{"id":106419,"date":"2008-06-03T12:18:00","date_gmt":"2008-06-03T10:18:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/aflevering-1\/"},"modified":"2008-06-03T12:18:00","modified_gmt":"2008-06-03T10:18:00","slug":"aflevering-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/aflevering-1\/","title":{"rendered":"Aflevering 1"},"content":{"rendered":"
\n

07-06-2008
Door Jeanette Winterson
Vertaling: Rien Verhoef<\/p>\n

Het begon zoals alle belangrijke dingen – bij toeval.<\/p>\n

We hadden afgesproken met ons vieren naar een trouwerij te gaan. De afspraak was gepland, de trouwerij was gepland. Het weer was niet gepland, maar misschien wel te voorspellen – we zijn hier tenslotte in Engeland.<\/p>\n

Good old Engeland in mei: koekoek, sleutelbloemen, een waterig opkomend zonnetje in de dichte dauw, alsof de aarde nog maar net gemaakt en dus nog vochtig is.<\/p>\n

De bruiloft was buiten de stad. Groot huis. Chic gezelschap. We verheugden ons op een vroege Midzomernachtsdroom met een ketting van klokjes en fee\u00ebn en liefde om de aarde geknoopt. Het leven in liefde gewikkeld. Het leven veilig opgeborgen in een gelofte – I do.<\/p>\n

Wat een act\u00ed\u00e9f werkwoord\u2026<\/p>\n

Ik had het half en half wel zelf willen zijn – in het wit, verliefd, verzekerd tegen de toekomst. Met iemand om de mijne te noemen, al weet ik wel dat je niemand kunt bezitten, maar ik ben een beetje een zwerfhond met een leeg naamplaatje en soms, als ik langs zo’n sleutelmaker loop waar ze ook dingen voor huisdieren graveren, dan denk ik dat het zo gek nog niet zou zijn om aan de ene kant jouw nummer en aan de andere mijn naam te hebben staan\u2026<\/p>\n

Helen. De naam van huisdieren wordt toch altijd cursief gegraveerd?<\/p>\n

Ik schrijf hier je nummer maar niet op, anders gaan onbekenden je bellen.<\/p>\n

Er gaat niets boven onweer om een sentimentele bui te verdrijven.<\/p>\n

BENG! Daar spleet de hemel open, helemaal volgens het clich\u00e9, en je moet bewondering voor een clich\u00e9 hebben als het precies blijkt te kloppen – want dat is zeldzaam (als iemand ‘omvalt van verbazing’, kun je daar bijvoorbeeld meestal niet zoveel van zien).<\/p>\n

SMAK! Dat was een boom op het dak van mijn auto. Ik stortte me de regen in, regen die klonk en aanvoelde als een mali\u00ebnkolder en die papierpulp van mijn jurk maakte – van dat zompige roze dat in Franse treinen op de plee wordt gebruikt. Het was een leuk roze jurkje, maar fragiel, en alleen te stomen. Ik ontdekte dat er spandex in zat, of latex, of hoe dat hydrofobe spul ook heet dat krimpt als het met water in aanraking komt. Terwijl ik daar in de stromende regen stond, echt als een roze, hulpeloos vrouwtje bij mijn vermorzelde auto, voelde ik mijn jurk net zo slinken als mijn moed. Even later was mijn jurkje heel klein, net zo’n soort restantje als een stropdas.<\/p>\n

TRING! Mijn mobiel, jouw nummer, dat ik hier niet opschrijf, en in een plas regen springt mijn hart op als een kikker en vraag ik me af of je me dit keer zal kussen en in een prinses zal veranderen\u2026 maar nee, we zijn alleen maar goede vrienden en het is een praktisch telefoontje over de bruiloft. Kan ik etc.? Zou ik etc.? En ik denk: Ja dat zei ik ja dat doe ik Ja.<\/p>\n

Maar nee, jij kunt hier niet als reddende engel opduiken want jij bent al onderweg de andere kant op. TREIN, zeg je, met alle onontkoombaarheid van een zelfstandig naamwoord. Dan valt tot mijn droefenis de verbinding weg.<\/p>\n

