Pim de la Parra stopt nu echt<\/p>\n
Een klein bordje ‘Te koop’ hangt aan de golfplaten schutting in de Costerstraat, hartje Paramaribo. Zeventigduizend euro moet het opbrengen, het ouderlijk huis van Pim de la Parra. Hij is er geboren, heeft een sterk vermoeden dat hij er ook verwekt is, heeft zijn vader hier tot zijn dood verzorgd en was aanvankelijk van plan hier zelf ook zijn laatste adem uit te blazen. Maar het loopt anders. De buurvrouw heeft vijftigduizend geboden. Bespottelijk natuurlijk, maar waarschijnlijk gaat hij het toch accepteren. Weinig keuze. Pim wil weg uit zijn geboorteland. Het is mooi geweest, die ‘poeperij’ hier. Hij gaat emigreren om eindelijk te kunnen doen waar hij goed in is. Mediteren, op een stoeltje zitten en tot rust komen van het maken van films. ‘Ik kan daar toch niet mee doorgaan? Zeker niet op de manier waarop het de laatste tijd is gegaan: zonder \u00e9\u00e9n cent. Zelfs mijn AOW heb ik erin gestopt. En wat gebeurt er met die films? Niks. Ons productietempo ligt veel te hoog voor de Nederlandse markt. Daar kom je maar heel spaarzaam aan de beurt. Je mag er \u00e9\u00e9n lange film maken in zeven jaar, terwijl Pimmetje hier gewoon twee films per jaar draait.’<\/p>\n
Pinaren voor Pimmetje<\/p>\n
Aanvankelijk zag het er niet naar uit dat De la Parra films zou gaan maken in Suriname. In 1996 kwam hij terug naar zijn geboorteland. Voor zijn zieke vader, maar ook omdat hij schoon genoeg had van de Nederlandse filmwereld. De eerste jaren was het ‘pinaren voor Pimmetje’. Om rond te komen, schreef hij columnachtige stukjes voor onder meer het magazine van Surinam Airways. Voor werk aankloppen bij Hollandse film- of documentairemakers die kwamen filmen in Suriname was zijn eer te na. Daarom bestonden de eerste acht jaar grotendeels uit niets doen. En rouwen. Want behalve de dood van zijn vader moest De la Parra ook verwerken dat zijn zoon Pimm Jal in Amsterdam op zijn vijfendertigste vrijwillig uit het leven stapte.<\/p>\n
Dat betekende niet dat De la Parra uit de filmwereld verdween. Sinds 2003 organiseren voormalig filmproducent Eddy Wijngaarde, eveneens remigrant, en diens partner Hennah Draaibaar (NOS-correspondent in Suriname) twee keer per jaar een filmfestival. Voor ‘Prins Pim van Paramaribo’ een uitgelezen mogelijkheid om oude bekenden uit de Hollandse filmwereld te onthalen. De festivals zorgen voor een opleving van de Surinaamse bioscoop, waarvan de laatste in 1998 de poorten sloot. En in dat klimaat blijkt, mede onder invloed van Wijngaarde en Draaibaar, ruimte voor de Surinaamse Film Academie (SFA), die in 2005 werd opgericht. Meteen was duidelijk wie de hoofddocent zou worden: Pim de la Parra. Het markeerde voor hem het einde van de periode waarin hij ‘had to dance for his supper’, om acteur Michael Caine te citeren.<\/p>\n
Het curriculum had De la Parra al klaar liggen. De meeste lessen ging hij zelf geven en het maken van films was ook geen probleem. Of de subsidie nu toereikend was of niet. Het lag immers voor de hand zijn vertrouwde principe van de minimal movie toe te passen: werken met een beperkt budget en zonder uitgeschreven scenario. Daar had hij er in zijn laatste zeven jaar in Holland toch ook een stuk of vijftien van weten te realiseren?<\/p>\n
Met iedereen ruzie<\/p>\n
Medeoprichter van de Filmacademie was Borger Breeveld, de hoofdrolspeler in Wan Pipel (1976), met Blue Movie (1971) de bekendste film van Pim de la Parra en diens voormalige partner Wim Verstappen. Blue Movie behoort nog altijd tot de meest succesvolle Nederlandse speelfilms en maakte de compagnons destijds miljonair. Maar Wan Pipel, Pims pi\u00e8ce de resistance, leidde na ruime overschrijding van het budget en tegenvallende bezoekersaantallen tot de ondergang van hun productiemaatschappij Scorpio. Het roemruchte duo Pim en Wim was daarmee verleden tijd. Voor Breeveld was de film een succes. Nu nog wordt hij op straat aangeklampt vanwege de film. Dat komt vooral omdat Wan Pipel al jaren geldt als de enige echte speelfilm van Surinaamse bodem. Volgens velen raakt het verhaal de ziel van de Surinamer, of hij nu creools is of hindoestaans en aan welke kant van de oceaan hij ook woont.<\/p>\n
