‘Ik wil mijn elastiekje terug,’ hoorde ze Regina tegen Julia zeggen. De meiden waren in de badkamer, en Evelien stond in de slaapkamer te strijken. Geen leuk werk, maar het moest gebeuren.<\/p>\n
‘Het is jouw elastiekje helemaal niet,’ antwoordde Julia.<\/p>\n
‘Nou zeg, het is mijn elastiekje wel. Ik heb het je uitgeleend vanochtend. Mongool!’<\/p>\n
Het scheldwoord mongool kwam vaak voorbij in huize Van Brakem. Afhankelijk van hoe het werd uitgesproken, kon het grof en beledigend of liefkozend bedoeld zijn. Nu hing het er een beetje tussenin.<\/p>\n
‘Je hebt het me gegeven, hoor. Dat weet ik zeker.’<\/p>\n
‘Waarom zou ik jou mijn elastiekje geven? Kom op zeg!’<\/p>\n
‘Nou, je gaf het mij omdat het toch al van mij was. Ik had het op de grond laten vallen en jij raapte het op. Toen ik vroeg om een elastiekje gaf je het aan mij.’<\/p>\n
‘Ga nou toch heen gek!’ riep Regina uit, ‘hoe verzin je het!’<\/p>\n
Evelien glimlachte. Het was net alsof ze naar een wonderlijk hoorspel aan het luisteren was, een show speciaal voor haar. En mooi opgevoerd ook, omdat de meiden zich helemaal niet realiseerden dat zij hen kon horen. Of het kon ze niets schelen. Dat laatste was eigenlijk nog mooier. Haar dochters leefden hun eigen leven, buiten hun moeder om. Dat was nog eens groter worden.<\/p>\n
‘Het is echt waar. Jij hebt helemaal nooit roze elastiekjes en deze is roze.’<\/p>\n
‘Nou ja zeg! Ik wil mijn elastiekje terug! Kom op.’<\/p>\n
Julia gooide de deur van de badkamer open. ‘H\u00e9 mam,’ zei ze nonchalant toen ze Evelien zag staan. ‘Ben je lekker aan het strijken?’ Juul was in bad geweest. Ze had een handdoek omgeslagen en ook eentje in een tulband om haar natte haar. Het roze elastiekje waar alles om begonnen was, zat om haar pols.<\/p>\n
‘Mam, Juul is gestoord. Ze heeft mijn elastiekje gejat!’ Regina was onder de douche geweest, maar met een badmuts op, haar haar was droog.<\/p>\n
‘Hoeveel elastiekjes hebben jullie wel niet?’ informeerde Evelien. Minstens een keer per week ging een van de meiden naar de Etos of de Douglas om elastiekjes, deo of een of andere goedkope nagellak te kopen. Meiden hadden daar een niet te stillen honger naar. Maar toch slaagden ze er niet in de elastiekjes te bewaren; altijd waren de krengen weg.<\/p>\n
‘Geen eentje meer, dus,’ zei Regina droog, ‘Juul heeft mijn laatste in beslag genomen. Zij heeft er trouwens een heleboel.’<\/p>\n
‘Hoe weet jij dat nou, mongool!’<\/p>\n
‘Nou, dat heb ik zelf gezien toen ik…’<\/p>\n
‘Ja zeg maar,’ moedigde Julia haar aan. ‘Je was weer op mijn kamer, h\u00e8? Wat heb je nu weer uit mijn kast gejat?’<\/p>\n
‘Ik heb niks gejat.’<\/p>\n
Regina had de vervelende gewoonte voortdurend andermans kleren te dragen. Ze pikte bloesjes en hemdjes van Julia, maar ze zat ook regelmatig in Eveliens kast. Zelfs haar moeders ondergoed liet ze niet met rust. Laatst had Evelien een heel mooi setje van La Perla gekocht en toen ze het op de eerste mooie, zonnige dag van het jaar wilde aandoen onder haar nieuwe, zwarte jurkje, vond ze het slipje, gedragen, in de wasmand, ook nog half verstopt in een sok. Toen was ze wel even boos geworden op haar oudste dochter.<\/p>\n
‘Natuurlijk wel. Jij jat alles,’ vervolgde Julia, ‘alleen je noemt het lenen. Maar als ik niet zelf vraag of je mijn truitjes wil teruggeven, krijg ik ze nooit meer. Jaja, ontken maar niet. Mamma weet het ook wel, hoor!’<\/p>\n
Dat was nou typisch Julia, bedacht Evelien teder. Die viel toch nog wel eens terug op haar moeder. Ze kon bikkelen en moeilijk doen als een zestienjarige, maar ze was toch nog maar een kind van veertien.<\/p>\n
‘Jij altijd met mamma dit, en mamma dat,’ gooide Regina meteen zuur in de zwakke plek van zuster. ‘Je moet je eigen boontjes doppen. En ik wil nu mijn elastiekje terug!’<\/p>\n
‘Regina, stel je niet aan,’ greep Evelien in, ‘je kamer is een puinhoop. Ga de boel een beetje opruimen, dan kom je handenvol elastiekjes tegen.’<\/p>\n
‘Zie je nou,’ beet Regina naar Julia, ‘als jij mamma erbij haalt, krijg ik op mijn donder. Muts!’ Ze marcheerde woedend de slaapkamer uit, een wolk van deodorant en parfum in haar kielzog. Julia lachte triomfantelijk. Ja, het was wat, twee meiden.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
‘Ik wil mijn elastiekje terug,’ hoorde ze Regina tegen Julia zeggen. De meiden waren in de badkamer, en Evelien stond in de slaapkamer te strijken. Geen leuk werk, maar het moest gebeuren. ‘Het is jouw elastiekje helemaal niet,’ antwoordde Julia. ‘Nou zeg, het is mijn elastiekje wel. Ik heb het je uitgeleend vanochtend. Mongool!’ Het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107135"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=107135"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/107135\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=107135"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=107135"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=107135"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}