{"id":104947,"date":"2008-07-22T12:36:00","date_gmt":"2008-07-22T10:36:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/randy-newman-mijn-geest-is-als-een-verbaasd-jongetje\/"},"modified":"2008-07-22T12:36:00","modified_gmt":"2008-07-22T10:36:00","slug":"randy-newman-mijn-geest-is-als-een-verbaasd-jongetje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/randy-newman-mijn-geest-is-als-een-verbaasd-jongetje\/","title":{"rendered":"Randy Newman: ‘Mijn geest is als een verbaasd jongetje’"},"content":{"rendered":"
\n

26-07-2008
Door Sander Donkers<\/p>\n

Voor een man die zijn nieuwe cd aanvankelijk Fat and Angry had willen noemen, is de eerste indruk toepasselijk. Met een gepijnigde grimas schuift Ran\u00addy New\u00adman heen en weer in de fauteuil van zijn hotelkamer. De stoel is eigenlijk te klein voor het lange lijf. Naar links… nee. Rechts dan? Ook niet. Rechtop, onderuit, niks helpt tegen die rugpijn. Vanochtend op het vliegveld moesten ze hem verplaatsen in een rolstoel, vertelt hij. Nu is het wachten tot de pillen werken. \u2018Het wordt al iets beter,\u2019 klinkt het flauwtjes. <\/p>\n

Het is een indringend beeld; de meester van het sarcasme, volgens velen een van de grootste songschrijvers van de afgelopen eeuw, in zo\u2019n kwetsbare staat. Maar een beetje een ongemakkelijke situatie is het ook. Een interviewer kan zijn onderwerp moeilijk gaan masseren. En dus acht ik het tijd voor complimenten over zijn nieuwe cd, die uiteindelijk niet Fat and Angry, maar Harps and Angels is gaan heten. En ik vertel hem, zonder enige aanleiding, dat ik ben opgegroeid met zijn muziek. Newman kijkt me aan met zijn droeve, loensende ogen en zegt: \u2018Ik hoop maar dat je er niks aan overgehouden hebt.\u2019<\/p>\n

Het is niet moeilijk Randy Newman te complimenteren. Zijn repertoire is nu eenmaal uniek in de geschiedenis van de popmuziek. Niemand anders kroop zo vaak, en zo diep, en zo geestig, in de huid van een nare, amorele verteller. Racist, slavenhandelaar, ijdele yuppie \u2013 Newman was het allemaal. Het stelde hem in staat om in zijn liedjes de verschrikkelijkste dingen te benoemen. En om de luisteraar op het verkeerde been te zetten, want zijn songs zitten vol valkuilen. Misschien had de journalist die zijn stem ooit vergeleek met die van een \u2018angstige bizon\u2019 niet helemaal ongelijk, maar Newman weet op een vreemde, dwingende manier te ontroeren.<\/p>\n

Jammer genoeg doet hij dat niet vaak. Een nieuwe Randy Newman-cd is een zeldzame aangelegenheid. De laatste, Bad Love, verscheen in 1999, op de plaat d\u00e1\u00e1rvoor moesten zijn fans ruim elf jaar wachten. Niet dat hij stilzat in de tussentijd. Newman componeerde de muziek voor talloze films, waarmee hij zeventien keer voor een Oscar werd genomineerd, en eenmaal won (voor het liedje \u2018If I Didn\u2019t Have You\u2019 uit Monsters en Co.). <\/p>\n

Het is de family trait van de Newmans. Drie ooms werkten in Hollywood als componist. De meest succesvolle, Alfred, won er negen Oscars mee (onder meer voor All About Eve en How the West Was Won). Ook Randy\u2019s vader Irving schreef wel eens een liedje. \u2018Ik ben er trots op dat ik een opdracht goed kan uitvoeren,\u2019 zegt hij. \u2018Ik kan de film helpen. Als een acteur een bepaalde sc\u00e8ne net niet helemaal overtuigend speelt, kan ik met een paar juiste akkoorden zorgen dat de kijker het w\u00e9l pikt. En die hoeft de muziek niet eens op te merken. Al geef ik toe dat ik dat wel leuk vind.\u2019 Het is weliswaar iets heel anders om je te moeten verplaatsen in de geest van een krokodil, een auto, of een stuk speelgoed. \u2018Maar daar voel ik me zeker niet te goed voor,\u2019 zegt hij. \u2018Ik geef om mijn werk. Waarschijnlijk meer dan goed voor me is.\u2019<\/p>\n