Breeveld heeft inmiddels zijn werk bij de nieuwe Surinaamse filmacademie al weer ingeruild voor een praktijk als mediaconsultant, producer en tv-regisseur. Hij vertelt dat al in het eerste cursusjaar van de SFA een conflict ontstond: ‘Eigenlijk kreeg Pim met iedereen ruzie. Omdat hij dat hele ding als zijn geesteskind beschouwde. Maar hij las niet eens wat de cursisten inleverden. Ik herinner me dat na anderhalf uur college een cursiste opstond om te zeggen dat ze Pim niet kon volgen. “Ach meisje, je bent nog jong, over twintig jaar zul je het allemaal begrijpen,” was dan zijn reactie.’<\/p>\n
Volgens Breeveld kwam het verschil in inzicht erop neer dat hij de cursisten de kans wilde geven films te maken, terwijl Pim vooral zelf wilde filmen. ‘Ik was van plan camera-, geluidsmensen en regisseurs op te leiden. Omdat die nauwelijks te vinden zijn in Suriname. Maar Pim wilde juist Hollandse vakmensen laten invliegen. Op papier was dat bedoeld voor gastlessen. Maar in praktijk was het een alibi om ze in te zetten voor zijn films. Het staat toch veel beter wanneer een Hollander van naam het geluid heeft gedaan dan een volslagen onbekende Surinamer?’<\/p>\n
Schijnbare doelloosheid<\/p>\n
Een van de cursisten van de eerste lichting was Arie Verkuijl, een jeugdvriend van De la Parra. Volgens Verkuijl, die al jaren een architectenbureau runt in Paramaribo, heerste er van begin af aan scepsis tijdens de lessen. Alsof niemand echt wilde profiteren van de kennis en ervaring van De la Parra: ‘Ze kwamen er vooral op af omdat het iets bijzonders was. Maar al snel kwam er kritiek op zijn aanpak. “Hoe kun je gaan filmen zonder scenario,” riepen ze, maar dat was vaak een excuus om niks te doen.’<\/p>\n
Verkuijl vond die open aanpak juist een unieke kans om samen te werken met De la Parra. De methode van de filmacademie beschouwde hij als training on the job, hetgeen prima aansluit op de Surinaamse cultuur: ‘Surinamers zijn gewend met weinig middelen veel te realiseren. Op de bouwplaats maak ik vaak genoeg mee dat mensen zich aanbieden zonder ervaring of gereedschap, maar wel graag willen leren. Tijdrovend misschien, maar het leidt wel tot resultaat.’<\/p>\n
Voor De la Parra moest de schijnbare doelloosheid van zijn manier van films produceren verband houden met de Indiase filosofie\u00ebn die hij bestudeerde: hij zocht onthechting van de menselijke wil.<\/p>\n
Maar intussen vocht hij als een leeuw voor zijn films.<\/p>\n
Een mooi voorbeeld van het doorzettingsvermogen van De la Parra is volgens Verkuijl de realisatie van Het geheim van de Saramacca rivier. Daar had hij twee weken drie Nederlandse vakmensen voor laten komen: cameraman Tom Erisman, geluidsman Leo Franssen en acteur Kenneth Herdigein. Naast het geven van gastlessen zouden ze ook een film gaan draaien. Na twee dagen doceren voelde Herdigein nattigheid en informeerde hij naar scenario, draaidagen en locaties. ‘Nou, dat hing van het verhaal af, zei Pim. Wat voor scenario er eigenlijk was? Daar moesten ze het ook nog over hebben. Die andere twee kwamen erbij en ontploften zowat. Tot half vier in de ochtend hebben we zitten discussi\u00ebren, maar Pim hield voet bij stuk. Ze zouden in zijn opdracht gaan filmen, zonder locaties te scouten en zonder scenario. Uiteindelijk is Het geheim er toch gekomen. Vorig jaar was er een speciale vertoning tijdens het Nederlands filmfestival. Achteraf vertelde Herdigein dat hij het een prachtige improvisatietraining vond. Omdat hij volledig op zichzelf werd teruggeworpen en daardoor pas zijn eigenlijke potentie ontdekte.’<\/p>\n
