{"id":106425,"date":"2008-06-03T12:04:00","date_gmt":"2008-06-03T10:04:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/playlist-zwijgen\/"},"modified":"2008-06-03T12:04:00","modified_gmt":"2008-06-03T10:04:00","slug":"playlist-zwijgen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/playlist-zwijgen\/","title":{"rendered":"Playlist: Zwijgen"},"content":{"rendered":"
\n

07-06-2008
Door Kees Driessen<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

LA L\u00c9ON<\/b> – Je bent al snel een uitzondering in de kleine, gesloten gemeenschap van La L\u00e9on. Zeker als homo. Regisseur Santiago Otheguy filmde zijn debuut in de Argentijnse Paran\u00e1-delta, een afgelegen gebied waar volgens hem nooit eerder een film werd opgenomen. In deze delta hebben zich in de loop der tijd kleine clans teruggetrokken. Duitse nazi’s arriveerden eind jaren veertig, Argentijnse oppositieleden vluchtten hierheen tijdens de militaire dictatuur. Er wonen mensen die sterk op zichzelf zijn, zwijgzaam en afstandelijk.<\/p>\n

Dat geldt ook voor de film, die uiterst kalm en in zwart-wit door de delta glijdt en geen woord te veel gebruikt. En het geldt voor hoofdpersoon Alvaro. Hij is net zo gesloten als de anderen, maar valt toch op. Want niet alleen taalt hij niet naar vrouwen, hij leest ook nog eens boeken. En nu kun je als gemeenschap nog zo zwijgzaam en inert zijn, je kunt niet \u00e1lles over je kant laten gaan. Dus lopen de spanningen langzaam op – te langzaam, maar de film blijft interessant door het inkijkje in een onbekende gemeenschap.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

IL Y A LONGTEMPS QUE JE T’AIME<\/b> – Ook Kristin Scott Thomas’ personage Juliette is zwijgzaam en veroorzaakt door haar aanwezigheid oplopende spanningen in haar omgeving. Het is direct duidelijk dat Juliette een Geheim heeft en dat hier niet alleen wordt ge<\/i>zwegen, maar ver<\/i>zwegen.
Juliette keert terug na een jarenlange afwezigheid en trekt in bij haar zus, die samenwoont met een echtgenoot en twee dochters. Haar zwager is niet blij met de nieuwe logee en de twee dochters kennen hun tante niet – maar waar\u00f3m, dat krijgen we niet zomaar te weten. ‘Daar hebben we het niet over,’ horen we kortaf, als iets dreigt te worden verduidelijkt.<\/p>\n

Het frustrerende is dat de mensen naar wie we kijken meer weten dan de kijker. Die kan zich daardoor niet met hen vereenzelvigen en alleen van een afstandje toekijken wanneer hij wordt ingewijd in het Geheim. En dat duurt nogal.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

WOLFSBERGEN<\/b> – En dat terwijl zwijgen zo mooi kan zijn. Zoals in Wolfsbergen<\/a> (dvd, A-Film) van de Nederlandse regisseur Nanouk Leopold. Ook hier wordt gezwegen in een familie, over grote geheimen en over kleine irritaties, maar dan in een verfijnd web van ingesleten gedragspatronen. Herkenbaar en afschuwelijk. Het zijn bij Leopold vooral de vrouwen die geheimen koesteren. Ze verzetten zich stieken tegen verandering. Zoals de dochter die weigert bh’s te dragen en nog altijd slaapt met haar ex. Of de moeder die zich stiekem plastisch laat opereren aan haar been maar dat verbergt voor haar man.<\/p>\n

Beide vrouwen zijn emotioneel dominant tegenover mannen die – zoals ze dat zichzelf ongetwijfeld hebben aangeleerd – vooral proberen te sussen. Leopold vangt het in precieze, afgemeten kaders, als kijkdozen voor ons, de voyeuristische bioscoopbezoeker. Het grote verschil met Leopolds overrompelende debuut Guernsey<\/a> is dat hier uiteindelijk het zwijgen wordt doorbroken – de kijker mag beoordelen of de gevolgen het waard zijn.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

La L\u00e9on – Je bent al snel een uitzondering in de kleine, gesloten gemeenschap van La L\u00e9on. Zeker als homo. Regisseur Santiago Otheguy filmde zijn debuut in de Argentijnse Paran\u00e1-delta, een afgelegen gebied waar volgens hem nooit eerder een film werd opgenomen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[253,269],"tags":[2025,2407],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106425"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106425"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106425\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106425"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=106425"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106425"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}