Handige bijkomstigheid van werk in opdracht is dat hij meteen een stok achter de deur heeft in de vorm van een deadline. Want zijn eigen werk lijdt onder knagende twijfel en gebrek aan zelfdiscipline. \u2018Ik schrijf nooit een liedje als ik niet echt hoef,\u2019 zucht hij. \u2018Ik weet het: eigenlijk zou dat wel moeten. Volgende keer ga ik het anders aanpakken. Hoop ik.\u2019 <\/p>\n

Het was zijn manager die aandrong op een nieuwe cd. Eenmaal bezig viel het alleszins mee. De liedjes kwamen snel, de opnamen verliepen voorspoedig. \u2018Als ik vond dat ik slechter werd, zou ik ermee stoppen,\u2019 zegt hij. \u2018Of nou ja, je hoopt natuurlijk dat je het zelf in de gaten hebt zodra je shit begint te maken. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Maar ik heb mijn platen recentelijk allemaal eens beluisterd, en ik ben erg blij met de cd.\u2019 <\/p>\n

Het is zijn beste ooit, verklaart hij plechtig. Om daarna ogenblikkelijk weer te twijfelen. \u2018Voor zover je dat kunt zeggen natuurlijk, vanwege de tijd die er overheen gaat. Die songs zijn out there, en veranderen niet. Maar ik ren al jaren rondjes om ze heen, en bekijk ze steeds met een andere blik.\u2019<\/p>\n

Paard als vice-president<\/b>
Als geen ander weet Newman wat voor wonderlijke dingen er met een liedje kunnen gebeuren wanneer je het eenmaal op de wereld hebt gezet. Ruim dertig jaar geleden schreef hij \u2018Political Science\u2019, een vrolijk pleidooi (\u2018Boom goes London, boom Paris\u2019) voor de nucleaire vernietiging van de wereld \u2013 met uitzondering van Amerika. \u2018Asia is crowded,\u2019 zong hij. \u2018And Europe is too old. Africa is far too hot and Canada is too cold.\u2019 <\/p>\n

Toen hij aan de vooravond van de Irak-oorlog zijn woorden (deels) terughoorde uit de mond van Donald Rumsfeld, die Frankrijk en Duits\u00adland tot \u2018old Europe\u2019 bestempelde, viel hij bijna van zijn stoel. \u2018Dat was ongelofelijk,\u2019 zegt hij. \u2018Niet omdat ik denk dat Rums\u00adfeld mijn nummer in gedachten had. Nee, het is erger. Toen ik het schreef, was het een grap, niks meer. Nu is het een stuk dichter bij de werkelijkheid. Wie had toen kunnen denken dat zoiets ooit publiekelijk gezegd zou worden?\u2019
Op Harps and Angels neemt hij wraak, met het nummer \u2018A Few Words in Defense of Our Country\u2019. Een opgewekt wiegend liedje, waarin hij zijn landgenoten met New\u00adma\u00adni\u00adaan\u00adse twist een hart onder de riem steekt. Mon\u00adter zingt hij dat Amerika weliswaar opgescheept zit met de slechtste leiders die het ooit heeft gehad, maar: \u2018They are hardly the worst this poor world has seen.\u2019 Neem nou die Romeinse keizers. Deden die het niet met kleine jongetjes? Stak er niet eentje Rome in de fik? En was er niet ander die zijn paard tot consul benoemde? Dat is net zoiets als vice-president. Waarna Newman zichzelf tot de orde roept: wait a minute, that\u2019s not a very good example, is it? \u2018Want wij hebben Dick Cheney,\u2019 verklaart hij fel. \u2018Zijn benoeming was minstens net zo beledigend voor de kiezer als een paard op die positie. En een stuk gevaarlijker.\u2019 <\/p>\n