Beter in Twente<\/p>\n
Breeveld kent andere verhalen. Zo weet hij dat een acteur uit dezelfde productie zich tijdens de laatste draaidag nog steeds afvroeg waar de film eigenlijk over ging. Hij houdt het erop dat Pim had moeten stoppen na Wan Pipel in 1976. ‘Meesterlijke film, nog steeds. Het mooie is dat Surinaamse jongeren er nog steeds door worden geraakt. Dat niveau heeft Pim daarna nooit meer gehaald. En de laatste tijd is hij het een beetje kwijt, heb ik de indruk. Het was een goede vriend van me, maar nu niet meer.’<\/p>\n
Na \u00e9\u00e9n cursusjaar besloot Breeveld op te stappen bij de Filmacademie. De meningsverschillen werden te heftig. Sommigen cursisten vonden De la Parra een tiran, anderen misten het verband tussen de radicale theorie van hun docent en de praktijk. Breeveld toont zich vooral verbitterd over de manier waarop het contact werd verbroken. Begin dit jaar zou hij met Pim in discussie gaan in het Nederlandse radioprogramma Kunststof. Maar v\u00f3\u00f3r Breeveld het in de gaten had, stuurde De la Parra een mailtje naar de redactie dat hij er niets voor voelde om aan te schuiven bij iemand met een ‘besmet verleden’: ‘Omdat ik voorlichter en woordvoerder ben geweest van de Nationale Democratische Partij (van Desi Bouterse, DS) en later van Wijdenbosch (nu minister-president; red.). Maar wat heeft dat ermee te maken? Pim weet heel goed dat zo’n toevoeging in Holland mensen aan het denken zet, terwijl ze daar in Suriname niet warm of koud van worden. Zoiets doet de deur dicht voor mij.’<\/p>\n
Desondanks heeft Breeveld nog altijd veel waardering voor De la Parra: ‘Het is een meesterproducer geweest, vooral ook omdat hij een meester was en is in publiciteit. Hij wist altijd wel iets te ritselen met de media: alleen in Vrij Nederland heeft geloof ik nooit een interview met hem gestaan. Maar die Filmacademie hadden we achteraf beter ergens in Twente kunnen opzetten. Aan experimentele films zijn we voorlopig nog niet toe in Suriname.’<\/p>\n
De films die De la Parra via de SFA realiseerde, gingen altijd in premi\u00e8re tijdens de filmfestivals van Eddy Wijngaarde. ‘Of de Filmacademie nu een vehikel van Pim is geweest of niet, hij heeft in korte tijd wel vijf films afgeleverd. En dat in een land zonder enige filmhistorie,’ zegt de festivaldirecteur met respect.<\/p>\n
De films zelf riepen wisselende reacties op. Zo kon de recensent van dagblad De Ware Tijd maar niet begrijpen wat nu toch het geheim is van Het Geheim van de Saramacca Rivier. Terwijl een andere filmcriticus signaleerde dat de acteursprestaties in Suriname er in elk geval op vooruit gaan met de vele producties van De la Parra.<\/p>\n
Gedachtenstress<\/p>\n
In het kantoor op de onderste verdieping van het ruime, grotendeels houten huis van De la Parra staat een groot beeldscherm klaar. Vorig jaar stonden ze hier nog te monteren. Met laarzen aan. Het erf ligt nogal laag en in de grote regentijd staat er binnen de kortste keren tien centimeter water in de kamer. Vandaag ligt er alleen een plas in het midden van de ruimte na de stortbui van eergisteren: de regentijd is mild tot nog toe. Voor een goed begrip van zijn werk laat De la Parra zijn laatste twee films zien: Het laatste verlangen en Wat de vrouw wil\u2026 is de wil van God. De eerste is de laatste onder zijn regie. Voor de tweede, van Arie Verkuijl, heeft hij de productie gedaan. Eveneens voor het laatst.<\/p>\n
