Interview Karin Slaughter<\/p>\n
Haar grote droom komt uit. Karin Slaughter gaat naar de maan: ‘I love it man, I just wanna see the earth.’ Eerst wilde de Amerikaanse thrillerschrijfster dat doen door een vliegtochtje te maken in een supersonische Russische MiG, maar helaas, na de val van het communisme hield dat programma op. Daarom bedacht Slaughter iets beters: de ruimte ingeschoten worden. Als kind volgde ze al alles wat met NASA te maken had, niet alleen het stuntwerk, ook de wetenschappelijke proeven. ‘So very exciting,’ zegt ze. Binnenkort is zo’n ruimtereis mogelijk met Virgin Galactic van multimiljardair Richard Branson. Je hebt als niet-professionele astronaut alleen een zak geld nodig. Tweehonderdduizend dollar om precies te zijn. De eerste vlucht staat geboekt voor 2009. Halleluja! Slaughter wacht nog even met instappen, ‘om zeker te zijn dat de eerste passagiers het er levend afbrengen’.<\/p>\n
Over de astronautentraining maakt ze zich geen zorgen. Een makkie, zo heeft ze gehoord. ‘Je krijgt een speciaal pak aan en als je gewichtloos bent, doe je je gordel los. Als je voelt dat je niet meer gewichtloos bent, doe je je gordel weer om, en hopla, je staat weer op aarde.’ Dat gewichtloos-zijn moet ze wel oefenen, zegt ze. En ze houdt meteen een hele verhandeling over parabolische curves en andere hogere wiskunde. Die komt erop neer dat het lastigste van die toestand is dat je maag flink van streek kan raken. ‘Lang leve de Xanax,’ zegt ze droogjes. ‘Overgeven doe je dan echt niet meer.’<\/p>\n
Zal ze deze outer space-ervaring gebruiken in een van haar thrillers? ‘Goed idee,’ zegt ze, in de lounge van een Londens hotel. ‘Misschien kan ik mijn kosten dan wel aftrekken van de belasting. Als research!’ Ze lacht aanstekelijk. ‘Maar wie weet, misschien kan ik er inderdaad wel iets over kwijt in mijn nieuwe boek.’ Dat zal met het oog op de naderende ruimtevlucht vast geen harde, bloederige thriller worden zoals ze die meestal schrijft. ‘Nee, een heel nieuw genre, een graphic novel, The Recidivists.’ (De Bezige Bij zal hem in 2009 uitgeven, red.)<\/p>\n
Ze wil er slechts weinig over kwijt: ‘Het gaat over hoe mensen altijd maar denken alles te kunnen oplossen. Tegen enge ziektes vinden ze medicijnen uit, maar dan duikt het volgende dodelijke virus al weer op. Altijd komt er iets nog ergers voor terug. You can’t fix everything. In Amerika zijn ze nu bezig met een vaccin tegen coca\u00efne, dat een bepaald deel van de hersenen stimuleert. Hetzelfde deel dat ervoor zorgt dat liefde op het eerste gezicht ontstaat. Als dat middel er komt, zoals in mijn boek, zal niemand meer verliefd worden.’ Ze steekt haar handen in de lucht. ‘En wat dan?’<\/p>\n
Bible belt<\/p>\n
Karin Slaughter (38) komt uit het zuiden van de Verenigde Staten. Ze groeide op in small town Jonesboro, Georgia. Het staat model voor het fictieve stadje Grant County in haar Sara Linton-thrillers. Tegenwoordig woont ze in Atlanta, volgens haar een van de meest gewelddadige steden van Amerika. Ze heeft al jarenlang een vriendin (‘voor D.A. in voor- en tegenspoed’ luidt de opdracht in elk boek van Slaughter), maar woont alleen. In de buurt van haar vader en haar twee oudere zussen, met wie ze een goede band heeft. Met haar moeder heeft ze alle contact verbroken, maar daar wil ze niets over zeggen. Hoe het is om in de bible belt van Amerika als lesbienne uit de kast te komen? Daar geeft ze ook geen antwoord op. ‘Een paar jaar geleden had ik last van een stalker. Ik ben voorzichtiger geworden. Er bestaat een priv\u00e9 Karin en een schrijfster Karin. En dat houd ik liever zo.’<\/p>\n
Professioneel vriendelijk beantwoordt ze de vragen. Ze heeft een pientere oogopslag. Slaughter stelt vast dat het, met haar achternaam, maar goed is dat ze geen Bouquetreeks-romannetjes schrijft. ‘Ik zou het ook niet kunnen. Je moet zo vasthouden aan een format: geen gevloek, geen drank, geen seks, alleen zoenen, en dan nog alles in het nette.’<\/p>\n
