{"id":103285,"date":"2008-09-16T15:15:00","date_gmt":"2008-09-16T13:15:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/nathan-followill-van-kings-of-leon-ik-zeg-niet-dat-we-volwassen-zijn-geworden-we-zijn-opgegroeid\/"},"modified":"2008-09-16T15:15:00","modified_gmt":"2008-09-16T13:15:00","slug":"nathan-followill-van-kings-of-leon-ik-zeg-niet-dat-we-volwassen-zijn-geworden-we-zijn-opgegroeid","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/nathan-followill-van-kings-of-leon-ik-zeg-niet-dat-we-volwassen-zijn-geworden-we-zijn-opgegroeid\/","title":{"rendered":"Nathan Followill van Kings of Leon: ‘Ik zeg niet dat we volwassen zijn geworden. We zijn opgegroeid.’"},"content":{"rendered":"
\n

Nobele wilden<\/h3>\n

20-09-2008
Door David Kleijwegt<\/p>\n

De sterkste dranghekken zijn niet meer bestand tegen de horden fans van Kings of Leon, de rockband van de drie broers Followill en hun neef. \u2018Ik zeg niet dat we volwassen zijn geworden. We zijn opgegroeid.\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"\"<\/div>\n
\n

Het blijft natuurlijk family business – daar ontkom je niet aan bij Kings of Leon. Het zachte kloppen op deur 401 van het Soho Hotel in Londen wordt beantwoord door een mediterraan ogend type in een keurig zwart pak. Hij is gladgeschoren en kort geknipt, en lijkt nog het meest op hoe je denkt dat een spelersmakelaar eruit ziet. En hij praat net zo. Nacho heet de man. Sinds jaar en dag is hij tourmanager van Kings of Leon, de rockband van de drie broers Followill en een neef, gitarist Matthew. Nacho is weer een andere neef.’Wacht hier,’ zegt hij. ‘Ik zal Nathan voor je halen.’ Even later komt hij terug met een draadnagel met bovengemiddeld lang haar, een buitencategorie zonnebril, en ontzettend strakke zwarte jeans. Het contrast met de gedrongen Nacho had niet groter kunnen zijn.<\/p>\n

‘Mojito?’ vraagt Nacho.<\/p>\n

Het is twee uur ‘s middags.<\/p>\n

Nathan knikt.<\/p>\n

‘Dacht ik al,’ zegt Nacho. Drie tellen later komt een mooi roodharig meisje de versnapering brengen, in een groot longdrinkglas. ‘How are you doin’?’ wil Nathan weten. Bij afscheid kust ze de hotelgast en loopt hoogrood blozend naar de deur, waar neef Nacho haar opwacht. ‘Dit,’ zegt Nathan Followill, ‘is een normale dag uit het leven van Nathan.’<\/p>\n

Mojito’s om twee uur ‘s middags?<\/p>\n

‘Jazeker.’<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Pinkstergemeente<\/b>
De vraag is natuurlijk hoe het tot dit tafereel heeft kunnen komen. Het is al een bevreemdende ervaring een rockster in zo’n steriele omgeving als een hip Londens designhotel te treffen. Maar dat juist Nathan Followill er zou zitten, of zijn broers Caleb en Jared voor hun part, had niemand tien jaar geleden kunnen voorspellen.<\/p>\n

Tien jaar geleden was er nog maar net een eind gekomen aan die andere family business. Vader Ivan Leon Followill verdiende de kost als reizend predikant voor de United Pentecostal Church – de pinkstergemeente. Het gezin trok van klus naar klus door heel Amerika, voornamelijk door het zuiden, in een aftandse paarse Oldsmobile uit 1988. Slapen deden ze met zijn allen in een achterkamertje van de kerk, als dat beschikbaar was. Anders op de achterbank van de auto.
Het showelement zat er ook toen al in. Met de jonge Nathan op drums, de nog jongere Caleb op gitaar, vader op bas en moeder Betty Ann op orgel kreeg elke kerkdienst zijn eigen muzikale intermezzo. Jared, de benjamin, keek vanaf de zijkant geamuseerd toe.<\/p>\n

Het was een zwervend bestaan. In een eerder interview bekende Nathan dat het een goede voorbereiding was geweest op life on the road, ‘maar een heel slechte voorbereiding op alle andere manieren van leven’.<\/p>\n

In 1997 liet zijn moeder zich scheiden van hun vader, over wie hardnekkig werd gefluisterd dat hij aan de drank was geraakt. In Pentecostal-kringen nemen ze zo’n scheiding niet licht op. Verhalen gaan dat hij onmiddellijk uit zijn ambt is gezet, wat door iedereen rond de Followills wordt ontkend. Volgens hen verliet hij de kerk zelf. De kinderen bleven bij hun moeder. Nathan, de oudste, destijds achttien: ‘Voor mij was het het zwaarst omdat ik de vaderrol moest overnemen. Yep, ik was degene die mijn broers heeft verteld van the birds and the bees…’<\/p>\n

Pas na de scheiding kwamen Nathan en zijn broers voor het eerst in aanraking met andere muziek dan gospel. Tijdens een wilde avond eind jaren negentig, met een hoofdrol voor een box met het beste van Led Zeppelin, maakte het rockvirus zich definitief van hen meester. En nu, ruim tien jaar later dus, is het naar hun grootvader vernoemde Kings of Leon, hoewel door en door Amerikaans, een van de populairste bands van Engeland.<\/p>\n

Medelijden met de kids<\/b>
Twintigduizend kaarten in dertig minuten verkocht voor het komende concert van Kings of Leon in Londen: het is niet niets. ‘Ze zijn hier dol op ons verhaal,’ zegt Nathan, na een slok mojito. ‘Soms denken ze nog steeds met een stel nobele wilden van doen te hebben.’<\/p>\n