Hij zette \u2018A Few Words\u2018 begin dit jaar al op YouTube, omdat hij het \u2018een iets langer leven wilde geven\u2019: \u2018Eigenlijk hou ik er niet van om te schrijven over het hier en nu, want die liedjes gaan maar kort mee. Als deze regering verdwijnt, verdwijnt de song. En dat vind ik jammer, want ik ben erop gesteld. Ik hoef niet per se de woordvoerder van de ontgoocheling te zijn. Maar het was te moeilijk om het niet te schrijven, snap je? Deze regering is niet zomaar slecht, ze zijn het zo openlijk, ze zijn zo luidruchtig slecht. Ik ben niet alleen boos, ik ben ook vaak domweg verbijsterd.\u2019 Hij denkt even na. \u2018Weet je: mijn geest, als Amerikaan, is als een verbaasd klein jongetje dat denkt: this just isn\u2019t what the good guys do.\u2019<\/p>\n

Hij komt wel wat laat met zo\u2019n liedje, geeft hij toe. Bush is al bijna weg. \u2018In de jaren zestig en zeventig was iedereen, elke artiest, ge\u00efnteresseerd in het verbeteren van omstandigheden. De burgerrechtenbeweging, het armoedeprobleem, protest tegen kernenergie. En toen begonnen mensen opeens hun hoofd af te wenden. De interesse verslapte, om de een of andere reden. Iedereen, ikzelf incluis, hield op over zulke zaken te schrijven.\u2019 Hij grinnikt: \u2018Iedereen behalve Jackson Browne.\u2019<\/p>\n

De naam van die singer\/songwriter duikt op in het refrein van \u2018Piece of the Pie\u2019: While you\u2019re going up, we\u2019re going down \/ and no one gives a shit but Jackson Browne. \u2018Mensen lachen erom,\u2019 zegt Newman. \u2018Maar het is bedoeld als compliment. Een heel knappe jongen, die geweldige hits als \u201cTake it Easy\u201d kon schrijven. Maar terwijl iedereen naar zijn navel begon te staren, bleef hij op de zeepkist staan en roepen: kom op jongens! Dat is de geest die ik de afgelopen acht jaar in mijn land gemist heb. De goede wil die Amerika wel degelijk heeft als je er aan appelleert. De gedachte: zou het niet fijn zijn als de armen minder arm waren, en een beetje hulp kregen van de regering? Als de scholen beter waren, en de wegen ook? En even denken… is belastingverlaging voor de allerrijksten wel de beste manier om dat te bereiken?\u2019<\/p>\n

Katrina<\/b>
Zelf ziet, of in elk geval zag, hij zich als een ge\u00ebngageerde songschrijver. Maar dat werd nogal eens verkeerd begrepen. De enige echte hit die hij ooit had, \u2018Short People\u2019, was \u00e9\u00e9n grote hyperbool, bedoeld om de belachelijkheid van vooroordelen te tonen. They got little noses and tiny little teeth \/ They wear platform shoes on their nasty little feet \/ Don\u2019t want no short people \u2019round here. Maar zijn verticaal minder bedeelde landgenoten zagen dat anders. \u2018Ik kreeg doodsbedreigingen,\u2019 zegt New\u00adman. \u2018Bij concerten stonden er lilliputters te demonstreren. Inmiddels begrijp ik wel dat het vervelend is als je heel klein bent en elke dag op school gepest wordt met dat liedje. Maar ik had nooit gedacht dat mensen z\u00f3 gevoelig waren over hun lengte.\u2019<\/p>\n

Zo gebeurde er meer wat hij nooit had verwacht. Neem \u2018You Can Leave Your Hat On\u2019. \u2018Dat heb ik nooit bedoeld als een sexy nummer,\u2019 lacht hij. \u2018In mijn hoofd was die jongen een nerd, met een zielige fantasie. En het meisje doet bijna niks.\u2019 Maar toen Joe Cocker en Tom Jones het nummer opnamen, merkte niemand die diepere laag nog op. En sindsdien kronkelt menige stripper in Amerika rond de paal op die versies. \u2018Dat komt ook omdat ze de toonsoort verhoogd hebben en de tekst een beetje schreeuwen. Dat had ik natuurlijk zelf kunnen bedenken… Wish I did.\u2019<\/p>\n