Zelf gaat ze anders te werk. Slaughters thrillers zijn bloederig en er komt veel en keihard geweld in voor. Gruwelijke verkrachtingen, aan de vloer vastgespijkerde slachtoffers, vrouwen die levend begraven worden danwel levend verbrand. Die sc\u00e8nes beschrijft ze expliciet. Voor sommige lezers wat t\u00e9 expliciet. In Nederland was ze vorig jaar de meest succesvolle schrijfster: ze stond met zes thrillers in de top honderd van meest verkochte boeken. Ook in haar eigen land hoort ze bij de bestsellerauteurs.<\/p>\n
Slaughter vindt het zelf nog altijd een beetje gek idee. ‘Als mensen tegen me zeggen: ik heb je boek gelezen, denk ik nog steeds: jee, het gebeurt echt!’ Ze had nooit gedacht dat ze van schrijven kon leven. Na een afgebroken studie Engelse literatuur begon ze een succesvol bedrijfje in uithangborden. Intussen schreef ze een mislukte familiekroniek die in de zuidelijke staten speelt – ‘Zo’n boek dat iedere southerner schrijft,’ grinnikt Slaughter – en kreeg het advies eens een misdaadroman te proberen. Dat deed ze. Op haar negenentwintigste sleepte ze haar eerste contract binnen.<\/p>\n
Haar thrillers over kinderarts Sara Linton, politiechef Jeffrey Tolliver (af en aan haar ex) en rechercheur Lena Adams vallen niet alleen op door de bakken ellende die je over je heen krijgt. Ook lijkt het wel of Slaughter zich meer kan inleven in de mannelijke personages dan in de vrouwelijke. Die zijn soms een beetje over the top, vooral Lena. Special agent Will Trent daarentegen, in het boek Triptiek, is zo echt: je voelt wat h\u00edj voelt.<\/p>\n
Slaughter denkt even na en zegt: ‘Het grote verschil tussen mannen en vrouwen zie je als er problemen zijn: mannen gaan ze oplossen, vrouwen praten erover.’ Voor haar maakt het niet uit over wie ze schrijft. ‘Mannen zijn simpeler, die denken meer zwart-wit. En voor vrouwen hoef ik geen research te doen. Ze zijn een deel van mezelf. Sara kan een verstopte waterafvoer fiksen. Dat kan ik ook.’ Dat loodgieterswerk leerde ze van haar vader, toen hij merkte dat zijn dochter niet, zoals haar zussen, van telefoneren en winkelen hield. Ook leerde hij haar elektrische apparaten repareren. Slaughter: ‘Reuze handig. Op mijn eerste date – met een jongen – kreeg de auto een lekke band. Die heb \u00edk verwisseld. Daarna heb ik hem nooit meer teruggezien.’<\/p>\n
Over haar vader zegt ze plotseling: ‘Ook al drinkt hij veel scotch en is hij een rokkenjager, he is a great father.’ Als ze in haar eentje in een afgelegen cabin ploetert aan een nieuw boek, is hij een van de weinigen die mag langskomen. ‘Hij neemt altijd muffins of taart mee. Jeffrey Tolliver heeft wel wat van hem weg. Will Trent is meer het type metroseksueel, die doet de wc-bril naar beneden na het plassen.’<\/p>\n
Vertroebelde relaties<\/p>\n
Een van de ontroerendste sc\u00e8nes die Slaughter schreef gaat over de jonge Will Trent, die zwijgzame analfabeet. Hij heeft geen familie en zat als kind in een soort weeshuis. Eens in de zoveel tijd kwamen daar kinderloze echtparen om een zoon of dochter uit te zoeken. Will wil ook graag lieve ouders, dus op een ‘open dag’ wast hij zich extra goed en kamt een nette scheiding in zijn natte haar. Hij kijkt blij en verwachtingsvol om zich heen. Maar ja, Will is al elf, en alle vaders en moeders in spe lopen hem voorbij. Hartverscheurend om te lezen.<\/p>\n
In haar thrillers gaat het veel over familie, vooral over vertroebelde relaties. Will is wees, Lena heeft een moeizame verhouding met haar moeder en heeft een gekke oom Hank. Sara en Jeff onderhouden een knipperlichtrelatie, maar in haar laatste boek, Onaantastbaar, komen ze weer bij elkaar, ze adopteren een kind, en dan gaat Jeff opeens dood. Weg happy home sweet home. Het mag ook nooit goed gaan. ‘Mmm, ja,’ zegt Slaughter. ‘Ik probeer een grote cirkel om mijn personages te maken. Om ze tot echte mensen te maken. En trouwens, ieder\u00e9\u00e9n heeft familie, lezers kunnen zich ermee identificeren.’ Tuurlijk, iedereen heeft wel een rare oom.<\/p>\n