Terwijl ik droevig sta te druipen, flitst het weerlicht als neon aan de donkere hemel. Ik wend mijn ogen af. Als ik weer kijk, is langs de stoep een autootje gestopt. Een geel autootje, ietwat opzichtig, als gestolde bliksem. Het was zo’n elektrische auto waarvan de verhoudingen scheef zijn en waarin de bestuurder alle ruimte vult, zoals in een tekenfilm.<\/p>\n

In dit Flintstone-autootje, waarin ik in gedachten zijn beentjes over de grond zie hollen, zit een heel kleine, heel chique jongeman, met zijn zwarte haar naar achter gekamd als een paparazzo, een gladbruine kleur uit een spuitbus en de ogen van een filmster, die vraagt of hij me ergens mee van dienst kan zijn.<\/p>\n

Zo zegt hij dat precies, het klinkt als in een oude film: ‘Kan ik u ergens mee van dienst zijn?’
Maar wie hij ook is, hij is niet Superman en hij kan niet die boom van mijn auto tillen of de tijd terugdraaien zodat dit alles nooit gebeurd is.<\/p>\n

Ik antwoord onnozel dat ik naar een bruiloft ga en met een lachje zegt hij dat hij daar ook heen gaat, en wat een gelukkig toeval, en zullen we samen gaan?<\/p>\n

Dit is geen moment voor een ‘nee’. Ik zeg heel vaak ‘nee’, uit verlegenheid denk ik, omdat ‘nee’ me veel makkelijker afgaat dan ‘ja’ en ‘nee’ klinkt als zeggenschap terwijl het vooral angst is. Maar ik heb het gevoel dat vandaag met een andere energie geladen is, misschien wel alleen met donder en bliksem, maar uit die bliksem is een aanbod gekomen dat ik niet mag weigeren. ‘Ja dat zei ik ja dat doe ik Ja.’<\/p>\n

Dus holde ik terug en griste een andere jurk en mijn weekendtas uit mijn auto en stapte bij hem in. ‘Jack Mercury,’ zegt mijn nieuwe vriend, en steekt een gladde hand uit met een duur horloge om de pols, ‘dan bent u zeker\u2026’<\/p>\n

‘Helen\u2026’ Ik maak de zin voor hem af en hij start met een lachje de auto: ‘Helen, natuurlijk.’
Ik heb direct spijt van mijn onbesuisde moment van vertrouwen en spontaniteit. Waar moeten we het de komende drie uur over hebben? Ik wou dat ik de trein had genomen. Ik wou dat het niet regende. Ik wou dat Sandy van me hield, of me zelfs zag zitten op een wat intiemere trek-je-kleren-uit manier.<\/p>\n

Iedereen die ik ken heeft ofwel non-stop seks, zo’n beetje vierentwintiguurs-performancekunst, ofwel helemaal geen seks, zoals in de jaren vijftig. Zelf zit ik in de jarenvijftigcategorie.<\/p>\n

Jack Mercury kijkt me even aan en ik bloos. Ik moet altijd aan seks denken als ik iemand voor het eerst ontmoet, en niet omdat ik met hem naar bed wil, en meestal wil ik dat ook niet, maar in gedachten ga ik recht op de seks af, net als zo’n snuffelhond op het vliegveld.<\/p>\n

‘Ik hou van honden,’ zegt Jack Mercury, en ik weet niet goed of dat een gigantische belediging aan mijn adres is, of het begin van een gesprek van drie uur met een malloot, of dat ik in een klein autootje zit met een wildvreemde die toevallig gedachten kan lezen.<\/p>\n

De enige persoonlijke levensles van mijn moeder was ‘op je rug gaan liggen en aan kool denken’. Mijn vader zegt graag: ‘Als je twijfelt, waag het er dan op.’ Ze waren niet verenigbaar.
Misschien verkeer ik al te lang aan de koolkant van het leven. Vooruit, waag het er maar op.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Download aflevering 1 als podcast<\/a><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het begon zoals alle belangrijke dingen – bij toeval.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":106423,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[269],"tags":[2245],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106419"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106419"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106419\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/106423"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106419"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=106419"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106419"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}