
 {"id":106589,"date":"2008-05-31T00:00:00","date_gmt":"2008-05-30T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/week-22\/"},"modified":"2008-05-31T00:00:00","modified_gmt":"2008-05-30T22:00:00","slug":"week-22","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/week-22\/","title":{"rendered":"Week 22"},"content":{"rendered":"<p>Gedachten op maandagochtend<\/p>\n<p>Ondanks de grote opwinding deze week over een mogelijke oplossing in de Puttense moordzaak, zette minister van Justitie Hirsch Ballin de hakken in het zand. Hij zwicht niet voor de vele verzoeken uit de Tweede Kamer om de wetgeving voor het verplicht afstaan van DNA te verruimen. Begrijpelijk, want anders dan sommige politici suggereren, is DNA-bewijs niet zonder problemen. DNA zou nooit liegen. Helaas is dat een leugen. DNA liegt b\u00edjna nooit. En met &#8216;bijna&#8217; heeft de rechtsprekende macht gelukkig nog altijd een probleem. De wetgevende macht daarentegen went maar moeilijk aan een belangrijk inzicht: \u00e9\u00e9n spoor is geen spoor. DNA kan handig zijn om aan te tonen dat iemand op de plaats delict is geweest. Maar ook als hij er was, is het nog steeds de vraag of hij de moordenaar of de aanrander is. Zonder ondersteunend bewijs stuurt een rechter, als het goed is, de verdachte weer naar huis.<\/p>\n<p>WONDERMIDDEL &#8211; Populistische politici hebben daar natuurlijk lak aan. En reken daar gerust CDA-Kamerlid Sybrand van Haersma Buma toe. Hij pleit niet alleen onophoudelijk voor het oprekken van de DNA-wet, maar is ook de man die afgelopen januari na de vrijspraak van verdachten uit de Hofstadgroep zei dat we &#8216;bereid&#8217; moeten zijn &#8216;de wet aan te passen&#8217;. Algemene regels toepassen op specifieke gevallen, dat is een van de belangrijkste principes van ons rechtssysteem. Maar Haersma Buma heeft daar lak aan: als hij als volksvertegenwoordiger iemand veroordeeld wil zien, dan moet de wetgeving maar veranderen. Zijn argument: &#8216;maatschappelijke onzekerheid en angst&#8217; tegengaan. Want: &#8216;We leven in een risicovolle tijd.&#8217; Ook plaatsvervangend korpschef Hans Vissers van Rotterdam hield enige tijd geleden een pleidooi voor het wondermiddel DNA: &#8216;Ik zou er voorstander van zijn om van iedere wereldburger bij zijn of haar geboorte het DNA af te nemen.&#8217;<\/p>\n<p>DROOM &#8211; In Amerika werd de droom van Vissers en Haersma Buma afgelopen week werkelijkheid. President Bush ondertekende de Newborn Screening Saves Lives Act, die de overheid de mogelijkheid geeft om bloed van pasgeborenen voor onbepaalde tijd op te slaan. Tot groot verdriet van de privacybeschermers. &#8216;We pakken een individuele genetische code en zeggen dat het van de regering is,&#8217; zegt Twila Brase van de actiegroep Citizens Council on Health Care uit Minnesota. &#8216;Als we daar mee beginnen, is al dat materiaal beschikbaar voor wat de wetgever er over twintig jaar mee wil doen. En laten we eerlijk zijn: we hebben geen flauw idee wat ze over twintig jaar kunnen of zouden willen doen met ons genetisch materiaal.&#8217;<\/p>\n<p>BUIDELWOLF &#8211; DNA mag dan zijn beperkingen hebben in de wereld van opsporing en veiligheid, als middel voor natuurbehoud bewijst het dagelijks zijn nut. Neem de mogelijke wederopstanding van de Tasmaanse tijger, de inmiddels uitgestorven buidelwolf. In 1999 probeerden wetenschappers nog tevergeefs het DNA van een in alcohol geconserveerd exemplaar nieuw leven in te blazen. Deze week maakten onderzoekers van de Universiteit van Melbourne bekend dat zij het sinds 1866 opgeslagen DNA met succes in een embryo van een gewone muis hebben ingebracht. Wat zou het resultaat zijn? Een muis die zich gedraagt als een vleesetend buideldier?<\/p>\n<p>DUIVEL &#8211; De Tasmaanse tijger heeft een krijsend en vraatzuchtig broertje: de Tasmaanse duivel. Onlangs heeft de Australische regering het beest tot bedreigde diersoort verklaard. Leefden er in de jaren negentig maar liefst honderdveertigduizend duivels op het eiland, vandaag de dag heeft een agressieve, besmettelijke gezichtstumor de populatie gehalveerd.<\/p>\n<p>Voor lezers van het werk van de Britse historicus Alex MacGillivray is dit van grote symbolische betekenis, aangezien hij het beest in zijn besteller A Brief History of Globalization tot zinnebeeld maakte van de globalisering. Wie naar de geschiedenis kijkt, ziet volgens MacGillivray een opmerkelijke parallel: wanneer de globalisering toeneemt, gaat het ook goed met de Tasmaanse duivel. Toen de wereldhandel in de negentiende eeuw floreerde, nam zijn populatie toe. Tijdens de depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw, toen de wereldhandel in verdrukking zat, werd het beest met uitsterven bedreigd.