Zo is Sara volgens Slaughter een open, warme vrouw geworden, voelt Lena zich verlaten, en heeft Jeff door zijn achtergrond een heel zelfverzekerde kant. Will is inderdaad een beetje zielig, geeft ze toe. ‘Zijn collega Angie van zedendelicten is zijn enige houvast. Toch doet hij niet aardig tegen haar. Die weeshuissc\u00e8ne uit zijn kinderjaren heb ik bedacht om te laten zien dat Will er zo naar verlangt om door iemand te worden uitgekozen. In Tryptiek wacht hij ook eindeloos op Angie, maar er gebeurt nooit wat tussen die twee. Dat verlangen is deel van zijn persoonlijkheid. Dat tekent hem, dat wil ik laten zien.’<\/p>\n
Op het saaie af<\/p>\n
Tryptiek is een stand alone thriller. En eerlijk gezegd beter dan haar Sara Linton-serie, met overtuigend neergezette karakters. Lena en Sara gedragen zich in de laatste delen zo nu en dan op het hysterische af. Heeft ze niet het gevoel dat Lena en Sara een keer in een donker steegje moeten worden opgewacht? Zoals Harlan Coben opeens met zijn hoofdpersonage Myron Bolitar stopte. Jeff is al dood, per slot van rekening.<\/p>\n
Slaughter kijkt verbaasd. ‘Nee, ik ga met de dames door. Nog zeker een paar boeken. Lena zal nooit opgroeien, want ze kiest niet voor wie ze zelf wil zijn. Altijd was daar Jeff, de ex van Sara, om haar te helpen. En aan Sara ga ik ook nog iets veranderen. Ze is nu een beetje too good to be true, op het saaie af. Zij zal op een andere manier beschadigd raken. There will be new opportunities.’ Gelukkig vertelt ze ook dat een nieuw deel over onze held Will Trent op komst is. Een hele opluchting.<\/p>\n
Nieuwe mogelijkheden staan wellicht ook Amerika te wachten, met de presidentsverkiezingen. Slaughter veert op en juicht: ‘Yeah!’ Het klinkt bijna als een indianenkreet – niet verwonderlijk want Slaughter heeft een paar druppels indianenbloed in zich, zo vertelde ze aan het begin van het gesprek. Ze is een echte Hillary Clinton-fan. Als kind ging zij al mee met haar vader – een Democraat in hart en nieren – om flyers uit te delen bij verkiezingsbijeenkomsten. Barack Obama vindt ze helemaal niets. Clinton heeft zo veel ervaring, daar kan Obama nog een puntje aan zuigen. ‘Hij mag dan mooie toespraken houden, ze zijn geschreven door een doorgewinterde speechschrijver.’ Hillary mag wat haar betreft onmiddellijk aan de slag. Als ze maar afblijft van het Amerikaanse grondrecht om je te verdedigen. Een wapen moet je vrij kunnen blijven kopen. Niet dat zij nou met een pistool op zak loopt. ‘Ik denk dat dat heel Amerikaans is, vooral in het zuiden, het zal wel het laatste restant van het Wilde Westen zijn. Mijn vader heeft mij vroeger leren schieten. Het voelt goed, zo’n pistool in je hand. Ergens op richten en dan – ze richt op een denkbeeldig doel – raak schieten.’<\/p>\n
Dan ratelt Slaughter weer door over Obama. Die heeft volgens haar weinig verstand van politiek. Weet niet hoe het overheidsapparaat werkt. Hij wil alleen maar president zijn. Maar wat zal hij daadwerkelijk doen voor de mensen die op hem stemmen?<\/p>\n
De schrijfster houdt de moed er voorlopig in. Hillary is nog niet definitief verslagen. En mocht Hillary het uiteindelijk niet halen, dan kan Karin Slaughter natuurlijk altijd nog naar de maan.<\/p>\n
Ruimtevlucht: www.virgingalactic.com. De thrillers van Karin Slaughter worden uitgegeven bij De Bezige Bij. Ook schreef ze \u2018Onbegrepen\u2019, het geschenkboekje van de Maand van het Spannende Boek 2008. Bij besteding van ten minste \u20ac 12,50 aan Nederlandstalige boeken krijgt u in juni dit boekje van de boekhandelaar cadeau.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De thrillers van Karin Slaughter zijn bloederig en staan vol keihard geweld. Haar boeken vliegen de deur uit, niet alleen in Amerika, ook in Nederland. Nu werkt ze echter aan een nieuw genre. Een gesprek met de bestsellerschrijfster over het verschil tussen mannen en vrouwen, loodgieterswerk, haar plannen en de Amerikaanse verkiezingen: \u2018You can\u2019t fix everything.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106645"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106645"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106645\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106645"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=106645"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106645"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}