Toch komt het tegenwoordig minder vaak voor, zegt hij. Dankzij hulp uit onverwachte hoek. \u2018Mensen begrijpen mijn ironie beter, vanwege… The Simpsons! In de jaren zeventig en tachtig schreef ik de rauwste songs die er waren. Maar The Simpsons gingen verder dan ik met ironie, en dingen die niet betekenen wat ze lijken te betekenen. Sponge\u00adBob ook trouwens, South Park al helemaal. En rap was veel grover in taal. Dus die generatie snapt dat ik niet werkelijk een hekel heb aan kleine mensen, of pleit voor het gooien van een atoombom.\u2019<\/p>\n

Hoewel; niet zo lang geleden werd \u2018Sail Away\u2019, een lied dat wordt gezongen vanuit het perspectief van een slavenhandelaar, in een tv-show doodleuk gekoppeld aan beelden van een cruise-schip. \u2018En ze hadden niet eens toestemming gevraagd,\u2019 zegt hij hoofdschuddend. \u2018Van sommige songs kan het me niet schelen, met deze heb ik bezwaar tegen een dergelijke context, ook omdat ik weet dat het nummer voor sommigen echt iets betekent.\u2019<\/p>\n

Het omgekeerde kan ook gebeuren. Soms valt een liedje pas lang nadat het geschreven is op zijn plek. In 1975 schreef New\u00adman \u2018Loui\u00adsi\u00ada\u00adna 1927\u2019, over een beruchte storm. Hij heeft nauwe banden met die staat; zijn moeder komt uit New Orleans, in zijn jeugd woonde hij er een paar jaar. Maar verder kwam het onderwerp gewoon goed van pas. \u2018Als je, zoals ik, zelden liefdesliedjes schrijft,\u2019 zegt hij, \u2018is het handig om geografie in de tekst te stoppen. Dan gaat het nummer tenminste ergens heen.\u2019<\/p>\n

Toen kwam orkaan Katrina, in 2005, en plotseling ontlokte het refrein kippevel en tranen aan heel Amerika. Het was het perfecte lied, klaagzang en aanklacht ineen: \u2018Lou-eee-siana, they\u2019re tryin\u2019 to wash us away.\u2019 Sindsdien geldt het als het alternatieve volkslied van de staat. Aaron Neville nam het op, Willie Nelson zong het, en tal van lokale artiesten speelden vrijelijk met de originele tekst, zoals in de muziek van New Orleans gebruikelijk is. \u2018Dat vind ik prima,\u2019 zegt Newman. <\/p>\n

Zijn liedje is een folksong geworden, en dat zou je kunnen zien als een grote eer. Maar het is lastig daar van te genieten als je Randy Newman heet. Twee maanden geleden speelde hij het nummer zelf, in New Orleans, tijdens het Jazz & Heritage Festival. \u2018En ik voelde me raar, opgelaten. Ik had overal in de stad de sporen van de ramp gezien, en ik wilde iets zeggen over wat een schande het was dat de regering niks deed. Maar het publiek leek het niet te willen horen. Ze zongen wel mee, en dat was… erg ontroerend.\u2019 En dan, kortaf: \u2018Maar het is vooral triest. Heel erg triest.\u2019<\/p>\n

Foute titel<\/b>
Hoe zachtaardig hij ook overkomt, en hoe aanstekelijk zijn zelfspot ook is, het is niet moeilijk je voor te stellen dat het vlak onder zijn huid af en toe hevig borrelt. Een terugkerend teer punt is het gebrek aan erkenning dat hij voelt. Zijn trouwe fans mogen hem dan beschouwen als de beste songschrijver op aarde, tot grote successen in zijn thuisland heeft dat nooit geleid. Van Bad Love, bijvoorbeeld, werden maar zo\u2019n 70.000 exemplaren verkocht. Hij was altijd populairder in Neder\u00adland, en ook in Belgi\u00eb. Maar dat laatste, vermoedt hij, zal wel afgelopen zijn nu hij op de nieuwe cd een nummer over de Belgische taalstrijd zingt.<\/p>\n