<\/p>\n<p>Geen toeval dus dat het in deze tijden van hernieuwd protectionisme opnieuw beroerd gaat met de duivel. (MH, MM, PvO, TN)<\/p>\n<p>48 miljoen dollar<\/p>\n<p>Dat is de hoeveelheid voedsel, die Amerikanen jaarlijks weggooien. Door de stijgende voedselprijzen zijn supermarktketens geneigd manieren te zoeken om effici\u00ebnter om te gaan met groente, fruit, zuivel en andere bederfelijke producten. De Verenigde Naties waren er als de kippen bij en vaardigden vorige week een rapport uit &#8211; waaruit dit cijfer komt &#8211; met de oproep de totale dagelijkse hoeveelheid weggegooid voedsel te halveren. 2025 is het streefjaar. Maar helaas, behalve de inflatoire werking van dit soort oproepen voor de (toch al onhaalbare) millenniumdoelen, is er meer aan de hand dan een simpele kosten-batenanalyse. Amerikaanse supermarkten zijn twee keer zo verkwistend als de Europese. Reden: Amerikanen houden van supermarkten met veel keuze en muren van vers fruit en groente. De rotte appels zijn de kinderen van de rekening. Met effici\u00ebntie heeft dat weinig te maken. (PvO)<\/p>\n<p>Overschat<\/p>\n<p>Huurtoeslag<\/p>\n<p>Het is de heilige graal van links Nederland: wonen betaalbaar houden voor de lage inkomens. Maar wat blijkt uit een studie van Centraal Planbureau? Bijna de helft van de royale toeslagen (7,75 miljard euro) komt terecht bij de midden- en hoge inkomens. Hoezo sociale rechtvaardigheid?<\/p>\n<p>Onderschat<\/p>\n<p>Ban Ki-Moon<\/p>\n<p>De secretaris-generaal van de VN heeft het charisma van een mandje dim sum en het personeel in New York stuurde onlangs een klaagbrief over zijn functioneren. Maar hij kreeg vorige week wel voor elkaar wat geen enkel staatshoofd lukte: de junta van Birma laat alle buitenlandse hulpverleners toe tot het land.<\/p>\n<p>Roeren of schudden<\/p>\n<p>In 2006 joeg acteur Daniel Craig de kogel door de kerk. In de film Casino Royale antwoordde hij op de vraag hoe hij zijn martini beliefde &#8211; shaken or stirred &#8211; als James Bond: &#8216;Do I look like I give a damn?&#8217; Nou, wetenschappers stellen zich w\u00e9l de vraag: roeren of schudden? Schud-aanhangers aan de faculteit Biochemie aan de universiteit van West Ontario ontdekten al dat schudden de werking van antioxidanten bevorderde ten opzichte van roeren. Engelse wetenschappers komen volgende maand met meer onderzoeksresultaten. Schudaanhangers zien hierin het wetenschappelijk bewijs voor Bonds vitaliteit. Echte roerders weten beter. Die extra werking van antioxidanten is minimaal. Schudden beschadigt de gin en maakt dat de martini bitterder smaakt. President Jed Bartlet legde het in The West Wing haarfijn uit: &#8216;The reason you stir it with a special spoon is so not to chip the ice. James is ordering a weak martini and being snooty about it.&#8217; (SP)<\/p>\n<p>In Vrij Nederland 14 juni 2008:<\/p>\n<p>Herstel<br \/>In de cijferrubriek van VN 22 staat dat in de VS 48 miljoen dollar per jaar wordt verspild aan weggegooid eten. Dat moet 48 miljard dollar zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gedachten op maandagochtend Ondanks de grote opwinding deze week over een mogelijke oplossing in de Puttense moordzaak, zette minister van Justitie Hirsch Ballin de hakken in het zand. Hij zwicht niet voor de vele verzoeken uit de Tweede Kamer om de wetgeving voor het verplicht afstaan van DNA te verruimen. Begrijpelijk, want anders dan sommige [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-106589","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Thijs Niemantsverdriet, Marian Husken, Maurits Martijn, Pieter van Os, Sander Pleij","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106589","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106589"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106589\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Thijs Niemantsverdriet, Marian Husken, Maurits Martijn, Pieter van Os, Sander Pleij","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106589"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106589"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}