Fotodocument \/ Langs de spoorlijn<\/p>\n
‘Ik heb de zeldzaamste planten gezien en de prachtigste tuinen in de hele wereld, maar de mooiste combinatie van bloemen blijft voor mij die van cosmea, kattenstaarten, afrikaantjes en zonnebloemen reikend tot aan de staalblauwe hemel. Daar verdrink je in.’ Deze hartveroverende combinatie trof fotograaf en ‘horticultureel onderzoeker’ Gina Kranendonk (1960) aan in schooltuintjes in eigen land. Zij maakte er een feestelijk boek over, De schooltuin. 100 jaar schooltuincultuur in Nederland. Op de omslagfoto knalt het hardroze van de cosmea en het fel oranje van de afrikaantjes je tegemoet. Je wilt meteen met de kinderen meewroeten in de grond.<\/p>\n
Net zo’n aanstekelijk effect bereikt zij met de fotoserie die vanaf 6 juni te zien is in Foam in Amsterdam: Do me a garden, please! Portretten van spoortuintuiniers en de zelfgemaakte hutjes en kassen waar zij groenten en bloemen in verbouwen. ‘Het begint spelenderwijs,’ zegt Gina Kranendonk, ‘op een voelsprietenmanier ontdek je een wereld, en daar zoom je op in. Ook bij de spoortuintjes gaat het om ogenschijnlijk gewone cultuur. Iedereen weet dat het bestaat, maar je ziet er nooit beelden van. Ik ben erin ge\u00efnteresseerd hoe wij de natuur in cultuur veranderen.’<\/p>\n
Op een zomerse dag, twee jaar geleden, bracht zij een van haar zoontjes naar tennisles aan de rand van Rotterdam. ‘Ik verveelde me, ging struinen door de omgeving en stuitte op zo’n tuintje langs het spoor. Daar stond een tafel met een schitterend tafelkleed, waar munt op lag te drogen. Ik raakte in gesprek met de Marokkaanse vrouw van wie het tuintje was en vroeg of ik haar mocht fotograferen. Sindsdien ben ik doelbewust spoortuintjes gaan spotten, in heel Nederland.’<\/p>\n
Ze vertelt geestdriftig over de mensen uit alle hoeken van de wereld met wie zij kennismaakte. ‘Het is verbazingwekkend dat van die kleine lapjes grond enorme hoeveelheden voedsel komen, bijna het hele jaar door. Daar zit kennis achter die van generatie op generatie is doorgegeven. Het is ook een vorm van micro-economie. Kijk, deze vrouw teelt uien, zij verkoopt ze in bosjes voor een euro aan de kleinschalige winkeltjes hier in de buurt.’ Helaas worden veel van deze spoortuintjes ontmanteld, sinds de privatisering van de NS.<\/p>\n
Voor de expositie stelde Kranendonk tweeluiken samen – een portret van de tuinier naast een stilleven: de oogst, bonen, bloemen of een rozerood raamkozijn in een verveloos schuurtje. ‘Het portret van de Marokkaanse uienteelster heb ik gecombineerd met een doorgeschoten uienbol waar een vlinder op is neergestreken. Die atalanta correspondeert met een vlinderachtig motiefje in haar sjaal. Je hart juicht als je dat opeens ziet. Ik raakte ook gefascineerd door die bouwseltjes. Allemaal gemaakt van hergebruikt materiaal, met tender loving care, Piet Hein Eek-achtig, maar dan echt. Prachtig.’<\/p>\n
De dubbelportretten worden getoond op digitale schermpjes, als slideshows. Zo wordt recht gedaan aan de enorme hoeveelheid beelden die Kranendonk maakte. ‘De portretten komen niet in een lijstje. Dat haat ik, het blijft digitaal. Deze mensen zijn zo vrij.’<\/p>\n
Kranendonk noemt zich ‘een mooi weer-fotograaf. De lucht is bij mij altijd stralend blauw. Bij voorkeur fotografeer ik in mei en juni, dan is alles is op zijn mooist, in full bloom. Het liefst maak ik foto’s om twaalf uur ‘s middags, dan krijg je de felste kleuren. Ja, zo krijg je als fotograaf meteen een look. Ik houd van de goedkoopste digitale camera’s die er te krijgen zijn. Ik houd van simpelheid. Van het cameraatje, en van de – verdwijnende – cultuur die ik vastleg.’<\/p>\n
Gina Kranendonk, \u2018Do me a garden, please!\u2019, van 7 t\/m 22 juni in Foam, Fotografiemuseum Amsterdam, Keizersgracht 609, Amsterdam<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ze verdwijnen, de tuintjes langs het spoor waar heel multicultureel Nederland met liefde en zorg gewassen verbouwt. Gina kranendonk legde tuinier en tuin vast.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106325"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=106325"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/106325\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=106325"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=106325"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=106325"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}