De regisseur annex producer kijkt zelf ook mee, onder het genot van een kop koffie met cognac. Wel een waarschuwing vooraf: fictie en documentaire lopen vrolijk door elkaar heen in Het laatste verlangen. De la Parra speelt een regisseur van een speelfilm die zich afspeelt in Suriname anno 1865. Tijdens de opnamen wordt hij gevolgd door een Hollandse documentairemaakster, van wie al snel duidelijk wordt dat ze tijdens de opnamen voor een eerdere film een onbevredigende affaire met de regisseur heeft beleefd. Onmiddellijk bekent De la Parra dat de film ook over hem gaat: ‘Ik ben altijd mijn eigen auteur geweest, omdat ik niet ge\u00efnteresseerd ben in het verfilmen van andermans verhalen. Er zit altijd wel iets van mezelf in mijn films. Of het nu het misverstand is tussen mannen en vrouwen of de mens als speelbal van het lot. Die manier van filmen eist een zware tol. Elke keer dat ik aan een nieuwe film begon, voelde het alsof ik mezelf met een moker op mijn kop sloeg. Een debiel makend beroep is het. Je blijft gevangen in het talige, in tekens. Het is een geweldig medium, maar ik ben dolblij wanneer ik het straks aan Arie kan overdragen.’<\/p>\n
Want na De la Parra’s vertrek krijgt Arie Verkuijl alleen de leiding over de SFA. Hij moet daar een flink deel van zijn praktijk als architect voor opgeven, maar dat heeft hij er graag voor over: ‘Zonder Pim waren er geen films gemaakt in Suriname. Als de academie zou worden opgeheven, zou Pim alsnog hebben gefaald.’<\/p>\n
Tussen beide films rookt De la Parra een sigaretje in de enigszins verwilderde tuin van het ouderlijk huis. Met cola in plaats van koffie, met ook daarin alcohol: rum ditmaal. Hij vertelt dat hij veel slaapt de laatste tijd. Altijd al heeft hij aangekondigd dat hij zou stoppen met filmen, maar nu het echt zover is, komt er plotseling een grote leegte over hem. ‘Nu pas merk ik hoeveel gedachtenstress zich in mijn organisme heeft opgehoopt. Wie in Nederland woont, ervaart voortdurend de druk om iets te doen. Rond het twintigste levensjaar sijpelt onze geest binnen dat er stress moet zijn. Wie geen stress heeft, komt in een diep dal van niets doen en niets willen. Sinds ik geen werk meer heb, val ik in een gat en dat maak ik alleen maar groter door mij te ontdoen van mijn persoonlijk verleden. Het is moeilijk om iets door te snijden, maar het is de bedoeling dat ik straks met twee koffers uit Suriname vertrek, meer niet.’<\/p>\n
Klote-roman<\/p>\n
De la Parra maakt zich weinig illusies over wat er overblijft van zijn films. Omdat hij ‘bovenmatig’ veel films heeft gezien en zich al even bovenmatig voor filmmakers interesseert, kan het niet anders dan dat hij zich bijna vereenzelvigd heeft met al die regisseurs. Zo heeft hij het geluk gehad Fran\u00e7ois Truffaut te hebben leren kennen. Maar wat gebeurt er wanneer zo’n geweldenaar komt te overlijden? Een mooi boek met al zijn brieven, maar daarmee hebben we het meteen gehad. Zelfde verhaal met het heengaan van vriend en voormalig zakelijk partner Wim Verstappen: hooguit ‘een paar filmpjes’ van hem op een filmfestival. Maar een retrospectief? Ben je belazerd! Vandaar dat hij zich dondersgoed de betrekkelijkheid van zijn producties realiseert: ‘Wanneer Pimmetje de pijp aan Maarten geeft, valt te verwachten dat Wan Pipel nog een keer op tv komt. Dat is in Nederland maar \u00e9\u00e9n keer gebeurd: in 1978. Daarna was de relatie tussen Suriname en de voormalige kolonisator daar kennelijk te gevoelig voor. Natuurlijk ontkom ik er niet aan dat anderen straks gaan bepalen wat mijn belang is geweest. Ik denk wel dat men mij zal herinneren als een grappige kerel. Ik vind mezelf in elk geval wel een leuk mannetje. Soms kan ik onbedaarlijk om mezelf lachen. Dat ik op mijn zesentachtigste (De la Parra is achtenzestig, DS) nog een geweldige liefde mag beleven, dan denk ik ja, dat is me toch maar overkomen; dat is me gegund. Er is kennelijk iets in mij dat nog jong is en bloeit. Dat ik niet ben verpulverd en het nog aandurf met een veel jongere vrouw.’<\/p>\n