Om een voorbeeld van die populariteit te geven, vertelt Followill over een eerder concert in het Verenigd Koninkrijk, waarbij het publiek tijdens het eerste nummer zo enthousiast werd dat het de dranghekken pardoes omver liep. ‘Het waren de sterkste dranghekken ter wereld. De mensen van de beveiliging zeiden later dat ze bestand waren tegen een druk van wel tienduizend pond, wat dat dan ook moge betekenen. Ze hielden het niet. Het publiek rende naar het podium, waarbij in de commotie ook nog het licht naar beneden kwam. Zeker, het was beangstigend. Maar achter mijn drumstel had ik alleen maar medelijden met de kids in de zaal. Ze hadden pas een half liedje gehoord en de kans was nu groot dat de show niet doorging. Maar we hebben toch gewoon gespeeld later die avond, hoor.’<\/p>\n

Met de nieuwe cd, Only By The Night, zal de status van de band alleen maar groter worden, ook in de rest van de wereld. De Followills hebben het ambachtelijke van Creedence Clearwater Revival weten te mengen met de avant-gardistische tic van de Pixies. Uit de muziek spreekt bovenal een aanstekelijke gulzigheid. Op de nieuwe cd is ze te herleiden tot \u00e9\u00e9n zin. Een bijzonder korte bovendien. ‘Ooooh, she’s only seventeen,’ zingt Caleb Followill in ’17’, waarbij hij, aangekomen bij de laatste lettergreep, smachtend \u00e9\u00e9n, twee tonen omhoog gaat. Die zin, zo gezongen: dat is de onschuld en de aantrekkingskracht van rock ‘n’ roll ineen. Dat is waar Kings of Leon voor staat en waar de Followills met volle teugen van genieten.<\/p>\n

Waarheidsserum<\/b>
Nathan Followill mag dan de naam van zijn moeder – ‘we’re definitely momma’s boys, yeah’ – rond zijn hartstreek hebben getatoe\u00eberd, Kings of Leon heeft ondanks de religieuze achtergrond van de broers een reputatie van grootverbruikers op zo’n beetje elk gebied, van coca\u00efne tot fotomodellen. Hij schudt zijn hoofd, en zijn zonnebril schudt mee. Ernstig klinkt het: ‘We hebben geminderd met substances,’ zegt hij. ‘Of eigenlijk, ik moet het anders zeggen: we hebben het er gewoon niet meer zo vaak over tegen jullie journalisten. Vroeger kwamen we zulke verhalen te pas en te onpas tegen in de pers. Hoe kon dat nou? vroegen we ons dan af. Het antwoord was eenvoudig: omdat we er zelf zo vaak over opschepten. Dat doen we niet meer. Ik zeg niet dat we volwassen zijn geworden. We zijn opgegroeid.’<\/p>\n

Maar als gezegd: het blijft family business. Niet alleen het gebruik van substances, ook de ruzies tussen de broers (stille neef Matthew houdt zich zo veel mogelijk op de achtergrond) hebben mythische proporties aangenomen. En die zijn nog lang de wereld niet uit. Caleb Followill liet via internet al weten dat hij zijn beste songs voor Only By The Night had gecomponeerd onder invloed van de medicijnen die hij kreeg voorgeschreven nadat hij met Nathan had gevochten. ‘We hadden een klein beetje te veel gedronken,’ verheldert de drummer. ‘Wat precies? In deze volgorde: wodka & lime, bier en wijn. We voelden het aankomen. Er hing de hele tijd al een gespannen sfeer, er moest iets gebeuren. Caleb zei iets tijdens de taxirit naar huis. Ik zei iets terug. It was on. De volgende ochtend misten we allebei nogal wat haren, die hadden we er kennelijk bij elkaar uitgetrokken. En Calebs schouder was uit de kom. Zijn ene arm hing slap langs zijn lijf. Maar met de beste wil van de wereld konden we niet meer terughalen waar de ruzie over ging.<\/p>\n

Dagen later liet Caleb mij wat nieuwe songs horen. Ze waren zo ongelooflijk goed… Ik vroeg: waar komen die opeens vandaan? Hij had werkelijk geen idee. Door de pijnstillers, in combinatie met wat wijn, kon hij zich niet meer herinneren wat hij de avond ervoor had geschreven. Die pillen hebben hem veel losser gemaakt, denk ik. Eerlijker ook. Ze werkten bij hem als een waarheidsserum.’<\/p>\n

Kings of Leon: ergens nog steeds die nobele wilden. Of althans, dat willen ze ons laten geloven. Want hun verhaal lijkt soms te mooi om waar te zijn. Ondertussen staat neef Nacho nog altijd te waken bij de deur van kamer 401. Nathan Followill speelt zijn rol, \u00e1ls het er eentje is, tot aan het eind toe uitstekend. Vanuit de deuropening komt nog een laatste vraag, over de belangrijkste vrijetijdsbesteding van Kings of Leon: golf. Hoe vallen golf en rock ‘n’ roll met elkaar te rijmen?<\/p>\n

‘Snap je dat niet? Golf is zo’n beetje het enige waarvoor ik alles zou opgeven. I loooove golf. Je speelt het buiten. En elke sport waarbij je tegelijk een biertje kunt drinken en een jointje kunt roken, moet wel hemels zijn.’<\/p>\n

Kings of Leon op MySpace<\/a><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De sterkste dranghekken zijn niet meer bestand tegen de horden fans van Kings of Leon, de rockband van de drie broers Followill en hun neef. ‘Ik zeg niet dat we volwassen zijn geworden. We zijn opgegroeid.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[207,269],"tags":[783,2319],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/103285"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=103285"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/103285\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=103285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=103285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=103285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}