zijn er heel erg op gericht je een gevoel van eigenwaarde terug te geven en jou je grenzen leren stellen. Ik heb de strengste vorm gekozen, een therapeutische gemeenschap.<\/p>\n
Natuurlijk ben ik toch eerst nog een keer weggegaan, maar bij terugkeer, een half jaar later, zag ik hoe de mensen met wie ik indertijd tegelijk was gearriveerd, veranderd waren. Ze hadden een andere uitdrukking in hun ogen, waren rustig, volwassen. Dat wilde ik ook. Toen ben ik negen maanden gebleven.<\/p>\n
Je zit daar met zijn twaalven in een mooie villa. Iedereen heeft een eigen kamer, er staan altijd verse bloemen. Het was gezellig, alles werd er gevierd: elke verjaardag, alle feestdagen, elk afscheid was bijzonder. Ik ben er heel creatief geweest, heb dingen geschreven voor mensen die weggingen, optredens georganiseerd. Ik heb piano leren spelen, kan nu aardig een liedje begeleiden. Er was geen tv, geen radio, geen kranten, niks. We waren helemaal van de buitenwereld afgesloten. Het was een en al liefde en aandacht, er werd gegeten uit de tuinen. We deden alles zelf: huishouding, was, keuken, de kippen en de geiten. Ik ben keukenhoofd geweest, heb leren koken voor vierentwintig mensen. Tussen een en twee uur was het verplichte rustuurtje en kreeg je een kompres van duizendblad op je lever gelegd. Het was een druk programma. Ik was blij als het zondag was en niemand me kwam opzoeken.<\/p>\n
In groepstherapie kon je elke irritatie uitspreken. Ik ergerde me dood aan iedereen, dus ik begon altijd. Dat iemand met zijn mouw in zijn bord eten hing of me te dichtbij kwam. Ik vond het heerlijk: het beste moment van de week. En veilig: er zaten therapeuten bij, zodat het niet uit de hand liep. Je mocht er niet roken en \u00e9\u00e9n kopje koffie per dag. Op momenten dat ik kwaad was, dacht ik nooit aan drugs, wel aan een sigaret. Ik heb negen maanden niet gerookt.<\/p>\n
In Zeist heb ik geleerd door moeilijke momenten heen te komen. Ik weet: als ik even goed ademhaal en ga zitten, gaat het over. Ik heb geleerd erop te vertrouwen dat het goed komt. Dat ik gewoon een avond thuis kan zitten zonder te gebruiken en dat er dan helemaal niks engs gebeurt.<\/p>\n
Uiteindelijk heb ik het programma n\u00e9t niet afgemaakt. Op een dag werd ik naar mijn kamer gestuurd en moest daar twaalf uur blijven. Daar had ik geen zin in. Ik weet niet meer wat er voorgevallen was, maar ik had ruzie gemaakt. Ik ben weggegaan, heb een fiets gepakt, naar de snelweg, terug naar Amsterdam.’<\/p>\n
Nooit meer ruzie<\/p>\n
Zes jaar geleden was ze voor het laatst in de detox. ‘Daarna ben ik niet meer opgenomen geweest. Uiteindelijk ben ik op eigen kracht gestopt. En belangrijk was dat Anita zei: dit wil ik niet. Toen ik haar tegenkwam, ging het goed met me. Maar ik kreeg een terugval en ze was duidelijk: nee. Ik wist: als ik dit verknal, met Anita, kom ik er niet meer uit. Dan heb ik de kracht niet meer. Ik ben in het huis van een vriendin gaan zitten, buiten de stad. Die coke is echt het ergst. Heel eng wat dat met je doet. Je komt in een onrust, verschrikkelijk. Ik ging stemmen horen, ik werd echt gek. Heel griezelig. Maar ook dat is klaar. Ik taal er niet meer naar. Het is uit mijn systeem.<\/p>\n
Anita en ik kennen elkaar nu viereneenhalf jaar. Zij is heel nuchter, makkelijk in de omgang, spontaan, een open boek. Ik ben precies de andere kant op. Toch gaat het heel goed. Zij is de liefde van mijn leven. Niet iemand die aan mijn voeten ligt, niet iemand die probeert je te domineren. Ik heb altijd enorm moeilijke, roerige relaties gehad, met sc\u00e8ne na sc\u00e8ne. Met Aniet gebeurt dat gewoon niet: ik heb nooit meer ruzie en dat is heerlijk. In het begin probeerde ik het wel, maar ik kreeg niks terug. Stond ze heel verbaasd te kijken: wat nou? Dan houd je op een gegeven moment wel op. Zes weken nadat we elkaar ontmoetten, zaten we in Cambodja, Laos, Vietnam. En elk jaar zijn we bijna drie maanden op reis, ver weg.’<\/p>\n