Is het uitgesloten dat hij ooit nog op de set verschijnt? Nee, zo stom is hij ook weer niet. Je kunt nooit weten. En nu hij er bij stilstaat\u2026 wanneer hij het nog mag meemaken dat die ‘klote-roman’ van hem uitkomt, ja, dan zou het best eens kunnen dat ze die willen verfilmen. En dan moeten we er niet raar van opkijken dat hij die taak zelf op zich neemt, als dat tegen die tijd niet te zwaar voor hem wordt. Het moet niet de kant op gaan van Joris Ivens die ze op hoogbejaarde leeftijd nog ergens in China een berg op moesten zeulen voor een of andere exotische opname. Maar die roman\u2026 Dik zestien jaar terug is Pim met het boek begonnen en inmiddels is hij toe aan de twaalfde versie. Als alles mee zit, verschijnt De man die dacht dat hij kon denken volgend jaar. Niet dat hij zo bijster goed kan schrijven, vindt hij: ‘Ik formuleer te wijdlopig en gebruik te veel adjectieven. Toch kan ik me voorstellen dat het boek een tweede druk haalt. Ik kan je geruststellen: het verhaal heeft niets met Parra de la Pim te maken. Pure fictie is het. Een krankzinnige verdwazing om een boek te schrijven, daar moet je veel zitvlees voor hebben. Het is net zo’n ziekte van de geest als het maken van films. Zal ik je niet de eerste pagina laten lezen?’<\/p>\n
Grensverleggende erotiek<\/p>\n
Altijd al was er een sluimerend verlangen naar India, het land waar hij verspreid over verschillende perioden een jaar heeft gewoond. Na het gedonder met de Filmacademie staat vast dat hij gaat emigreren. ‘Op zichzelf wel grappig voor een niet-hindoestaan als ik om naar India te gaan en daar thuis te komen. Ik zal dit landje best missen. Dagelijks realiseer ik me dat wanneer ik hier door die prachtige straten fiets. Ach Suriname, waar alles zo doorzichtig en kleinschalig is. Als een little United Nations dat veel te groot is voor zijn bewoners. Waar de grenzen niet eens zijn te beheersen. Waar bestuurders in opspraak komen door allerlei onzin en politici vooral met geld bezig zijn. Soms vraag ik me af welke bijdrage ik kan leveren aan de mensen die hier wonen.’<\/p>\n
Voor de zekerheid geeft hij zelf het antwoord maar. De vijf films die hij de afgelopen twee\u00ebnhalf jaar heeft geregisseerd en geproduceerd, zijn stuk voor stuk meermalen vertoond op de Surinaamse televisie. Dat betekent dat minstens tweederde van de bevolking er kennis van heeft genomen. Bij gebrek aan bioscopen – na tien jaar is er eind vorig jaar eindelijk weer eentje geopend – is dat volgens De la Parra een geweldig bereik: ‘We voelen dat we impact hebben op de samenleving en issues kunnen aankaarten. De film van Verkuijl, Wat de vrouw wil\u2026 is de wil van God, is een melange van deze maatschappij. Je ziet vrouwen die Chinese les volgen, een man die door zijn buitenvrouw de deur wordt gewezen, problemen met verblijfsvergunningen voor mensen die hier al jaren wonen. Daarbij doen we ook aan grensverleggende erotiek. In de laatste film zit een heftige vrijsc\u00e8ne waarbij de camera heel dicht op de huid zit. Dat is nooit eerder vertoond in dit landje en kan alleen omdat de spelers in het dagelijks leven man en vrouw zijn. Dat calvinisme is overgebleven van de ex-kolonisator. Niets mag in het openbaar. Terwijl je tegelijkertijd best een verhouding kan hebben met een veel jongere vrouw. Daar wordt niet over geroddeld omdat een ander het ook doet.’<\/p>\n
