Vertaalde fictie \/ Debuut van turkse schrijfster<\/p>\n
Een sterk begin in trefzekere stijl. In \u00e9\u00e9n rake klap zet Perihan Magden ons in haar absurdistische droomwerkelijkheid. Een wereld gezien door de ogen van een pedante jongeman die zojuist van het conservatorium werd getrapt, met de trein naar huis gaat en in zijn coup\u00e9 stuit op een ‘opgedirkte’ dwerggigolo met zijn ‘opgedirkte’ aap. De zelfverzekerde stem van de jongeman is zo taboeloos dat je er meteen van rechtop gaat zitten: ‘Geestelijk onvolmaakte mensen beuren me op, ik vind ze vermakelijk met hun gebreken en dwaasheden… Bij mensen met lichamelijke gebreken kan ik niet zo ruimhartig zijn, als ik heel eerlijk ben. Als ik ze tegen het lijf loop, raak ik gedeprimeerd en vraag me af waarom ze niet gewoon thuisblijven en het nalaten mijn dag te verkloten.’ De dwerg en de aap appreci\u00ebren zijn schaamteloze onbeschoftheid en hij raakt geroerd door het begrip van de onvolmaakte wezens voor hem. De dwerg vertelt waarom hij zo succesvol in zijn werk is: ‘Vrouwen zoeken altijd iemand die op hun kind lijkt om verliefd op te worden, hun ongeboren kind.’<\/p>\n
Zo raast de schrijfster in volle vaart door. Ze haakt niet in op maatschappelijke onderwerpen, maar baant zich met een geciviliseerde bijl een trefzekere weg door steeds onvoorspelbaarder onmaatschappelijk gebied. Daarbij lijkt het of zijzelf een duidelijk doel voor ogen heeft waar wij voorlopig nog niet eens naar kunnen gissen. Dat schept hoge verwachtingen.<\/p>\n
Terwijl de jongeman en de dwerg zitten te praten, stapt de prins van Mantsjoerije in. De dwerg kent hem – een mooie maar talentloze man die niet meer presteerde dan het tekenen van rijen slakken op zijn toelatingsexamen voor Oxford en nu opgeleid wordt tot Messias. Aha, hier gaan wij dus heen, denk je als lezer wanneer de hofhouding van de prins de coup\u00e9 binnenkomt en de inleiding daarmee ten einde lijkt Maar, zittend op het puntje van je stoel, lees je dan tot je ontsteltenis dat Magden hen via haar hoofdpersoon weer wegstuurt. De coup\u00e9 uit. Dat was het. De prins komt niet meer terug in het verhaal. En dat is tekenend voor wat er verder gaat gebeuren.<\/p>\n
In het tweede deel werkt de hoofdpersoon in een fabriek als ongeschoolde arbeider en dineert hij in een restaurant in een vreemd gezelschap met onder anderen een dwerg. Als dat het verband is tussen het eerste en het tweede deel, dan doet dat toch wat mager aan. In het gezelschap bevindt zich ook iemand met een glazen oog. Dat oog belandt in de zak van onze jongeman, zo merkt hij als hij thuiskomt. Hij bestelt een boodschappenjongen om het oog te retourneren; dan volgt deel drie, waarin bijzaak hoofdzaak wordt. En hoofdzaak blijkt bijzaak: van de dwerg uit het eerste verhaal geen woord meer en we gaan door naar de moord op de boodschappenjongens.<\/p>\n
Magdens debuutroman houdt het midden tussen een langgerekte droom, sciencefiction en een detective. Als ze de kunst had beheerst gericht te schieten, was ze waarschijnlijk zeer origineel en doeltreffend geweest. Maar in deze roman zorgt ze alleen voor plukjes vuurwerk met een paar knalletjes en soms een mooi fonteintje waarbij hier en daar een hand, een oog of een koerier verloren gaat.<\/p>\n
Perihan Magden, \u2018De moord op de boodschappenjongens\u2019, vertaald uit het Turks door Hamide Dog\u00e2n, Athenaeum Polak & van Gennep, 148 pagina\u2019s, \u20ac 17,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het debuut van Perihan Magden (Istanbul, 1960) houdt het midden tussen een langgerekte droom, sciencefiction en een detective.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[2361],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104409"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=104409"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/104409\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=104409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=104409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=104409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}