De Peper & Zout Pioniers zijn eigenlijk nog maar net begonnen?<\/p>\n
‘Zonder Anita waren die reisfilmpjes er nooit geweest. Zij is degene die zegt: kom op, we gaan aan het werk. Ik met frisse tegenzin, zij altijd onvermoeibaar. We zijn nu een serietje over Egypte aan het monteren. Reizen, dat doe ik eigenlijk het liefst. Het zou fantastisch zijn als we hiermee door konden gaan. Het mooist zou zijn als het internationaal succes zou hebben, natuurlijk. Internationaal internetsucces is ook goed – als het zijn charme maar behoudt. Daarnaast moeten we ieder onze eigen dingen doen. Anita speelt percussie in twee bands. Ze filmt hartstikke mooi. De items die ze maakt voor TV West worden verkocht aan nu.nl en ANP, zijn steeds overal te zien.’<\/p>\n
Je klinkt zowaar een beetje trots.<\/p>\n
Meteen bescheiden: ‘Ik vind het fijn dat ik nu goede reacties krijg. Als ik afgezeken was, had ik het er wel heel moeilijk mee gehad, maar dan was niet de wereld vergaan. Ik heb meer rust in mezelf, meer vertrouwen.<\/p>\n
Als je niet meer op tv bent, wil dat niet zeggen dat je niks doet. Ik heb geregisseerd, projecten begeleid op de Theaterschool, gastlessen gegeven op de kleinkunstopleiding van Selma Susanna. Dit jaar heb ik op de Muziektheateracademie in Rotterdam gewerkt. Met meisjes uit het derde en vierde jaar een kartonnen spektakelrevue gemaakt, Six women with brain death van Mark Houston. Ze zingen fantastisch. Het stuk is geweldig, heeft mooie liedjes, goeie humor. Iedereen was blij dat de voorstelling goed is geworden, ik ook.<\/p>\n
Maar dat is werk, ik word er gewoon voor betaald. Ik vind het vooral leuk om weer iets eigens te maken, en ik hoef het niet te doen als bestaansrecht. Ik denk dat ik daar onbewust last van gehad heb: het idee dat je pas iemand bent als je vreselijk goede dingen maakt.<\/p>\n
Over een paar weken draag ik mijn gedichten voor op het Vurige Tongen Festival in Ruigoord, tussen echte dichters die ik bewonder. Nu zijn Anita en ik gevraagd voor de Mike Bode, een nieuw humorblad van de VARA. Staan we straks met ons reisfeuilleton tussen de leukere jongens van Nederland: Mike & Thomas, Wim T. Schippers, Peter de Wit en Kamagurka. Maar het grappigst vind ik wel dat onze vakantiefilmpjes, waar je normaal je buurman mee verveelt, op het documentairekanaal van de publieke omroep worden uitgezonden. Wie kan dat zeggen?’<\/p>\n
Uitzendingen en dvd van de Peper & Zout Pioniers: www.peperenzouttv.nl.<\/p>\n
Programma Vurige Tongen Pinksterdagen Ruigoord: www.vurigetongen.nl.<\/p>\n
Voorstelling \u2018Six Women with Brain Death\u2019: ?18 juni in Rotterdam: www.luxortheater.nl.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De ster van Theo & Thea, Kreatief met Kurk en Borreltijd ging enkele jaren door een diep drugsdal, om nu weer terug te komen als helft van het reisduo Peper & Zout pioniers, en als gelouterd mens. \u2018Ik ben van de weg geraakt, daar kwam het wel op neer.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Ingrid Harms","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107163"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107163"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107163\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingrid Harms","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}