Weg van het calvinisme: misschien is dat ook wel een reden dat hij zich geestelijk het meest thuis voelt in India. Dat wordt dan ook de toegangspoort tot zijn dood. Probleem is nog wel hoe hij daar zijn AOW uit Holland kan incasseren. Hoewel, veel zal hij niet nodig hebben: voor tien euro heeft hij elke dag een slaapplaats en drie vorstelijke maaltijden. Verder krijgt hij alle tijd om te mediteren. Ruim vijfentwintig jaar geleden is hij begonnen met klassieke yoga, daarna leerde hij zijn ademhaling als natuurlijke hulpbron te gebruiken en de laatste jaren is hij een ‘adept’ geworden van de Tibetaanse boeddhisten. Grofweg beoefent De la Parra twee meditatievormen: shamata, het ontwikkelen van vrede en vipashyana, het ontwikkelen van inzicht: ‘Essentieel is dat er geen doel is: volgens de boeddhistische traditie wordt dat discipline of geduld genoemd. Daarnaast draait het om oplettendheid en gewaarwording. Mijn ogen zijn altijd geopend tijdens het mediteren. In India kan ik me daar beter op toeleggen. Mediteren betekent leeg worden van binnen om je gedachten te kunnen zien en volgen. Vervolgens is de kunst om het denkproces zo te vertragen dat je je door geen enkele gedachte mee laat slepen.’<\/p>\n
Zweverige praat<\/p>\n
Voorlopig zit De la Parra’s hoofd nog bomvol. Hij heeft dan wel bepaald dat hij weg wil uit Suriname, soms vraagt hij zich af of het ook gaat lukken. Toen hij miljonair was, in de pakweg vijf jaar na het succes van Blue Movie, had hij de middelen om dromen te verwezenlijken. Maar het geld verdween snel na een serie mislukte filmprojecten. Sinds hij Krishnamurti heeft gelezen, zit hij daar niet mee: de wil is een illusie van het ego. ‘Ik weet het: zweverige praat. Maar dat komt omdat je met dat besef in een ander taalsysteem terecht komt. Dan ontstaat grote eenzaamheid. De wetenschap dat je alleen bent; dat een relatie slechts dient om behoeften te bevredigen. Want eigenlijk is iedereen zo van zijn ego doortrokken dat mensen geen tijd of rust meer voor anderen hebben. Dat maakt het leven een beetje gruwelijk omdat de meeste mensen helemaal niet alleen kunnen zijn. En mijn jonge liefde? Misschien dat ik haar nog een of twee keer ontmoet\u2026’<\/p>\n
De afstand tussen individuen of geliefden wordt alleen maar groter, constateert De la Parra. Zelf gaat hij als digibeet door het leven, maar een normaal mens kan tegenwoordig in een handomdraai een complete virtuele wereld in huis halen. Niet dat hij dat verwerpelijk vindt, maar een mens wordt gek van al die informatie. ‘Op den duur wordt het al een opgave om een kwartier rustig met je vrouw op de bank door te brengen.’ Gegeven de ‘voortschrijdende robotisering van de maatschappij’ wordt het volgens hem steeds moeilijker voor mannen en vrouwen om de liefde te bedrijven. ‘Uit statistisch onderzoek uit Engeland blijkt dat steeds meer mannen geen seks meer hebben omdat ze tot het inzicht komen dat vrouwen alle macht hebben. Vandaar ook dat mannen vaak homo worden\u2026’<\/p>\n
Het is misschien moeilijk om te stoppen met dat ene talentje van hem, maar wie beseft dat genoeg genoeg is, heeft altijd genoeg. De la Parra kan wel films blijven maken en succes najagen, maar eigenlijk is dat alleen een truc om telkens hetzelfde te doen. Aan verhalen heeft hij geen gebrek. Maar wat moet hij met al die ballast in zijn hoofd? De enige redding is meditatie. Hij beschouwt het als de mooiste vorm van niet(s) doen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Filmregisseur en -producent Pim de la Parra (68) is klaar met filmen. En met Suriname. Na twaalf jaar in zijn geboorteland wil hij naar India emigreren. Maar mooi dat hij de laatste drie jaar nog even vijf films wist te realiseren in Suriname.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[193,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Diederik Samwel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104461"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=104461"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104461\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Diederik Samwel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=104461"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=104461"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=104461"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}