Het steekt, geeft hij toe. \u2018Ik had liever een heel grote hit gehad dan een Oscar. En dan met een nummer dat me dierbaar is, niet een novelty als \u201cShort People\u201d. Want daar heb ik meer last van gehad dan plezier.\u2019 Lange tijd snapte hij niet goed waar het aan lag. \u2018Ik had moeite in te zien dat muziek een direct medium is. Hoe intenser mensen zich kunnen identificeren met de zanger, hoe effectiever het is. Daarom bestond popmuziek tot voor kort, tot hiphop kwam, voor negentig procent uit liefdesliedjes. Liedjes die misschien banaal en afgezaagd zijn, maar die je helemaal binnenstebuiten trekken wanneer je een gebroken hart hebt, of tot over je oren verliefd bent. Dat is het geheim van country. Daarom houdt Amerika zo buitensporig veel van Neil Diamond.\u2019 <\/p>\n

Hij smaalt: \u2018Het is veel moeilijker voor Ame\u00adrika om van m\u00edj te houden. Want ik ben niet te vertrouwen. Mijn personages zeggen rare dingen, waar je de betekenis uit moet opmaken. Niet dat het grote publiek daar te dom voor is, hoor, ze hebben gewoon liever dat Neil Diamond tegen ze zingt: ik hou van jullie.\u2019<\/p>\n

En dat zou hij nou nooit doen, zegt New\u00adman lachend, al was het maar omdat hij het altijd weer verpest. \u2018Ik heb songs geschreven die er in \u00e9\u00e9n keer uitrolden, met een prachtige hook en een lieflijk, romantisch gegeven. Joehoe! dacht ik dan, we zijn op weg naar een geheide hit. Maar op het laatst moest ik het altijd weer te moeilijk maken, gaf er een weirde draai aan. Of een foute titel, daar ben ik ook heel goed in. Als ik een liedje als \u201cI Love You Just the Way You Are\u201d had geschreven, had ik het waarschijnlijk genoemd: \u201cI Love You Just the Way You Are, You Scumbag\u201d.\u2019 <\/p>\n

Maar goed, hij wil niet te veel klagen. \u2018Als je kijkt hoe vreemd sommige van mijn liedjes zijn, heb ik het ook weer niet zo slecht gedaan. Ik zou er niks in willen veranderen.\u2019 Heel erg goed worden \u2013 dat was zijn doel toen hij begin jaren zestig voor een carri\u00e8re in de muziek koos. \u2018Ik wilde door mensen met verstand van muziek beschouwd worden als de beste songschrijver. Maar als je een aantal van die mensen dan daadwerkelijk ontmoet, no offense, merk je dat ze eigenlijk van niets weten. En je denkt: was het me daar nou om te doen? Om de waardering van deze gasten?\u2019 <\/p>\n

Niet genoeg tijd<\/b>
Nee, laat hij dan zelf maar de graadmeter zijn. Dat is nog lastig genoeg, want ook hij trapt wel eens in de valkuilen van zijn eigen werk. Hij vertelt over \u2018Old Man\u2019, een zwartgallig liedje over een man die gevoelloos aan het sterfbed van zijn vader zit: Won\u2019t be no God to comfort you \/ You taught me not to believe that lie \/ You don\u2019t need anybody, nobody needs you \/ Don\u2019t cry, old man, don\u2019t cry \/ Everybody dies.<\/p>\n

\u2018Ik zeg je: sommige songs hebben voorspellende gaven. Toen ik dat schreef, was het ondenkbaar dat het ook maar iets te maken had met mijn eigen leven of dat van mijn vader. Veel te somber en naargeestig. Maar toen mijn vader stierf, bleek iets van dat liedje wel degelijk in mij te zitten. Ik was van binnen kouder dan ik had verwacht.\u2019 Achter zijn brillenglazen worden zijn ogen wazig: \u2018Ik denk niet dat ik zo puur slecht ben als die verteller. Maar het was een schok om dat nummer terug te horen. En natuurlijk vroeg ik me af of mijn vader het ooit gehoord had, en wat hij er van dacht. Ach man, het is verschrikkelijk. Ik kan het niet meer live spelen.\u2019 <\/p>\n

