
 {"id":106529,"date":"2008-05-31T00:00:00","date_gmt":"2008-05-30T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/orgaanvlees-zul-je-mij-niet-zien-eten-special-detective-thrillergids-2008\/"},"modified":"2008-05-31T00:00:00","modified_gmt":"2008-05-30T22:00:00","slug":"orgaanvlees-zul-je-mij-niet-zien-eten-special-detective-thrillergids-2008","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/orgaanvlees-zul-je-mij-niet-zien-eten-special-detective-thrillergids-2008\/","title":{"rendered":"\u2018Orgaanvlees zul je mij niet zien eten\u2019; SPECIAL DETECTIVE &#038; THRILLERGIDS 2008"},"content":{"rendered":"<p>Interview Kathy Reichs<\/p>\n<p>&#8216;Hoe ik in de forensische wetenschappen terecht ben gekomen?&#8217; De strak gekapte, wat verlegen ogende vrouw glimlacht beleefd, al moet ze deze vraag al honderden keren beantwoord hebben. &#8216;Na mijn studie begon ik in de archeologie, het onderzoek van oude menselijke resten. Maar na een tijdje gaf de politie me wat skeletresten voor forensisch onderzoek. Uit dat werk haalde ik veel meer bevrediging, het was alsof ik veel relevanter bezig was. Niet alleen op het gebied van de misdaadbestrijding, wat ik fascinerend vind, maar ook doordat ik nabestaanden de mogelijkheid kan bieden een persoonlijke tragedie af te sluiten, door hun zekerheid te bieden.&#8217;<\/p>\n<p>Thuis huilen<\/p>\n<p>Het cv van Reichs is indrukwekkend. Als wetenschapper werkt ze in zowel de VS als Canada, ze heeft een forse publicatielijst en tal van bestuurs- en erefuncties. Daarnaast treedt ze vaak als getuige-deskundige op in rechtszaken. Voor de Verenigde Naties onderzocht ze menselijke resten in Rwanda en Guatemala, ze werkte mee aan de identificatie van slachtoffers op Ground Zero en ze heeft zelfs een poging gedaan de fysieke overblijfselen van de Onbekende Soldaat te identificeren. Ook geeft ze regelmatig FBI-agenten les in het opgraven van lijken.<\/p>\n<p>In haar Amsterdamse hotelkamer knikt Reichs vermoeid bij het zien van de lijst met haar prestaties. &#8216;Ik ben steeds meer tijd kwijt aan mijn werk als schrijver. Let wel: niet door het schrijfwerk zelf, maar door de promotietournees bij de verschijning van een nieuw boek. Gelukkig sta ik nog wel regelmatig aan de snijtafel of in het lab, want ik moet op de hoogte blijven van de meest recente ontwikkelingen, die ik ook vaak gebruik in mijn boeken. En ik houd ook van het echte handwerk.&#8217;<\/p>\n<p>De hoofdpersoon in haar boeken, en ook in de daarvan afgeleide televisieserie Bones, is Temperance &#8216;Tempe&#8217; Brennan. &#8216;Je kunt gerust stellen dat zij mijn alter ego is,&#8217; geeft ze toe. &#8216;In het midden van de jaren negentig werkte ik aan een zaak rond een seriemoordenaar. Toen heb ik besloten over mijn werk te gaan schrijven. Vrijwel meteen heb ik toen Tempe bedacht, een sterke vrouw die precies weet wat ze doet. Of dat een vorm van afreageren is? Zo heb ik het nog niet bekeken, maar misschien is dat wel zo. Forensisch werk is iets dat je jezelf als onderzoeker sterk kunt aantrekken, als je denkt aan de slachtoffers en wat hun is overkomen. Maar een van mijn collega&#8217;s zegt altijd: &#8220;Als je moet huilen, doe dat dan &#8216;s avonds thuis.&#8221; En daar heeft hij gelijk in. De gevallen die me het meest bezig blijven houden, zijn trouwens altijd de zaken die we niet hebben kunnen oplossen.&#8217;<\/p>\n<p>&#8216;Of mijn eetgewoonten te lijden hebben onder mijn werk met lijken?&#8217; Ze lacht. &#8216;Ik ben geen vegetari\u00ebr geworden. Maar je zult mij niet snel orgaanvlees zien eten. Niet omdat ik regelmatig levers in staat van ontbinding zie, maar omdat ik het gewoon geen smakelijke gedachte vind om een afvalproducerend orgaan te eten.&#8217;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kathy Reichs (1950) is directeur forensische antropologie voor Quebec en hoogleraar antropologie aan de universiteit van North Carolina, in Charlotte, waar ze jaren werkte als gerechtelijk forensisch antropologe. Sinds 1997 publiceert ze jaarlijks een misdaadboek.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ed van Eeden","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106529"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106529"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106529\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ed van Eeden","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106529"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=106529"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106529"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}