Of neem \u2018Love Story\u2019, nog zoiets wat hij nooit had voorzien. \u2018Eigenlijk lach ik de mensen in dat nummer uit. \u201cYou and me, you and meeee, babe\u201d \u2013 ik vond het maar een burgerlijk, pathetisch droompje. Samen oud worden bij de open haard, is dat alles wat je van het leven verwacht? Maar als ik daar nu naar kijk, vanaf de andere kant van het leven, dan denk ik: jesus
christ, het is het moeilijkste wat er is, om dat te bereiken. En het zou geweldig zijn om zo iemand te hebben \u2013 een maatje als echtgenote.\u2019<\/p>\n

Newman schrijft niet uitsluitend vanuit het perspectief van een ander. \u2018De laatste jaren vind ik mijn liedjes dichter bij huis,\u2019 zegt hij. Wie Bad Love goed beluistert, krijgt een aardige indruk van zijn stukgelopen huwelijk. Het meest ontroerende nummer van de nieuwe cd, \u2018Losing You\u2019, lijkt een vervolg daarop. Een oude man mijmert over de tijd, die geacht wordt alle wonden te helen, en komt tot een verpletterend inzicht: I know that I don\u2019t have time enough \/ And I\u2019ll never get over losing you. <\/p>\n

\u2018Dat is gebaseerd op een verhaal dat ik hoorde van mijn broer, die dokter is,\u2019 vertelt New\u00adman. \u2018Hij had een jonge pati\u00ebnt met een snel vorderende vorm van kanker, en moest de ouders vertellen dat die jongen gestorven was. Die mensen hadden in een concentratiekamp hun hele familie verloren. Ze zeiden: \u201cDat duurde heel lang, maar we hadden tijd om daar overheen te komen. Hier hebben we niet genoeg tijd meer voor.\u201d Boem! Alsof je tegen een muur aanloopt.\u2019
Hij valt even stil. \u2018Dat raakte me diep. Scha\u00adde oplopen, en geen tijd hebben voor de reparatie. Dus heb ik het gegeven verplaatst naar een romantische setting. Ouderdom is in de popmuziek nog een tamelijk braakliggend terrein, en dat maakt het interessant.\u2019<\/p>\n

Daar is het uiteindelijk grotendeels om te doen. Hij mag zich soms onbegrepen voelen, en miskend door het grote publiek, Randy New\u00adman weet zelf heus hoe origineel zijn werk is. En daar ligt zijn kracht. Binnenkort gaat hij op tournee. In zijn eentje, geen band. \u2018Dat werkt niet voor mij,\u2019 zegt hij. \u2018Hoewel ik het prettig vond om met een stel jongens op pad te gaan. Het publiek vond het geweldig, maar ze lachten niet eens bij \u201cShort People\u201d. Dat is niet wat ik probeer te doen. Met een ritmesectie verdwijnt de nuance in mijn muziek.\u2019 Hij lacht: \u2018Als er \u00e9\u00e9n gezegde is dat de laatste eeuw zijn waarheid heeft bewezen, dan is het wel: the beat goes on. Alles draaide om ritme in de afgelopen eeuw, zelfs in klassieke muziek. En als er \u00e9\u00e9n ding is dat ik niet kan, is het: compete with the beat. Ze noemen mijn muziek vaak ironisch, maar dat vind ik nou ironie. Verkeerde eeuw, vriend. Probeer het later nog eens.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voor het eerst in negen jaar nam Randy Newman weer een plaat op. aanleiding voor Een gesprek met de meester van het sarcasme. over liefde, Louisiana en de voorspellende gave van zijn liedjes. ‘Amerika vindt het moeilijk om van mij te houden.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[207,269],"tags":[783,2383],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104947"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=104947"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104947\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=104947"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=104947"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=104947"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}